ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Σχολιάστε κάθε άρθρο, κάνετε προτάσεις για τυχόν αλλαγή του και ψηφίστε.

‘Αρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος)

Posted by Διαβούλευση στο 21/03/2012

ΙΣΧΥΟΝ  ΑΡΘΡΟ

1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.

2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

 

ΠΡΟΤΑΣΗ  ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Δημοκρατία.

2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία, η οποία υλοποιείται σύμφωνα με τους όρους του Συντάγματος.

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό μέσα από εκλογές, δημοψηφίσματα και μέσω των οργάνων της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, όπως ορίζει το παρόν Σύνταγμα.

Κάθε πρόσωπο που ασκεί στο όνομα του λαού κρατική εξουσία λογοδοτεί ενώπιον του λαού.

Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.

 

 

140 Σχόλια to “‘Αρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος)”

  1. […] ‘Αρθρο 1 – (Μορφή του πολιτεύματος) […]

  2. Κωνσταντίνος Λυντέρης said

    Άρθρο 1: Προτείνω την ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με ξεχωριστές εκλογές ανάδειξης προέδρου δημοκρατίας με αυξημένες αρμοδιότητες, σταθερή ανανεώσιμη θητεία και με χρονικά όρια αυτής έως 8 έτη, ήτοι δύο συνολικά , όχι απαραίτητα συνεχόμενες.

    • Συμφωνώ απόλυτα κ. Λυντέρη.

    • Ippokratis Anastasiadis said

      Den diaferei kai se tpt ap auto pou exoume… den antimetopizei thn diafthora kai thn mateodoksia twn eksousiastwn alla thn enisxiei dimiourgontas enan yper-arxonta sto prosopo tou proedrou.

      • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

        κ. Αναστασιάδη,
        Κατανοώ την ανησυχία για την δημιουργία ενός υπεράρχοντα.
        Όμως δυστυχώς υπεράρχοντα έχουμε τώρα με το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα.
        Έναν υπεράρχοντα πρωθυπουργό που διορίζει και παύει βουλευτές
        και είναι ταυτόχρονα και ο υπέρτατος νομοθέτης.
        Έναν υπεράρχοντα που διορίζει και παύει τους ανώτατους δικαστές,
        δηλαδή είναι και ο υπέρτατος κριτής της Δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή
        που ο ίδιος είναι εξαρτώμενος από αδιαφανή συμφέροντα.

        Αντίθετα σε ένα πολίτευμα προεδρικής δημοκρατίας (χωρίς τα πολυκέφαλα και
        άχρηστα σχήματα πρωθυπουργού – ΠτΔ), όπου
        οι τρεις εξουσίες είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, ισορροπούν πλήρως και αλληλοελέγχονται,
        ο ΠτΔ είναι απλά ο διαχειριστής του κράτους και δεν είναι
        ούτε νομοθέτης, ούτε δικαστής.

        • Ippokratis Anastasiadis said

          «Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο απ’ την ατομικιστική ηθική του κάθε ανθρώπου όσο η συνήθεια της κυριαρχίας. Ο καλύτερος άνθρωπος, ο πιο έξυπνος, ανιδιοτελής, γενναιόδωρος, καθαρός, πάντοτε κι αναπόφευκτα θα διαφθαρεί σ’ αυτήν τη συναλλαγή. Δύο αισθήματα έμφυτα στην εξουσία ποτέ δεν αποτυγχάνουν να παράγουν αυτήν την εξαχρείωση· αυτές είναι: περιφρόνηση για τις μάζες κι η υπερεκτίμηση των πλεονεκτημάτων του ενός. “Οι μάζες” λέει ένας άνθρωπος στον εαυτό του”, αναγνωρίζοντας την ανικανότητά τους να κυβερνούν για λογαριασμό τους, έχουν εκλέξει εμένα ως επικεφαλή τους. Με την εν λόγω πράξη έχουν δηλώσει δημοσίως την κατωτερότητά τους και την ανωτερότητά μου. Ανάμεσα σ’ αυτό το πλήθος των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας δύσκολα τίποτε κοινό με τον εαυτό μου, είμαι ο μόνος ικανός να διευθύνω τις δημόσιες υποθέσεις. Οι άνθρωποι μ’ έχουν ανάγκη· δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τις υπηρεσίες μου, ενώ, αντιθέτως εγώ, μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου· αυτοί, παρόλα αυτά, πρέπει να με υπακούν για το δικό τους καλό, και υποκρινόμενος ότι τους υπακούω, τους κάνω χάρη.»
          Μιχαήλ Mπακούνιν: Η εξουσία διαφθείρει τους καλύτερους (1867)

          • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

            Συμφωνώ κ. Αναστασιάδη, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την έπαρση της ισοβιότητας
            και την αίσθηση της δύναμης και της ανωτερότητας έναντι του λαού.

            Ένας μεγάλος πολιτειολόγος έλεγε πως:
            Εξουσία είναι η δυνατότητα που δίνεται στον εξουσιαστή να κάνει ό,τι θέλει,
            ενώ στον εξουσιαζόμενο δίνεται η δυνατότητα να θέλει ότι κάνει.

            Γι’ αυτό και θα πρέπει να υπάρχει όριο το ανώτερο δύο θητειών
            στον εξουσιαστή, είτε αυτός είναι πρωθυπουργός είτε κάτι άλλο
            και όχι να του επιτρέπεται να διακατέχεται από ισοβιότητα
            και δυνατότητα δημιουργίας πολιτικού τζακιού, όπως σήμερα.

            • Μιχάλης said

              Υπάρχει λύση για τα ανωτέρω. Η επικαλούμενη εξουσία να περιορίζεται στα εθνικά θέματα, σύμφωνα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος,μετά δηλαδή την απαίτηση του λαού. Πάντα μηλάμε για κρήσιμα Εθνικά θέματα ,όπως το πάρων.
              Συγχωρέστεμε για τα ορθογραφικά μου λάθη.

            • Καραγιαννη Σοφία said

              Και γιατί δύο θητείες; Για να προλαβαίνει να κάνει με άνεση τις διασυνδέσεις του; Η μήπως λέιπουν οι άξιοι Ελληνες Πολίτες; Θα πρότεινα μία θητεία με πολύ αυστηρά κρητήρια και με συμμετοχή στην υποψηφιότητα κάθε απλού πολίτη που τηρεί τα κρητήρια για τη θέση του προέδρου της δημοκρατίας.Χορτάσαμε από εκλεκτούς αχυράνθρωπους των κομμάτων. Ο κίνδυνος του να μεταβιβάζεις εξουσία είναι πολύ μεγάλος. ΠΡΟΣΟΧΗ!

      • κυριακος χεριστανιδης said

        συμφωνω απολυτα…γιατι να υπαρχει προεδρος της δημοκρατιας? σε μια δημοκρατια δεν υπαρχουν προεδροι…και μαλιστα με αυξημενες εξουσιες…

    • μελετήστε πρώτα τούτα τα σημεία [για μια ενωμένη ,,, ομόσπονδη Ευρώπη΄΄΄΄ και μετά να δούμε πως να μελετήσουμε τους τοπικούς και ευρωπαϊκούς κανόνες των μεταξύ μας σχέσεων: η πολιτική που ακολουθείται σήμερα απ’ τους ισχυρούς, είναι απόλυτα ρατσιστική και ολοκληρωτική. Εμείς –οι νέοι διανοητές προς χάριν της ευημερίας του μέλλοντος των παιδιών μας αλλάζουμε τα σημείο και ορίζουμε: 1) Ζητάμε την ένωση όλων των λαών της Ευρώπης –για μια μεγάλη πανίσχυρη Πανευρωπαϊκή κοινωνία πάνω στις αρχές της υπαρξιακής ισονομίας όλων των κατοίκων της Ευρώπης. – 2) Απαιτούμε όλοι οι κάτοικοι της Ευρώπης να έχουν ίσες υποχρεώσεις και δικαιώματα –καταργούμε έτσι κάθε προνόμιο και αναγνωρίζουμε Μοναδικά την υπαρξιακή ισονομία και ισοτιμία όλων των κατοίκων της Ευρώπης. – καταργούμε δηλαδή κάθε ρατσιστική διάκριση και κάθε κρατική ολιγαρχική εξουσία. – 3) Καταργούμε παντελώς την αποικιακή λογική και θέτουμε προς το σκοπό αυτό, τον απόλυτο έλεγχο των γεννήσεων και μάλιστα με στόχο τη μείωση του πληθυσμού της Ευρώπης στα επόμενα πενήντα χρόνια τουλάχιστον κατά 30%. Να μειωθούμε δηλαδή κάτω των 50α κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο 4) Για το σκοπό αυτό, ορίζουμε τη μείωση των πληθυσμών ανά τον πλανήτη ενισχύουμε την οικονομική ευμάρεια στα άλλα έθνη να αναπτυχτούν τοπικά οικονομικά και να μειωθούν με τη σειρά τους στα κάτω των 50α κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο σε ολόκληρο τον πλανήτη. – μόνον και μοναδικά έτσι θα σταματήσουμε τις έχθρες και τους αισχρούς πολέμους. – 5) Πολίτες της Ευρώπης – είναι – –εκείνοι που έχουν γεννηθεί στην Ευρώπη ή έχουν συμπληρώσει 15ε χρόνια παραμονής γνωρίζουν άριστα την Ευρωπαϊκή γλώσσα και τηρούν αυστηρά τους νόμους της χώρας μας Ευρώπης 6) Άρα ορίζουμε ως πανευρωπαϊκή Γλώσσα την… Εσπεράντο –(μεταξύ λατινικής ελληνικής σλαβικής και γοτθικής γλώσσας) . για το σκοπό αυτό καλούμε πανευρωπαϊκή διάσκεψη να ορίσουμε την κοινή μας ευρωπαϊκή γλώσσα. 7) Ως σύστημα διακυβέρνησης ορίζουμε την άμεση δημοκρατία. Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι είναι αιρετοί και υπό τον άμεσο έλεγχο των λαϊκών συνελεύσεων κατά δήμο και κατά περιφέρεια, οι οποίες θα εκλέγουν τους αιρετούς Γερουσιαστές για το κεντρικό ευρωπαϊκό συμβούλιο πάντα άνω του 60ου έτους της ηλικίας τους. Επομένως ως ανώτατο όργανο προτάσεων νόμων και αποφάσεων καθώς και επιλογή αντιπροσώπων ορίζονται ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ. – Στις συνελεύσεις έχουν οι πάντες ελευθερία λόγου. Απ’ τις προτάσεις όλων όσων παίρνουν το λόγο διαμορφώνεται η κοινή γνώμη επιτόπου, και τίθενται σε ψηφοφορία και αποφασίζουν για τον ορισμό ηγεσιών σε όλους τους χώρους –[παραγωγής υπηρεσιών δικαιοσύνης εκπαίδευσης πρόληψης]. 9) Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Ο πόλεμός μας είναι αφενός κατηγορηματικά κατά του ρατσισμού αφετέρου ενάντια της αέναης εξουσίας μερικών και άρα κατά διαφθοράς –κυρίως αυτών της λεγόμενης ανώτατης τάξης. – ο ρατσισμός και η διαφθορά θα λήξει μοναδικά άμα την κατάργηση όλων αυτών των… δέκα χιλιάδων δήθεν ανώτατων τη τάξη. – 10) Όλοι οι κάτοικοι της Ευρώπης έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. – 11) Καταργείται ο υπέρμετρος πλούτος και η φτώχια, για το σκοπό αυτό ορίζουμε ανώτατο και κατώτατο όριο διαβίωσης. – 12) Καθήκον του κάθε πολίτη είναι να εργαστεί διανοητικά και σωματικά προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής πολιτείας. Κανένα άτομο δεν επιτρέπετε να κάνει κάτι κατά των συμφερόντων του ευρωπαϊκού ,,και πανανθρώπινου’’ γίγνεσθαι. Ως εκ τούτου ζητάμε: 13) Όλα τα μη δεδουλευμένα έσοδα να παραδοθούν στο κοινό ταμείο της Ευρώπης –μη δεδουλευμένα έσοδα είναι όλα όσα προέκυψαν από τοκογλυφία χρηματιστηριακές φούσκες και αθέμιτα κέρδη από μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις, τα οποία κατασχέτοντε υπέρ του κοινού ευρωπαϊκού ταμείου για κοινωφελείς και μόνον σκοπούς. – 14) Καταργούμε επομένως τις μεσαίες και μεγάλες κερδοσκοπικές μετοχικές επιχειρήσεις και ορίζουμε την κοινωνικοποίηση αυτών από ΕΛΒ και συνεταιρισμούς. – 15) Δεδομένου ότι κάθε κέρδος από χρηματιστήρια και τραπεζικές μετοχές –κι ότι προκύπτει από πολεμικά κέρδη ΕΙΝΑΙ εσχάτη προδοσία και άρα απαιτούμε την άμεση κατάσχεση όλων αυτών των κερδών υπέρ της κοινωνίας των πολιτών –της παιδείας της Υγείας του γήρατος. – 16) Απαιτούμε την κοινωνικοποίηση όλων των τραστ. – 17) Απαιτούμε τα κέρδη των επιχειρήσεων απ’ τις βιομηχανίες να είναι άμεσα κοινά κέρδη για όλους τους πολίτες της Ευρώπης. – 18) Καθορίζουμε την κατάργηση του ιδιωτικού εμπορείου και αυτό περνά στα χέρια των Εταιριών Λαϊκής βάσης (ΕΛΒ) οι οποίες για το σκοπό αυτό, Οφείλουν να οργανώσουν Συνεταιρισμούς για την κατανομή των αγαθών κατευθείαν στον καταναλωτή. – 19) Ζητάμε ανηλεή πόλεμο ενάντια σε εκείνους που εργάζονται για τη ζημία της κοινής ευημερίας των ευρωπαίων. Προδότες, τοκογλύφοι, κερδοσκόποι, κλπ., πρέπει να τιμωρούνται με την εσχάτη των ποινών, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα ή τη φυλή. 20) Ζητάμε ότι το ρωμαϊκό δίκαιο, το οποίο εξυπηρετεί μια υλιστική παραγγελία του κόσμου, να αντικατασταθεί από το πανευρωπαϊκό [πανανθρώπινο] κοινό δίκαιο. 21) Προκειμένου να καταστεί δυνατό για κάθε ικανό και εργατικό ευρωπαίο πολίτη απαιτούμε να αποκτήσουν όλοι τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ως εκ τούτου την ευκαιρία να φτάσει ο κάθε ικανός σε ηγετικές θέσεις –δασκάλου –εκπαιδευτεί –διαχειριστή. η πολιτεία πρέπει να αναλάβει την ευθύνη της εκπαιδευτικής διοργάνωσης για ολόκληρο το –επαγγελματικό –πολιτισμικό –κοινωνικό σύστημα των ανθρώπων. Τα προγράμματα σπουδών όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στις πρακτικές της ζωής. Η σύλληψη της ιδέας της πολιτείας (επιστήμη της ιδιότητας του πολίτη) πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία από την αρχή υποχρεωτικά. – 22) …Επειδή έτσι κι αλλιώς –καταργούμε τη φτώχια αφενός ολόκληρη η νεολαία θα δέχεται [υποχρεωτικά –τριτοβάθμια εκπαίδευση για όλους τους κλάδους] αφετέρου μέσα απ’ το σύνολο τριτοβάθμιας παιδείας, θα αναδεικνύονται τα ταλαντούχα παιδιά χωρίς καμιά διάκριση πια ανεξάρτητα από το σταθμό ή το επάγγελμά τους, από κοινά δημόσια πολυκλαδικά εκπαιδευτικά ιδρύματα πρώτης δευτέρας και τριτοβάθμιας παιδείας με μέριμνα της πολιτείας των Δήμων και περιφερειών, και με απόλυτη συμπαράσταση της κεντρικής ευρωπαϊκής γερουσίας, θα εξασφαλίζεται η σπουδή και η οικονομική κάλυψη από το κεντρικό ευρωπαϊκό Κοινό Ταμείο. – 23) ότου βεβαίως αλλάξουμε το νόμισμα από ευρώ σε ΨΛΜ. – αυτός είναι στόχος απαράβατος –σε ορατό τακτό χρονικό διάστημα καταργήσουμε το χρήμα και το χρυσάφι κι ότι άλλο ως συναλλαγματικό αντίκρισμα. 24) το σκοπό αυτό ενσωματώνουμε υποχρεωτικά την Ελβετία στο Ευρωπαϊκό έθνος –όλα τα ευγενή μέταλλα τα μετατρέπουμε αυτομάτως σε εθνικό μεταλλευτικό πλούτο. καταργούμε δηλαδή τα ευγενή μέταλλα συνάλλαγμα κάποιων ιδιωτών. Καταργούμε επομένως και τη συντεχνία των αργυροχόων και ενεχυροδανειστών. Τα είδη αργυροχοΐας και ειδικά –χρυσάφι διαμάντια μαργαριτάρια τίθενται άμεσα ως εθνικά [δημόσια] αντικείμενα. – Όποιος ιδιώτης τολμήσει να φυγαδεύσει το χρυσάφι εκτός Ευρώπης, χαρακτηρίζεται αυτομάτως και ως αισχρός προδότης των εθνικών συμφερόντων της Ευρώπης και θέτει εαυτόν υπό διωγμό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όποιο άλλο κράτος –πολιτεία εκχωρεί άσυλο σε οικονομικούς φυγάδες, είναι αυτομάτως –εχθρός του Ευρωπαϊκού Έθνους. Ορίζουμε επομένως διεθνή Νόμο παράδοσης κάθε οικονομικού φυγά στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη. – κι ως εκ τούτου διώκεται άμεσα σε ολόκληρο τον πλανήτη. 25) Καταργώντας το χρήμα καταργούμε αυτομάτως και ολόκληρο το φορολογικό σύστημα. – θέτουμε ως στόχο τη διαμόρφωση ενός κεντρικού συστήματος ελέγχου των Ψηφιακών Λογιστικών μονάδων (ΨΛΜ). – Όλοι οι δήμοι θα προμηθευτούν με ψηφιακά κομπιούτερ, καθώς και όλες οι ΕΛΒ και συνεταιρισμοί με αυτόματα τσιπ που θα καταγράφουν τις συναλλαγές. 26) η ευρωπαϊκή πολιτεία έχει την υποχρέωση να οργανώσει το κέντρο ελέγχου της πιστής τήρησης του μίνιμουμ και μάξιμουμ λογιστικών μονάδων, δεν δικαιούται κανένας απολύτως πολίτης πάνω των 2000 ΨΛΜ, που θα είναι η ανώτατη αμοιβή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής (άμεσης Δημοκρατίας). – στο μέλλον αναγνωρίζουμε καθήκοντα ως ηθικές αξίες κι όχι τις αμοιβές. – πρέπει να διδαχθούμε την συνείδηση του καθήκοντος ως ανθρωπιστική υποχρέωση που καμιά σχέση δεν έχει με οικονομικά ωφέλει. – για το σκοπό αυτό –την εμπέδωση δηλαδή της επαγγελματικής συνείδησης, ορίζουμε την εφαρμογή εθνικής παιδείας υγείας με την παροχή πρόνοιας κέντρα μητρότητας, με την απαγόρευση της εργασίας ανηλίκων, με την αύξηση της φυσικής κατάστασης με την εισαγωγή της υποχρεωτικής αγωγής σε παιχνίδια και γυμναστική, καθώς και με τη μεγαλύτερη δυνατή ενθάρρυνση των οργανώσεων που ασχολούνται με την φυσική αγωγή των νέων. 27) Ορίζουμε ρητά και κατηγορηματικά ως σύστημα παραγωγικής οργάνωσης μοναδικά ΕΛΒ και συνεταιρισμούς. – ως εκ τούτου απαγορεύουμε τη παραγωγή από μεμονωμένα άτομα. Θέτουμε ως άκρως υποχρεωτικό την παιδεία της συλλογικής συνείδησης και απόδοσης. Ο ιδιώτης είναι σαν κι αυτόν που λέγεται… όποιος φεύγει απ’ το μαντρί τον τρώει ο Λύκος. Ο ιδιώτης λοιπόν είναι ακριβώς σαν ένα έρημο πρόβατο στη ζούγκλα. Η ιδιωτική [ατομική] πρωτοβουλία επομένως, γίνεται μέσα και για το σύνολο της κοινωνίας. Ισχύει απαράβατα –ο ένας για όλους κι όλοι για τον καθένα. – 28) Απαιτούμε την κατάργηση της πολιτικής καριέρας. Τον ορισμό του εκλέγειν μετά το 60ο έτος της ηλικίας και τον περιορισμό θήτευσης σε διαχειριστικά πόστα –συμβούλου μέχρι –προέδρου της κεντρικής ευρωπαϊκής συμβουλευτικής γερουσίας –τα τέσσερα χρόνια. – για μια ακόμα και τελεσίδικη τετραετία απαιτείται πλειοψηφία πάνω του 70% του εκλογικού σώματος. – 29) Απαιτούμε την κατάργηση του στρατού και τη δημιουργία δημοτικής αστυνομίας, στόχος μας είναι η πρόληψη των αδικιών κι όχι η αστυνόμευση. – –ως εκ τούτου απαιτούμε την κατάργηση των βιομηχανιών όπλων. – προς την κατεύθυνση αυτή απαιτούμε μια διεθνή οργάνωση που να εποπτεύει την πορεία προς τον αφοπλισμό. Για να προχωρήσει η ανθρωπότητα προς τον αφοπλισμό, οφείλει να περάσει στη μέριμνα για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη των λαών της Ευρώπης και του πλανήτη ολόκληρου. οι πόλεμοι έχουν ως αιτία τις ανισότητες που κυριαρχούν ανά τον κόσμο. Ως εκ τούτου η Ευρώπη ως έθνος τίθεται ως πρωτοπόρα στον ιερό στόχο της απαλλαγής της ανθρωπότητας απ’ το αίσχος των ανισοτήτων αφενός –για να φτάσουμε στην απαλλαγή απ’ τους πολέμους αφετέρου. 30) Απαιτούμε επομένως, ανώτατη παιδεία για όλους εκείνους που θα αναδεικνύονται ως δάσκαλοι –εκπαιδευτές και ως διανοητές και διαμορφωτές περαιτέρω διανοητικής διατριβής, να είναι προικισμένοι με απόλυτη συνείδηση της αλήθειας με απόλυτη συναίσθηση της ανάπτυξης μετάδοσης στις νέες γενεές –την συνείδηση της υπαρξιακής ισοτιμίας και ισονομίας. Τα συγγράμματα επομένως που θα θίγουν ή θα χαλαρώνουν τη συνείδηση του πολίτη απ’ την αίσθηση της υπαρξιακής ισότητας του κάθε συνανθρώπου θα απαγορεύονται ρητά και κατηγορηματικά. Θα εκδίδονται μόνον τα συγγράμματα εκείνα που θα αναδεικνύουν την ανθρωπιστική ισονομία και ισοτιμία. – για το σκοπό αυτό ιδρύουμε κοινές λαϊκές πρυτανείες που θα μελετάνε τα συγγράμματα ώστε να μην περνά τίποτα που να θίγει ή να ωθεί τον άνθρωπο σε ανήθικες και κτηνώδεις συμπεριφορές. – 31) Ζητούμε να υπάρξει μια συμβουλευτική νομική αρχή που θα κατευθύνει την τέχνη του θεάτρου των μύθων και γενικά της διασκέδασης, ώστε να μην υπάρχει αυτό το αχαλίνωτο καλλιτεχνικό τοπίο, που μόνον ηθική Δεν διδάσκει. 32) Απαιτούμε εκστρατεία εναντίον εκείνων που διαδίδουν σκόπιμα πολιτικά ψέματα και η διάδοση τους μέσω του Τύπου. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού Τύπου, απαιτούμε: (Α) Όλοι οι συντάκτες και οι βοηθοί τους στις εφημερίδες που εκδίδονται στη ευρωπαϊκή γλώσσα να είναι Ευρωπαίοι πολίτες. (Β) Μη-Ευρωπαϊκές εφημερίδες δημοσιεύονται μόνο με τη ρητή άδεια της Ευρωπαϊκής πολιτείας. (Γ) Όλα τα οικονομικά συμφέροντα ή με οποιοδήποτε τρόπο επηρεάζουν ευρωπαϊκές εφημερίδες θα πρέπει να απαγορεύεται σε μη Ευρωπαίους από το νόμο, και ζητούμε την τιμωρία για παραβαίνοντες το νόμο αυτό –την άμεση καταστολή της εφημερίδας και η απέλαση των μη Ευρωπαίων απ’ τη χώρα Ευρώπη. – Εφημερίδες που παραβαίνουν τους κανόνες της υπαρξιακής ισότητας και ισονομίας των πολιτών –και που θίγουν την κοινή ευημερία των ευρωπαίων πολιτών οφείλουν να κατασταλούν. Ζητούμε νομική δράση κατά των εν λόγω καταχραστών τάσεις στην τέχνη και τη λογοτεχνία που απαξιεί την υπαρξιακή ισονομία και ισοτιμία, ή έχουν διασπαστική επιρροή πάνω στη ζωή της κοινής μας λαϊκής ευρωπαϊκής ζωής, και οποιουσδήποτε οργανισμός που προσβάλλει τα ανωτέρω αιτήματα των ευρωπαίων πολιτών οφείλει να διαλυθεί. – 33) …Ζητάμε την ελευθερία για όλες τις θρησκείες απ’ την πολιτεία, στο βαθμό που ΔΕΝ θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξή του ή να προσβάλλουν την ηθική και δεοντολογική έννοια των Ευρωπαίων πολιτών. Ως εκ τούτου διαχωρίζουμε ρητά και κατηγορηματικά την πολιτεία απ’ την όποια θρησκεία. Όποιος θέλει θεούς και δαίμονες χαρτορίχτρες μέντιουμ και ταχυδακτυλουργούς είναι μεν ατομική του υπόθεση, ωστόσο υπό αυστηρότατο έλεγχο της πολιτείας ώστε οι ανύποπτοι πολίτες να μην πέφτουν θύματα αετονύχηδων. Η εκμετάλλευση δηλαδή των αδυναμιών των ανθρώπων ορίζεται ως έγκλημα απαγορεύεται και ως εκ τούτου διώκεται όπως και κάθε λαθρέμπορας και εκμεταλλευτής της ανθρώπινης αδυναμίας. Καταργούμε επομένως το μάθημα της θρησκείας απ’ ολόκληρο το κοινό δημόσιο σύστημα παιδείας της Ευρώπης. – και διώκουμε και ότι έχει να κλάνει με μέντιουμ και κάθε λογής κακοδαιμονίες και δεισιδαιμονίες. το θρησκεύεσθε δε χαρακτηρίζεται ως ιδιωτικό ζήτημα, και ο κάθε θρησκευόμενος οφείλει να κρατά τις συνήθειές του για τον εαυτό του. – συνεπώς –απαγορεύεται ρητά σε κάθε θρησκευόμενο να κάνει δημόσια προπαγάνδα. – 34) Για να πραγματοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα απαιτούμε: τη δημιουργία μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας της Ευρωπαϊκής πολιτείας, εκλεγμένη και αυστηρά ελεγμένη ανά πάσα στιγμή απ’ τους πολίτες των δήμων και περιφερειών όλων των περιοχών της Ευρώπης. Θέτουμε δηλαδή ως κεντρικό όργανο αποφάσεων –τις λαϊκές συνελεύσεις. – το κεντρικό συμβούλιο [γερουσία] που θα εκλέγεται άμεσα απ’ τους ευρωπαίους πολίτες –αφού θα λογοδοτεί τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο στις λαϊκές συνελεύσεις, θα έχει άμεση αρμοδιότητα ώστε να προκάνει κάθε εσωτερική και εξωτερική εχθρότητα. Ο σχηματισμός των επαγγελματικών επιτροπών και των επιτροπών που εκπροσωπούν τα διάφορα κτήματα της εκάστοτε πολιτείας [περιφέρειας –μέχρι σήμερα ,,κράτος’’], θα εξασφαλίζει ότι οι νόμοι που εκδίδονται από την κεντρική αρχή θα πρέπει να πραγματοποιούνται από τις ομόσπονδες πολιτείες –σήμερα κρατίδια μέσω των συνελεύσεων των πολιτών. Οι ηγεσίες των ομόσπονδων πολιτειών αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προωθήσουν την εκτέλεση των ανωτέρω σημείων με κάθε κόστος, εάν είναι απαραίτητο με τη θυσία της ζωής τους. – 35) Επομένως: –απαιτούμε την συμπαράσταση των πολιτών προς μια ισχυρή πλειοψηφία για μια νέα συντακτική συνέλευση να αλλάξουμε ριζικά ολόκληρο το υπάρχον σύνταγμα. προς αυτήν την κατεύθυνση, άμα την ανάληψη [των ευθυνών για μια παντελώς νέα Ευρώπη], καλούμε όλους τους μέχρι σήμερα υπεύθυνους και υπόλογους για το χάος που διαμόρφωσαν –αντί να τους κρεμάσουμε ή να τους κλείσουμε στα φρενοκομεία να προσέλθουν εθελοντικά σε ειδικά σεμινάρια να τους εκπαιδεύσουμε [ανθρώπους ισόνομους και ισότιμους πολίτες]. – τα λεγόμενα Λαϊκά δικαστήρια –για τη νέα τάξη πραγμάτων, δεν δικάζουν για κρεμάλα ή κλείσιμο σε φρενοκομεία αλλά αναλαμβάνουν την υποχρέωση για επιμόρφωση των απείθαρχων για ένταξη στην κοινωνία των ανθρώπων. – 36) …Εμείς –οι νέοι διανοητές δεν αναγνωρίζουμε την τιμωρία [τη φυλάκιση και κυρίως τη θανατική ποινή] ως μέτρο σωφρονισμού Θεωρούμε τους βάρβαρους –πλούσιους –πολιτικούς και θρησκευτικούς εξουσιαστές ως άρρωστους και απροσάρμοστους. Ορίζουμε επομένως ως προληπτικό και κατασταλτικό μέτρο την ισχύ της Επίμονης και μεθοδευμένης παιδείας του απροσάρμοστου [παράνομου] λέμε σήμερα, σε αναγκαστική ανθρωπιστική εκπαίδευση πάνω στα ανθρώπινα ιδεώδη της υπαρξιακής ισονομίας και ισοτιμίας και άρα –εργάζεσθε συνεταιρίζεσθαι –εσταί συλλογικά όντα. – 37) Κανόνες και ρυθμίσεις που δεν προβλέφθηκαν με τα ύπερθεν σημεία, δύνανται να εισηγηθούν να μελετηθούν και να συμπεριληφθούν από τη νέα συντακτική συνέλευση των πολιτών της Ευρώπης στο νέα πανευρωπαϊκό –πανανθρώπινο μανιφέστο =ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ από την ίδια την ΝΕΑ συντακτική συνέλευση. – ……………………………………………………………………………………. Είμαι βέβαιος Γιώργο αγαπητοί συμπολίτες ότι με αυτά τα σημεία προσφέρω έναν βασικό μπούσουλα για τη διαμόρφωση των κανόνων της μελλοντικής κοινωνίας μας. Κλεισθένης 05/02/2012 at 9:12 pm • Reply Επειδή το «βαρέλι» είναι πολυπύθμενο και η υποκρισία απύθμενη. Εξ αρχής δηλώνω ότι δεν είμαι νομικός ούτε συνταγματολόγος. Αντιμετωπίζω το σύνταγμα και τους νόμους με το περί δικαίου αίσθημα του απλού πολίτη. Οι ορολογίες που χρησιμοποιώ πιθανόν να μην έχουν την ίδια ερμηνεία μ’ αυτήν που χρησιμοποιούν οι νομομαθείς. Ας ερμηνεύονται με την λογική του απλού πολίτη. Ο άνθρωπος απ’ την φύση του είναι άναρχος και αυτεξούσιος, με τον όρο άναρχος εννοώ ότι δεν δέχεται εξουσιαστή. Για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας εκχωρεί μέρος του αυτεξούσιού τους σε εξουσιαστές υπό την αίρεση ότι αυτοί θα δρουν για το καλό το δικό του και της κοινωνίας. Αυτή η εκχώρηση γίνεται συνειδητά από όσους έχουν αντίληψη της αναγκαιότητάς της και ασυνείδητα από όσους δεν έχουν αυτή την αντίληψη αλλά αποσκοπούν στην καλύτερη διαβίωσή τους. Αυτή και μόνον αυτή η εκχώρηση, συνειδητή ή ασυνείδητη, νομιμοποιεί έναν εξουσιαστή. Οι τρεις αρχαιοελληνικές έννοιες ισονομία, ισοκρατία και ισηγορία χρησιμοποιούνται μόνο για εντυπώσεις μιας και ουδέποτε ίσχυσαν και δεν έχουν καμία πιθανότητα να ισχύσουν. Η προσπάθεια μιας δημοκρατικής κοινωνίας είναι να μειώσει στο ελάχιστο την ανισονομία, την ανισοκρατία και την ανισηγορία. Υποστηρίζω ότι η δράση του εξουσιαστή άλλους τους βλάπτει και άλλους τους ωφελεί. Ο νομιμοποιημένος εξουσιαστής οφείλει να δρα έτσι ώστε να βλάπτονται όσο το δυνατόν λιγότερο όσο το δυνατόν λιγότεροι και να ωφελούνται όσο το δυνατόν περισσότερο όσο το δυνατόν περισσότεροι. Εγγύηση γι’ αυτά είναι το σύνταγμα δλδ ο υπέρτατος νόμος που διέπει την κοινωνία. Πολλοί ισχυρίζονται ότι υπάρχει αναγκαιότητα σύνταξης ενός νέου συντάγματος και μάλιστα όχι αναθεώρηση του ήδη ισχύοντος αλλά αλλαγής του με συντακτική βουλή. Επειδή συμφωνώ με την πρόταση, θα προσπαθήσω να οριοθετήσω πως οραματίζεται το σύνταγμα ένας απλός πολίτης. Πρώτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: «Το δίκαιο είναι υπεράνω όλων», σε αντιδιαστολή του Πλατωνικού ότι υπεράνω όλων είναι ο νόμος. Οι πολίτες οφείλουν να εφαρμόζουν και να υπακούουν μόνο δίκαιους νόμους. Δεύτερη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Το Ελληνικό σύνταγμα είναι υπεράνω των όσων απορρέουν απ’ την συμμετοχή της χώρας σε συμμαχίες, συνασπισμούς, ενώσεις κρατών, κτλ. Τρίτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η εθνική κυριαρχία δεν εκχωρείται, ούτε εν μέρει, για κανένα λόγο. Τέταρτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η εκάστοτε εξουσία δρα με εντολή του λαού, που αυτή και μόνο αυτή την νομιμοποιεί, και υπέρ του λαού, λογοδοτώντας σ’ αυτόν και μόνο σ’ αυτόν, μέσω των θεσμών που υπάρχουν. Πέμπτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η Ελλάδα σαν ύπαρξη προσδιορίζεται απ’ την έννοια έθνος-κράτος και προασπίζει έναντι οποιουδήποτε τους Έλληνες πολίτες αλλά και τους απανταχού της γης ομοεθνείς. Γενικότερα: Το σύνταγμα πρέπει να είναι γραμμένο σε κατανοητή, για τον μέσο πολίτη, γλώσσα χωρίς «νομικισμούς» και διφορούμενες διατάξεις. Οι συντάκτες του πρέπει να αρκεστούν σε μικρό αριθμό άρθρων που θα δίνουν τις κατευθυντήριες γραμμές για την ορθή λειτουργία του πολιτεύματος και την κοινωνική αρμονία. Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του συντάγματος ανήκουν σε νόμους, την συνταγματικότητα των οποίων κρίνει η δικαιοσύνη. Η λεπτομεριολαγνεία λειτουργεί σε βάρος της σαφήνειας και επιτρέπει αντιφάσεις, παρερμηνείες και διφορούμενες εκδοχές. Η αναθεώρηση ακόμη και η αλλαγή του συντάγματος πρέπει να επαφίεται στην κρίση του λαού όσον αφορά το πότε και ποιο θα είναι το περιεχόμενο της αλλαγής. Η αγκύλωση στον χρόνο και τις προϋποθέσεις για την αλλαγή του συντάγματος μόνο προβλήματα και αδιέξοδα δημιούργησε. Η μορφή του πολιτεύματος καθώς και η σαφής, ρητή και κατηγορηματική, διάκριση των εξουσιών αποτελούν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας. Το αυτοδιοίκητο της δικαιοσύνης και ο ουσιαστικός διαχωρισμός κράτους εκκλησίας επίσης. Η αναγκαιότητα παραμονής υπό τον έλεγχο του κράτους των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών οφείλει σαφώς να αναγράφεται στο σύνταγμα και να περιγράφονται επακριβώς ποια είναι. Ορισμός θεσμού ο οποίος θα ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση για την αποδεδειγμένη αθέτηση του προεκλογικού της προγράμματος, την αποδεδειγμένη δυσαρμονία κυβέρνησης και λαϊκού αισθήματος με δυνατότητα παρέμβασης μέχρι και κατάργησης της κυβέρνησης με αντικατάστασή της ή προκήρυξη εκλογών. (πχ προεδρική δημοκρατία ή γερουσία με ανάλογες αρμοδιότητες). Φυσικά αυτές είναι κάποιες απλές σκέψεις ενός απλού πολίτη και δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν άρθρα ενός νέου συντάγματος, γι’ αυτή την δουλειά υπάρχουν οι γνώστες, οι επαΐοντες. Έχοντας υγεία ας περιμένουμε τις εξελίξεις. Χρήστος Λυντέρης 13/02/2012 at 10:05 pm • Reply Αγαπητοί φίλοι, όσον αφορά την διάκριση των εξουσιών, πρώτος ο Αριστοτέλης διέκρινε τις εξουσίες της πολιτείας σε βουλευόμενον, περί τας αρχάς και δικάζον, ήτοι νομοθετική , εκτελεστική και δικαστική εξουσία (πολιτικά, Δ΄14),: ” Έστι δη τρία μόρια των πολιτειών πασών, περί ων δει θεωρείν τον σπουδαίον νομοθέτην εκάστη το συμφέρον. … Έστι δε των τριών τούτων εν μεν τι το βουλευόμενον περί των κοινών, δεύτερον δε το περί τας αρχάς (τούτο δ’ εστίν ας δει και τίνων είναι κυρίας και ποίαν τινά δει γίνεται την αίρεσιν αυτών) τρίτον δε τι το δικάζον.” Διευκρίνησε δε ότι ασφαλώς δεν είναι δημοκρατικό μόνο το πολίτευμα όπου όλοι οι πολίτες απόφασίζουν από κοινού για όλα, αλλά και όταν αποφασίζουν ομού για τα κυριότερα ζητήματα και για τα υπόλοιπα ορίζουν αρχές είτε με εκλογή είτε διακληρώσεως (ό.π.). Συνεπώς, το ζήτημα της διάκρισης των εξουσιών, κάθε άλλο παρά ξένο είναι προς την δημοκρατία. Η διάκριση των εξουσιών είναι ιδιαίτερα χρήσιμη διότι εμποδίζει την διαπλοκή και την διαφθορά, αφού άλλος νομοθετεί, άλλος ασκεί την εκτελεστική εξουσία και άλλος δικάζει και συνεπώς δεν συγκεντρώνονται όλες οι εξουσίες σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Βεβαίως είναι αληθές ότι μόνη η διάκριση εξουσιών χωρίς Εκκλησία του Δήμου και θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών δεν αρκεί για τον χαρακτηρισμό ενός πολιτεύματος ως δημοκρατικού, διότι θα μπορούσαν λίγα πρόσωπα να μοιράζονται τις εξουσίες θέτοντας τον λαό στο περιθώριο. Για τον λόγο αυτό η πρωτοβουλία μας προτείνει, εκτός της διάκρισης των εξουσιών, θέσμους άμεσης συμμετοχής των πολιτών, όπως η θέσπιση διενέργειας δημοψηφισμάτων κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας. Τα δημοψηφίσματα μπορεί να αφορούν, τόσο την θέσπιση, ή κατάργηση νόμου, ή την αλλαγή συντάγματος, όσο και την ανάκληση αξιωματούχων. Επίσης δύνανται να είναι και τοπικά, σε επιπεδο δήμου ή περιφέρειας. Επίσης προτείνουμε την καθειώρωση θεσμών δημόσιας λογοδοσίας των αξιωματούχων και θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας. Odyssey 15/02/2012 at 9:05 am • Reply Οι έλληνες έφτιαξαν τη λέξη δημοκρατία , την εξήγαγαν ως σημαίθνον και χτες και τώρα εσείς την επανεισάγουν ως βορειοευρωπαϊκό σημαινόμενο, με κοινοβουλευτικό – ολιγαρχικό μανδύα. Δημοκρατικό είναι το ένα σύνταγμα το οποίο θα λέει πως ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ. Κι όπου χρειάζονται “εκπρόσωποι”, αυτοί να είναι άμισθοι. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Οι εξουσίες ήταν χωριστές, αλλά όχι χωρισμένες από το λαό. Η περιγραφή που δίνετε στην πρόταση σας, για τη διάκριση των εξουσιών δεν περιλαμβάνει το ΑΥΤΟΝΟΜΟ, ΑΥΤΟΔΙΚΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ. Παραμένει στα πλαίσια και στη λογική του νεωτερίστικου και ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού. Η Ελλάδα υπάρχει, χάρις στον κοινοτισμό, στο αυτοδιοίκητο και συναδελφικό των κοινοτήτων ως το 1821. Το “δώρο” των δημοψηφισμάτων δεν μπορεί να καλύψει το ολιγαρχικό μιας “προεδρικής” αρχής του ενός, την οποία κακώς αποκαλείτε δημοκρατία. Το ολιγαρχικό, αγλοτευτονικό υπόβαθρο της πρότασης σας προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από αοριστολογίες τύπου “λαϊκή κυριαρχία” (ΠΑΣΟΚ) , “ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ¨, η οποία πραγματεύεται μόνο θέματα διαχείρισης βουλευτών, “διάκριση εξουσιών”, με λογικές κοινοβουλευτισμού κλπ. Η νομοθετική εξουσία στη δημοκρατία ανήκει στο λαό(βλέπε π.χ. Ελβετικό Σύνταγμα). Η δικαστική, επίσης,ανήκε και πρέπει να ανήκει στο λαό, μέσω κληρωτών δικαστών. Και η Εκτελεστική, τέλος, όπως αυτός θα την ορίζει και ΘΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙ, μέσω συνελεύσεων, τοπικών, περιφερειακών και εθνικών δημοψηφισμάτων . ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ και η διαχείριση τους ανήκουν στη δημοκρατία, δηλ. στο αυτοδιοίκητο – αυτοτελές δικαίωμα του λαού και όχι στο κράτος ή τις αγορές. Για να κλείσουμε με παραδείγματα και όχι με αοριστολογίες του τύπου “ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ”, “ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ”, ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ προσπερνάτε την ουσία της Ολιγαρχικής διακυβέρνησης: – ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΑΝΗΚΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ; – ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ; – ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ; – ΠΩΣ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΤΑΙ Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΗΣ ΙΣΗΓΟΡΙΑ; Ο Αριστοτέλης είχε για ορισμό του πολίτηαυτόν που μπορεί να κυβερνά και να κυβερνιέται και το νόημα της παιδείας, η πιο σημαντική προϋπόθεση για ισοπολιτεία δεν μπορεί να είναι άλλο από τη δημιουργία ανθρώπων που μπορούν να κυβερνήσουν και να κυβερνηθούν. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΠΑΝΤΟΥ, όπου υπάρχει δημόσιο συμφέρον και δημόσιοι πόροι και αγαθά. Στα νοσκομεία, στην αστυνομία, στη διανομή ηλεκτρικού και ενέργειας, στις δομές επικοινωνίας, στην ύδρευση, στην εκτύπωση και διακίνηση του χρήματος, στη διαχείριση εθνικών, φυσικών πόρων. Δεν νοείται δημοκρατικό σύνταγμα που να μην εξασφαλίζει και να υποχρεώνει για δωρεάν παροχή των βασικών υπηρεσιών αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το δικαίωα στην κατοικία είναι αναπαλλοτρίωτο, όπως πολλά άλλα που σήμερα πληρώνουμε, επειδή το χρήμα είναι ιδιωτική υπόθεση. Η προτάσεις σας είναι επιλεκτικές και δεν έχουν πολύ σχέση με τη δημοκρατία. Είναι προσαρμοσμένες στις λογικές του αγγλοσαξωνικού κοινοβουλευτισμού, προϊόν των Εγγλέζικων αριστοκρατικών Λεσχών . Η Ελλάδα και η δημοκρατία της είναι οι Κοινότητες της και το αδελφικό και αυτοδιοίκητο αυτών.Σίγουρα, δεν είνα η επανεισαχθείσα αριστοκρατική βορειοευρωπαϊκή ερμηνεία της “δημοκρατίας” Χρήστος Λυντέρης 15/02/2012 at 12:47 pm • Reply Το Σύνταγμα της Ελβετίας, το οποίο επικαλείσθε προβλέπει ότι η θέσπιση νόμων είναι αρμοδιότητα της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης ήτοι του Εθνικού Συμβουλίου, το οποίο απαρτίζεται από 200 βουλευτές και του Συμβουλίου των Κρατών το οποίο αποτελείται από 46 βουλευτές , δύο από κάθε Καντόνι (βλ. άρ. 71 επ. του Ελβετικού Συντάγματος). Αυτοί αποτελούν την νομοθετική εξουσία της Ελβετίας, παράλληλα βεβαίως με τον λαό μέσω της διενέργειας δημοψηφισμάτων. Συνεπώς, εάν προς υποστήριξη των ισχυρισμών μας επικαλούμαστε παραδίγματα, όπως εσείς που χρησιμοποιήσατε την Ελβετία για να αποδείξετε ότι την νομοθετική εξουσία ασκεί αποκλειστικά ο λαός, καλό θα ήταν να είμαστε πιο υπεύθυνοι όσον αφορά την ακρίβεια των στοιχείων που παραθέτουμε. Ομοίως, βάσει του ελβετικού Συντάγματος το οποίο επικαλεσθήκατε και η εκτελεστική εξουσία δεν αποτελείται πάντοτε και αποκλειστικά από ενόρκους, ενώ ούτε η εκτελεστική εξουσία και κάθε αρχή ανήκει στο σύνολο του λαού (αυτό δεν συνέβαινε ούτε στην αρχαία Αθήνα και απ’ ότι καταλαβαίνω , ούτε εσείς δεν τολμάτε να ισχυρισθείτε. Όσον αφορά αυτά που ονομάζετε αοριστολογίες, εμείς υποστηρίζουμε ότι απαιτείται δημόσιος έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων από την δικαιοσύνη, χωρίς την τήρηση κανενός είδους απορρήτου. Επίσης υποστηρίζουμε ότι τα ΜΜΕ μπορεί να λειτουργούν μόνο κατόπιν αδείας και εφόσον δεν οφείλουν στο δημόσιο. Τέλος , σχετιοκά με αυτά που αναφέρατε πε΄ρι ιδιοκτησίας, εσείς μάλλον καταλήγετε στο κομουνιστικό μοντέλο, το οποίο όχι μόνο δεν είχε σχέση με την δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδας αλλά αποτέλεσε ολοκληρωτικό καθεστώς όπου και εάν εφαρμόσθηκε. (Σημειωτέον ότι το ΚΚΕ αρνείται πεισματικά τον δημόσιο έλεγχο των οικονομικών του, ενώ κατά την συζήτηση στην βουλή του προηγούμενου νόμου περί οικονομικών των κομμάτων ζήτησε και πέτυχε την θέσπιση διάταξης βάσει της οποίας τα κόμματα δύνανται να χρηματοδοτούνται και από νομικά πρόσωπα, όπως λ.χ.εταιρίες αρκεί να τα έχουν συστήσει τα ίδια!) Giorgos Vamvakousis 25/03/2012 at 7:11 am • Reply Θα πρότεινα να ληφθούν σοβαρότερα υπ’ όψιν οι απόψεις του Odyssey και να υπάρξει μια εκ του σύνεγγυς συζήτηση διότι και δική μου πεποίθηση είναι ότι το αγγλικής εμπνεύσεως σύστημα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ακόμη και στην “δημοκρατική” υπόλοιπη Ευρώπη έχει καταλήξει σε ολιγαρχία. Αρκεί να δούμε το επίπεδο Δημοκρατίας στην Ευρωζώνη σήμερα με την Μέρκελ να αποφασίζει για λογαριασμό όλων, μία Κομισσόν με αποφασιστικό ρόλο ΜΗ ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ, αυτοκρατορικού τύπου, ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρωδία κοινοβουλίου, ένα “νόμισμα” που δεν αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμμένη οικονομική πολιτική και άλλα φαιδρά που π.χ. δίνουν το δικαίωμα στον Κο Νίγκελ Φαρέιτζ να γελιοποιεί τον (ανεκδιήγητο) Ρομπάυ στο Ε. Κοινοβούλιο. Διερωτώμαι πως είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε την αντιπροσωπευτική δημοκρατία όταν ο πολίτης συμμετέχει μια φορά στα 4 ή 5 χρόνια και δεν έχει καμμιά εγγύηση ότι οι εκλεγόμενοι θα τηρήσουν το πρόγραμμα με βάση το οποίο τους επέλεξε ? Νίκος Γεωργαντζάς 21/02/2012 at 9:38 pm • Reply Προτάσεις γιά ένα μεταβατικό υποκατάστατο συντάγματος κατά την διάρκεια της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης α) Για την Ελλάδα Η μεταβατική κυβέρνηση κατά την διάρκεια της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης μπορεί πάρα πολύ ωραία να βασίζεται σε ένα μεταβατικό υποκατάστατο συντάγματος με 2 (δύο) μόνον άρθρα: Άρθρο #1 1) Ανεξαρτήτως της συγκεκριμένης δομής του πολιτεύματος που θα προκύψει από την Συντακτική Εθνοσυνέλευση, το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος να ανήκει, δηλαδή να είναι κτήμα, της θεσμισμένης νομικά και νόμιμα κοινωνίας της χώρας σε έναν Δήμο Πολιτών Ελλάδος.* Μόνον έτσι μπορεί η ελληνική κοινωνία να είναι ο ‘εντολέας’ του όλου πολιτικού της συστήματος, ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση των αμέσως ανακλητών, ει δυνατόν αρίστων στην αρμοδιότητά τους πολιτών, να πράττει ως ο ‘εντολοδόχος’ μόνον της κοινωνίας της χώρας. * Ο ελληνικός τούτος Δήμος Πολιτών μπορεί κάλλιστα να επιδέχεται γεωγραφικούς προσδιορισμούς όπως, π.χ., Δήμος Πολιτών Ελλάδος, Ερυθρές Αττικής. 2) Όλη η εθνική επικράτεια της Ελλάδος, συμπεριλαμβανομένης και της άμεσα θεσμισμένης αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ), να ανήκει στον ελληνικό λαό, δηλαδή να είναι κτήμα του ελληνικού λαού. Άρθρο #2 Βλέπε Άρθρο #1._ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Το παραπάνω μεταβατικό υποκατάστατο συντάγματος κατά την διάρκεια της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης θα μπορούσε ίσως να γίνει επίσης κοινό αίτημα των Γάλλων και των Γερμανών, στο Παρίσι και στο Βερολίνο αντίστοιχα. Αν ναί, τότε η Μαδρίτη και η Ρώμη βέβαια θα ακολουθήσουν, αλά ‘¡Democracia Real Ya!’ Αξίες και αρχές που μπορούμε να δανειστούμε από την αυθεντική των Αθηναίων Δημοκρατία: ΚΛΗΡΩΤΙΔΑ: ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ G THΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ + ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ + Παράδειγμα! http://www.hellasontheweb.org/2009-05-25-15-24-30/greece-politics/977-2010-12-15-18-43-54. β) Γιά την ελληνική διασπορά Ορίστε και η πρόταση γιά την οργάνωση της ελληνικής διασποράς, βασισμένη σε ένα ελληνικό σύστημα οργάνωσης. Το σκεπτικό είναι η δημιουργία της ελληνικής κοσμοπολιτείας που προτείνεται να εκπροσωπείται από μέλη της στο ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ της Ελλάδος, σε σχετική αναλογία προς τον ενεργό πληθυσμό της διασποράς, π.χ., με 1-10 βουλευτές ανά συμπολιτεία. Επίσης, να έχει οργανική θεσμική σχέση με την κυβέρνηση της Ελλάδος, να μετέχει δηλαδή στην ελληνική κυβέρνηση υπουργός-σύνδεσμος της ελληνικής κοσμοπολιτείας και ίσως μία ή ένας ακόμη αρμόδιος γιά την των ελληνική κοσμοπολιτεία. ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΙΚΗ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ http://lomak.blogspot.com/2009/06/blog-post_15.html. http://www.dimopolis.gr/dp1/images/stories/FILELLHNES/ellinwn-kosmopoliteia.pdf. Ευοί Ευάν, Νίκος Γεωργαντζάς Nicholas C. GEORGANTZAS Professor, Management Systems Director, System Dynamics Consultancy FORDHAM UNIVERSITY BUSINESS SCHOOLS 113 West 60th Street, Suite 617-D New York, NY 10023-7484 U.S.A. Δρακονταειδή Νάγια 13/03/2012 at 11:23 pm • Reply Αγαπητοί φίλοι, ζητώ συγγνώμη που δεν είχα στείλει μέχρι τώρα, το κείμενο που έχει γραφτεί από καιρό και το είχα υποσχεθεί στην συνάντησή μας στην ΕΣΗΕΑ. Φυσικά και υποστηρίζω την προσπάθεια, που ούτως ή άλλως θέλει πολλά βήματα ακόμα. Θέλω να επαναλάβω αυτό που σας είχα γράψει κάποτε και είχα παραπονεθεί πως δεν είχα λάβει απάντηση, τι σημαίνει Προεδρευομένη Δημοκρατία ; Διότι απλά, αντί να γίνει κοινοβουλευτική δικτατορία, κάλλιστα μπορει να μετατραπεί σε Προεδρική δικτατορία. Μην πάμε μακριά. Ο σημερινός πρόεδρος, είχε την δυνατότητα να διαλύσει την βουλή για εκλογές εδώ και σχεδόν 3 χρόνια, φυσικά στην περίπτωση που λειτουργούσε όπως ο Ισλανδός πρόεδρος, αλλά δεν το έπραξε. Παρατήρησα πως έχετε βάλει ψήφισμα για Αμεση δημοκρατία. Νομίζω αυτό είναι το ζητούμενο. Για να μην μακρυγορώ κουράζοντας, παραθέτω το κείμενο προς εξέταση. Ίσως να βρείτε σημεία που να άπτονται της προσπάθειας σας, γιατί έχει γραφτεί όχι από δικηγόρους, αλλά από απλούς ανθρώπους, όπως εγώ. “”Ξέρουμε πως αυτά που μας ενώνουν είναι, το νόμιμο δικαίωμα για την ελευθερία, την ανεξαρτησία της πατρίδας μας, καθώς και των ελεύθερων – ανεξάρτητων επιλογών μας, με γνώμονα την ευνομία στην χώρα μας και την δίκαιη ισοπολιτεία. Κάθε είδους πολιτικές αποχρώσεις, διασπαστικές ή διαχωριστικές ιδέες δεν βρίσκουν πλέον θέση ανάμεσα στους Έλληνες. Έχουμε κοινούς δίκαιους στόχους και επιδιώξεις. – Κοινής αποδοχής αιτήματα για την έννομη αυτοδιάθεση, ελευθερία και ανεξαρτησία, όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών. – Απαιτούμε τον επανέλεγχο όλων των δανειακών συμβάσεων που συνήφθησαν, από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα. (να δίνεται η δυνατότητα μέσω του Συντάγματος, ο επανέλεγχος και όχι το ψωμοτύρι “πως τάχατε η χώρα έχει συνέχεια”, όταν μάλιστα έχει συμβεί παντελής εκτροπή, όπως αυτό που ζούμε) – Να γίνεται ενδελεχής και απρόσκοπτος έλεγχος όλων των κρατικών κονδυλίων που διατέθηκαν ή θα διατίθενται, για αγορές πάσης φύσεως κρατικών δαπανών και πολεμικών εξοπλισμών, από ανεξάρτητη αρχή που θα οριστεί από τον κυρίαρχο λαό. – Δεν αποδεχόμαστε σε καμία περίπτωση τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, της 21ης Ιουνίου και της 26ης Οκτωβρίου καθώς και του 2ου λεγόμενου Μνημονίου (που στην πραγματικότητα είναι ένα και μοναδικό), χαρακτηρίζοντάς τα ως 100% αντισυνταγματικά και αντεθνικά, καθώς επίσης κρίνονται παράνομες πράξεις, που αντιβαίνουν στο Διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα και κυριαρχικά δικαιώματα, έχοντας ως αποτέλεσμα να αποσκοπούν στην υποδούλωση της χώρας μας και την εξαθλίωση του Ελληνικού λαού ! ( ο λόγος που έχει διατυπωθεί όπως το διαβάζετε, αφορούσε άλλη πηγή, όμως αυτό δεν σημαίνει πως ως ιδέα δεν μπορεί να διατυπωθεί ώστε να προστατεύει τα ανθρώπινα και κυριαρχικά δικαιώματα των πολιτών και της χώρας, σε ανάλογες περιπτώσεις) – ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ με δικαίωμα να εξεταστούν πρώτινες αξιόποινες πράξεις, οι οποίες φυσικά δεν θα υπόκεινται σε καμία περίπτωση σε παραγραφή, όσο χρονικό διάστημα έχει περάσει. – Δεν αναγνωρίζουμε καμία σύμβαση ή οικονομική συμφωνία που έχουν συναφθεί ή πρόκειται να συναφθούν, οι μεν πρώτες από την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, οι δε δεύτερες από την πραξικοπηματική του Λουκά Παπαδήμου, έχουσες σχέση με κάθε είδους εκμετάλλευση φυσικού η ορυκτού πλούτου, χερσαίου ή θαλάσσιου. Όσες κριθούν παράνομες και καταχρηστικές εις βάρος της χώρας και των Ελλήνων πολιτών, θα ακυρωθούν. (Ο κάθε Έλληνας πολίτης έχει κάθε δικαίωμα και ως ο μόνος δικαιούχος-ιδιοκτήτης, να συμμετέχει απαραίτητα ως επενδυτής-μέτοχος, υπό μορφή αγοράς μετοχών ενδεικτικής τιμής, σε όλους τους κοινωφελείς οργανισμούς-πόρους, μέχρι και 100% αν είναι αυτό δυνατόν, πχ. νερό. Η κάθε περαιτέρω ανάγκη επένδυσης-επέκτασης, θα πρέπει να συνάπτεται από επιτροπές που θα εκλέγονται από πρόσωπα εκτός πολιτικής και με κλήρο, μέσα από Εθνοσυνελέυσεις) – Οιαδήποτε κοινής ωφέλειας αγαθό, όπως νερό, ρεύμα κλπ, θεωρούνται δημόσια περιουσία, αποκλείοντας κάθε δικαίωμα σε ιδιωτικό κεφάλαιο, εγχώριο ή ξένο, να τα εκμεταλλεύονται ή να τα εκχωρούν προς τρί
    • Joseph Vanger said

      Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της δικής μας πρωτόγονης δημοκρατίας και των άλλων ή έστω των περισσότερων, είναι ότι υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου και δεν βασίζονται μόνο στην εντιμότητα και την ικανότητα των πολιτικών τους. Δηλαδή στις περισσότερες δημοκρτικές χώρες για να ψηφιστεί ένας νόμος περνάει απο δύο ή και περισσότερο σώματα και το ένα σώμα ελέγχει το άλλο. Στην Ιταλία έχουν Γερουσία και κάτι ανάλογο συμβαίνει λίγο πολύ σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και κοινωνίες. Απο τη Ρωσία και την Αγγλία μέχρι τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Βουλή των λόρδων, των αντιπροσώπων, άνω και κάτω βουλή, δούμα κ.α. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ για να περάσει ένα νόμο νομίζω ότι χρειάζεται να τον ψηφήσουν τρία σώματα. Ακόμα και στην αρχαία Ρώμη είχαν τη σύγλητο γιά να ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό ο καίσαρας. Στη Γαλλία που μοιάζει σε αρκετά με τη δική μας περίπτωση, έχουν τον πρόεδρο που εμείς όμως, όπως είναι γνωστό υποβαθμίσαμε.
      Δεν αρκεί δηλαδή μιά απλή κομματική πλειοψηφία για να εγκριθεί κάποιος νόμος. Γι’αυτό έχουμε και τα γνωστά φαινόμενα να ψηφίζονται άσχετα άρθρα, διατάξεις και τροποποιήσεις σε νομοσχέδια που δεν έχουν σχέση.
      Προτείνω να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. ΓΕΡΟΥΣΙΑ ΝΑΙ ή ΟΧΙ ;
      Ίσως δεν είναι γνωστό αλλά στην Ελλάδα είχαμε γερουσία, πριν πολλές δεκαετίες. Δεν μπορούσαν όμως να περάσουν τους φωτογραφικούς νόμους που ήθελαν και να τους αποσύρουν μετά απο λίγους μήνες. Έτσι ξεχάστηκε αυτό το ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΕΛΙΟ της δημοκρατίας. Απλά δε βόλευε ώστε να μαγειρεύονται οι κομπίνες πιο εύκολα και γρήγορα αλλά και για να μπορεί ο εκάσοτε πρωθυπουργός να αποφασίζει και να διατάζει σαν ένας δικτάτορας με θητεία. Την οποία μπορεί να την ανανεώσει κιόλας.
      Γι’αυτό το ελάχιστο που θα μπορούσε να γίνει, είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας να αποκτήσει πολλές περισσότερες αρμοδιότητες και εξουσίες ώστε να υπάρχει ένα πολιτικό αντίβαρο και να εκλέγεται απ’ευθείας από τους πολίτες.
      Επίσης είναι νομίζω αντιληπτό σε όλους ότι ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ είναι πολύ μεγαλύτερος απο αυτόν που θα έπρεπε ή θα μπορούσε. Ακόμα και οι μισοί θα ήταν αρκετοί ώστε να εκπροσωπείται επαρκώς όλος ο πληθησμός της Ελλάδας. Είναι απαραίτητο να τεθεί και αυτό το ΘΕΜΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ.
      Με την αναλογία πληθυσμού και βουλευτών που έχουμε, θα έπρεπε αντίστοιχα σε άλλα κράτη να είχαν χιλάδες βουλευτές ή εκατομμύρια. Στην Ολλανδία που ο πληθησμός της χώρας είναι 15 εκατομμύρια και οι βουλευτές που εκλέγουν είναι πολύ λιγότεροι απο αυτούς που έχουμε στην Ελλάδα.
      Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε πως είναι δομημένα τα συντάγματα και πως λειτουργούν τα δημοκρατικά κράτη στην Ευρώπη ώστε να μπορύμε να έχουμε μέτρο σύγρισης αλλά και να επωφεληθούμε υιοθετώντας δοκιμασμένς ιδέες και πρακτικές. Είναι πολύ μεγάλη η έλειψη πληροφόρησης απο τα ΜΜΕ και μάλλον ύποπτη.
      Το τρίτο θέμα που είναι απαραίτητο να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση είναι η προοπτική ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΟΜΟΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ. Είναι κάτι που αποτελεί μονόδρομο και μοναδική προοπτική εξέλιξης για τα κράτη της Ευρώπης που έχου ήδη ένα κοινό νόμισμα. Άρα θα έπρεπε να έχουμε και κοινά πολλά ακόμα. Υπουργεία οικονομίας και φορολογίας και κεντρικό έλεγχο.

  3. Συμφωνώ απόλυτα.

  4. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ said

    συμφωνω απολυτα με Χ.ΛΥΝΤΕΡΗ .

  5. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ said

    συμφωνω απολυτα με Κ.ΛΥΝΤΕΡΗ

  6. Γ. Λουκέρης said

    Προτείνω την Συνταγματική Άμεση Δημοκρατία.

    Συνταγματική:
    Επειδή όπως θα εξηγήσω πιό κάτω ο πρόεδρος πρέπει να έχει συγκεκριμένες και μόνο ιδιότητες και δυνατότητες θεωρώ πως πρέπει να τονιστεί το Σύνταγμα ως υπέρτατος νομος του κράτους. Ο πρόεδρος πρέπει και είναι κάτω από το Σύνταγμα. Το μόνο που είναι πάνω από το σύνταγμα είναι η θέληση των πολιτών.

    Άμεση:
    με βάση την πραγματικότητα που ζούμε είναι σαφή και τονίζονται τα προβλήματα της αντιπροσωπευτικής (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας:
    – οι αντιπρόσωποι πολλές φορές δεν αντικατοπτρίζουν την θέληση των εντολέων παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις τους .
    – οι αντιπρόσωποι πολλές φορές εκβιάζονται από συνθήκες ή από δικά τους πρώτερα θέματα.
    – οι αντιπρόσωποι πολλές φορές δεν έχουν τα εχέγγυα να αντμετωπίσουν τις καταστάσεις που διαμορφώνονται.
    Για τους λόγους αυτούς η πρότασή μου έχει ανεξάρτητους κομμάτων βουλευτές οι οποίοι εκλέγονται από τους πολίτες και είναι ανακλητοί. Δηλαδή οι 15000 περίπου πολίτες που εκλέγουν έναν τοπικό βουλευτή μπορούν με συμβούλιο ή δια τοπικής αντιπροσώπευσης με συλλογή υπογραφών να καθαιρέσουν τον τοπικό βουλευτή και να διενεργήσουν νέες τοπικές εκλογές για να εκλέξουν νέο. Τα τοπικά συμβούλια είναι υπέυθυνα να αποφασίζουν για όλα τα τοπικά ζητήματα και έχουν δυνατότητα επιβολής αποφάσεων στα δημοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι σαφές ότι οι πολίτες είναι η πηγή του κράτους και πρέπει να έχουν έλεγχο κάθε τί. Για αυτό επέλεξα το άμεση.

    Περι προέδρου:
    Στην δική μου πρόταση οι ρολοι του προέδρου της δημοκρατίας και του προέδρου της βουλής είναι ενωμένοι στο πρόσωπο του δευτέρου. Μπορεί να διαλύσει την κυβέρνηση μετά από συγκεκριμένη διαδικασία ωστε να αποδειχθεί ότι η κυβέρνηση έχει παρεκλίνει σημαντικά από το πρόγραμμα με το οποίο έχει εκλεγεί. Ο πρόεδρος της βουλής δεν μετεχει στο νομοθετικό έργο. Οι μόνες αρμοδιότητές του είναι οι εξείς :

    – Αναθεση εντολών σχηματισμού κυβέρνησης
    – καθαίρεση κυβέρνησης για μη τήρηση προγράμματος και / ή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα.
    – διάλυση της κυβέρνησης (μετά από παραίτησή της ή καθαίρεσή της για δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα) και προκύρηξη κυβερνητικών εκλογών.
    – ορκομωσία κυβέρνησης
    – διάλυση της βουλής όταν τελειώσει η στεθερή θητεία της (4 χρόνια) και προκύρηξη βουλευτικών εκλογών.
    – συγκρότηση της νεοεκλεγήσας βουλής σε σώμα (ο ρόλος είναι τυπικός)

    Περιορισμοί :

    – μέχρι 2 θητείες συνεχόμενες ή μη
    – 35+ ετών
    – Μη καταδίκη για κακούργημα σε όλη του την ζωή
    – Ελληνική ιθαγένεια
    – Εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες με παράλληλες εκλογές που γίνονται την ίδια μέρα με τις βουλευτικές.

    Σημείωση: Οι κυβερνητικές και οι βουλευτικές εκλογές είναι διαφορετικές. Στις βουλευτικές εκλέγονται βουλευτές για 4 χρόνια και πρόεδρος της βουλής για το ίδιο διάστημα. Στις κυβερνητικές εκλέγεται το / ή τα κόμματα που θα συγκροτήσουν την κυβέρνηση (πρωθυπουργός/υπουργοί/υφυπουργοί) με βάση τα προγράμματά τους.

    • Daddy said

      Εχω τη γνωμη οτι η αμεση δημοκρατια, με την οποια συμφωνω επι της αρχης ,προυποθετει μικρη κλιμακα κοινωνικης ομαδας για να λειτουργησει.Μου φαινεται οτι η θεμελιωση της απαιτει ουσιαστικη αποκεντρωση των διοικητικων δομων και οπου αυτο δεν ειναι εφικτο να εισαχθει μια μορφη αντιπροσωπευτικότητας κατα την οποια εξασφαλιζεται ο ελεγχος και η ανακλητοτητα.Εν τελει δεν μπορει να υπαρξει λαικος ελεγχος χωρις αντιστοιχη διοικητικη δομη και υπερβαση του συγκεντρωτισμου και της γραφειοκρατίας.Πραγματα που πρεπει να διασφαλιζει το Συνταγμα….

      • Ippokratis Anastasiadis said

        Daddy kaneis lathos.Sthn istoria yparxoun arketa paradigmata ameso-dhmokratikwn domwn se diafores klimakes. H Elvetia gia paradigma exei edo kai kairo ena politevma me polla ameso-dhmokratika stoixeia. To CNT tis Ispanias leitourgei entelos ameso-dhmokratika. H dhmokratia eite einai amesh, symetoxikh, isonomh eite poly apla den einai dhmokratia.

        • Σε δεύτερη ανάγνωση σχετικά με το κύριο άρθρο –αυτό –της μορφής του πολιτεύματος, και ειδικά με την άποψη των δυο φίλων μας:

          Daddy είπε
          03/04/2012 στις 5:08 ΠΜ

          Ippokratis Anastasiadis είπε
          30/04/2012 στις 12:32 ΠΜ

          Πως… η άμεση δημοκρατία προϋποθέτει μικρή κλίμακα κοινωνικής ομάδας για να λειτουργήσει, λέγω σχετικά:
          έχετε και οι δυο λάθος, παντού ανά τον κόσμο οι κοινωνίες είναι δυνατόν να λειτουργήσουν χωρίς καν κυβέρνηση.
          το παράδειγμα το έχουμε από τις πολυεθνικές.
          οι πολυεθνικές είναι αυτές που έχουν τη δυνατότητα –μέσω των θυγατρικών να διαμορφώσουν μικρής κλίμακας κοινωνικών ομάδων, όπως ορθός μεν μας λέει ο Daddy ότι οι μεγάλης κλίμακας [κοινωνικές ομάδες] δεν μπορούν να λειτουργούν αλλά, υπάρχουν σήμερα μεγάλες βιομηχανίες με εκατομμύρια εργαζόμενους κι όμως λειτουργούν.

          Το βέβαιο είναι ότι οι μεγάλες [πολυεθνικές πια] δεν υπακούν σε κυβερνήσεις αλλά οι κυβερνήσεις στις πολυεθνικές.
          Το βέβαιο είναι ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα δύναται να λειτουργήσει άμεσα, και μόνον με τη λογική της παγκόσμιας παραγωγικής οργάνωσης. με μια μικρή λεπτομέρεια, και όλα διορθώθηκαν –αυτό της κοινωνικοποίησης των πολυεθνικών. – της κατάργησης δλδ της οικογενειοκρατίας. –

          για σκεφτείτε αλήθεια, σε τι χρησιμεύουν οι κοινοβουλευτικοί; βασικά στο πως να μας μονιάσουν επειδή ακόμα δεν καταφέραμε να λειτουργούμε [συλλογικά].
          Θα μιλάμε για σύνταγμα λοιπόν, για κοινοβούλια ιερατεία και χρηματιστήρια, μέχρι να συγχωνευτούν τα πάντα. Οπότε λύθηκε και η πολιορκία των μεν από τους δε. Καταργούμε τη βιομηχανία όπλων –καταργούμε τους στρατούς σύνορα και ότι μέχρι σήμερα μας χωρίζουν. Όλη η φασαρία γίνεται λόγω των διακρίσεων και λόγω του συστήματος δουλείας =σκλαβοπάζαρου.
          Η συνέχεια στο Facebook

    • Ippokratis Anastasiadis said

      Poly swsth katefthinsh kata thn gnwmh mou… an kai den einai kati pou ilopiite amesa pistevw oti prepei syntoma na ksekineisoume na pame pros ta ekei

  7. Προτείνω ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ (ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΚΛΗΡΩΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.
    Ο ΠτΔ (που θα ασκεί την εκτελεστική εξουσία) θα εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό και η Βουλή (που ασκεί τη νομοθετική και ελεγκτική εξουσία) θα αποτελείται από 300 κληρωνόμενους (ανά κάποιο σύντομο διάστημα, πχ 1,5 έτος) πολίτες.
    Σχετικά με το κατά πόσο η κοινή αντίληψη και γνώμη 300 κληρωνόμενων πολιτών, μπορεί να αποτελεί αυτό που θα λεγαμε «θέληση της κοινωνίας», υπάρχει η εξαιρετική δουλειά του καθ. Κώστα Τσιαντή, που αποδεικνύει ότι ο αριθμός αυτός είναι ο ενδεδειγμένος για την έκφραση της «αντιπροσωπευτικήςτγνώμης» της κοινωνίας.
    Λεπτομέρειες για το ποιοί πολίτες (ανά γεωγραφικό διαμέρισμα, κλπ) θα δικαιούνται να περιλαμβάνονται στην κλήρωση και όλα τα συναφή, θα αναπτυχθούν, εφ’ όσον το προτεινόμενο μοντέλο γίνει αποδεκτό, σαν βάση συζήτησης.
    Απλώς, εδώ, επισημαίνεται ότι η λειτουργία ενός τέτοιου προτύπου Δημοκρατίας, εξασφαλίζει τα εξής:

    Βάζει πραγματικά (και όχι ψευδεπίγραφα, όπως συμβαίνει σήμερα) “τον Λαό στην Εξουσία”, αφού η κάθε απόφαση αυτής της Βουλής, αποτελεί οιωνεί δημοψήφισμα.
    Πέραν αυτής της θεμελιώδους διαφοράς του προτεινόμενου προτύπου ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΟΡΑΤΙΑΣ προς το υπάρχον “αντιπροσωπευτικό” σύστημα, αυτό προσφέρει τα εξής μοναδικά πλεονεκτήματα:

    1.       Δημιουργεί μία Βουλή (Νομοθετική/Ελεγκτική Εξουσία) με πραγματικά ελεύθερη, αδέσμευτη και ανεξάρτητη γνώμη και  βούληση, (όπως την θέλει και το ισχύον Σύνταγμα), για να ελέγχει αμερόληπτα την εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) και να νομοθετεί αδιάβλητα, έξω και μακρυά από κάθε είδους κομματικές σκοπιμότητες και δουλείες, που κάποιες (πολλές) φορές, κρύβουν οικονομικές επιδιώξεις τρίτων, ευρισκομένων έξω από τη Βουλή, αλλά άμεσα συνδεδεμένων με τα κόμματα.
     
    2.       Η Βουλή παύει να αποτελεί (όπως συμβαίνει σήμερα, με την ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ “κομματική πειθαρχία”) όργανο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος διότι θα παύσει το απαράδεκτο σημερινό φαινόμενο, ο ελέγχων και ο ελεγχόμενος (Kυβέρνηση και Βουλή, Εκτελεστική και Νομοιθετική εξουσία) να είναι το ίδιο πρόσωπο, (το κόμμα), γεγονός που, πέραν του ότι καταργεί τον πραγματικό έλεγχο, καταστρατηγεί το ίδιο το Σύνταγμα, με την κατάργηση της επιβαλλόμενης ανεξαρτησίας μεταξύ των τριών Εξουσιών (Νομοθετικής – Εκτελεστικής – Δικαιοσύνης). Νομιμοποιήθηκε έτσι, με δημοκρατικές διαδικασίες, η μη δημοκρατική λειτουργία των κορυφαίων θεσμών της Δημοκρατίας.  Το βλέπουμε, το ζούμε και τελικά αυτό είναι που πληρώνουμε (πανάκριβα) σήμερα, έστω και αν δεν έχει γίνει από όλους αντιληπτό.
     
    3.     Καταργεί αυτομάτως και οριστικά την εμπορευματοποίηση της πολιτικής, δηλαδή  την εκλογή προσώπων στα ήπατα αξιώματα της Πολιτείας, με όρους εμπορεύσιμων προϊόντων (marketing, διαφημιστικά τρύκ, κλπ) στη χρήση των οποίων κυριαρχεί η αδιαφάνεια και η διαφθορά που εγκυμονεί η εξάρτηση της εκλογής του βουλευτή και του κόμματος, στις σημερινές συνθήκες εκλογής του
    –          από τους χρηματοδότες τής διαφημιστικής καμπάνιας του και
    –          από τη «μιντιοκρατία» και τους ιδιοκτήτες της

    4.      Κόβει οριστικά και αμετάκλητα τον ομφάλιο λώρο, μέσω του οποίου η «μιντιοκρατία» (και η ολιγαρχία των αφεντικών της) μπορεί να ποδηγετεί την πολιτική εξουσία. Δηλαδή ματαιώνει οριστικά την ουσιαστική μεταβίβαση εξουσίας που γίνεται σήμερα από την Πολιτική προς το Χρήμα, το οποίο (με τη μορφή παροχής δημοσιότητας) προκαθορίζει τα πρόσωπα που θα απαρτίσουν το εκλόγιμο πόλιτικό προσωπικό, καθιστώντας την εκλογική διαδικασία, απλή ληξιαρχική πράξη της οριστικοποίησης μίας εκλογής που ήδη είχε συντελεσθεί  στις σελίδες των εφημερίδων και στις οθόνες των τηλεοράσεων. Ή μήπως υπάρχει κάποιος που αμφισβητεί ότι, εγώ, «που δεν με ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μου», θα εκλεγώ βουλευτής αν με «παίξουν» στο βαθμό που χρειάζεται (και μάλιστα «σικέ») οι εφημερίδες και τα κανάλια, τρείς-τέσσερις μήνες πριν τις επόμενες εκλογές;;;

     
    5.       Καταργεί οριστικά κάθε δυνατότητα συνέχισης της οικογενειοκρατίας και, κατ’ επέκταση, της ημετεροκρατίας, ανοίγοντας έτσι τον (κλεισμένο) δρόμο στην αξιοκρατία, σε όλο τον κοινωνικό οργανισμό.  
     
    6.       Απαλλάσσει οριστικά τον πολίτη από τη θέση του κομματικού ανδράποδου και του εξώνητου στον κομματικό ινστρούχτορα, επιστρέφοντας σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, την (ταχυδακτυλουργικά) χαμένη της πολιτική Ελευθερία και  προσωπική αξιοπρέπεια.  
     
    7.       Καταργεί, αυτομάτως, τη συνενοχή της συναλλαγής του πολίτη με το κομματικό σύστημα, σχέση που έχει καλλιεργηθεί τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ως μέσον διαιώνισης της κομματοκρατίας .  
     
    8.       Απελευθερώνει τις παραγωγικές ικανότητες της κοινωνίας (κυρίως των νέων), που ως  σήμερα είναι φαλκιδευμένες στον ευνουχισμό τους, καθώς ωθούνται στο γονυπετές προσκύνημα ενός ανέξοδου και άκοπου δημοσιοϋπαλληλισμού, πληρωμένου  με τον κομματικό εξανδραποδισμό, και τον ευνουχισμό τής δημιουργικότητας της κοινωνίας.   
     
    9.      Παύει το απαράδεκτο γεγονός (που συμβαίνει εκτεταμένα σήμερα) της παροχής Δημοκρατικής νομιμοποίησης για μη Δημοκρατική λειτουργία, σε κρατικούς μηχανισμούς διάχυσης της Εξουσίας (όπως τα διάφορα συνδικαλιστικά άντρα και διάφορες, υπόπτου προελεύσεως και αποστολής ΜΗΚΥΟ.  
     
    10.  Λύνει οριστικά τα δεσμά της Δικαιοσύνης με την κομματική εξουσία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μία, πραγματικά ανεξάρτητη, Δικαιοσύνη.  
     
    Η εξασφάλιση της  πραγματοποίησης και ενός μόνο από τα παραπάνω απαριθμούμενα πλεονεκτήματα, που εξασφαλίζει η προτεινόμενη θεσμική αλλαγή, νομίζω πως θα αρκούσε για να  κινητοποιήσει όλες τις Δημοκρατικές δυνάμεις της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας, για την θέσπισή της.  

    • Τέλειο._

    • Joseph Vanger said

      Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της δικής μας πρωτόγονης δημοκρατίας και των άλλων ή έστω των περισσότερων, είναι ότι υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου και δεν βασίζονται μόνο στην εντιμότητα και την ικανότητα των πολιτικών τους. Δηλαδή στις περισσότερες δημοκρτικές χώρες για να ψηφιστεί ένας νόμος παιρνάει απο δύο ή και περισσότερο σώματα και το ένα σώμα ελέγχει το άλλο. Στην Ιταλία έχουν Γερουσία και κάτι ανάλογο συμβαίνει λίγο πολύ σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και κοινωνίες. Απο τη Ρωσία και την Αγγλία μέχρι τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Βουλή των λόρδων, των αντιπροσώπων, άνω και κάτω βουλή,δούμα κ.α. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ για να περάσει ένα νόμο νομίζω ότι χρειάζεται να τον ψηφήσουν τρία σώματα. Ακόμα και στην αρχαία Ρώμη είχαν τη σύγλητο γιά να ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό ο καίσαρας. Στη Γαλλία που μοιάζει σε αρκετά με τη δική μας περίπτωση, έχουν τον πρόεδρο που εμείς όμως, όπως είναι γνωστό υποβαθμίσαμε.
      Δεν αρκεί δηλαδή μιά απλή κομματική πλειοψηφία για να εγκριθεί κάποιος νόμος. Γι’αυτό έχουμε και τα γνωστά φαινόμενα να ψηφίζονται άσχετα άρθρα, διατάξεις και τροποποιήσεις σε νομοσχέδια που δεν έχουν σχέση.
      Ίσως δεν είναι γνωστό αλλά στην Ελλάδα είχαμε γερουσία, πριν πολλές δεκαετίες. Δεν μπορούσαν όμως να περάσουν τους φωτογραφικούς νόμους που ήθελαν και να τους αποσύρουν μετά απο λίγους μήνες. Έτσι ξεχάστηκε αυτό το ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΕΛΙΟ της δημοκρατίας. Απλά δε βόλευε ώστε να μαγειρεύονται οι κομπίνες πιο εύκολα και γρήγορα αλλά και για να μπορεί ο εκάσοτε πρωθυπουργός να αποφασίζει και να διατάζει σαν ένας δικτάτορας με θητεία. Την οποία μπορεί να την ανανεώσει κιόλας.
      Γι’αυτό το ελάχιστο που θα μπορύσε να γίναι, είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας να αποκτήσει πολλές περισσότερες αρμοδιότητες και εξουσίες ώστε να υπάρχει ένα πολιτικό αντίβαρο και να εκλέγεται απ’ευθείας από τους πολίτες.
      Επίσης είναι νομίζω σε όλους αντιληπτό ότι ο αριθμός των βουλευτών είναι πολύ μεγαλύτερος απο αυτόν που θα έπρεπε ή θα μπορούσε. Ακόμα και οι μισοί θα ήταν αρκετοί ώστε να εκπροσωπείται επαρκώς όλος ο πληθησμός της Ελλάδας. Είναι απαραίτητο να τεθεί και αυτό το ΘΕΜΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ. Με την αναλογία πληθυσμού και βουλευτών που έχουμε, θα έπρεπε αντίστοιχα σε άλλα κράτη να είχαν χιλάδες βουλευτές ή εκατομμύρια. Στην Ολλανδία που ο πληθησμός της χώρας είναι 15 εκατομμύρια και οι βουλευτές που εκλέγουν είναι πολύ λιγότεροι απο αυτούς που έχουμε στην Ελλάδα.

      • Γιάννης Μιχαηλιδης said

        Ερχόμενος από σχεδόν 40 χρόνια στην Αμερική μπορώ να πω οτι το άλφα και το ώμεγα οποιουδήποτε συστήματος ειναι οι μηχανισμοί ελέγχου και σαν αποτέλεσμα των ελεγχων, επισησ προβλεπομενοι και ταχεις διωρθωτικοι μηχανισμοί. Εξ αρχής ξεκάθαροι.
        Επίσης, εξ ίσου σημαντικό να μπορέσει ´κάποιος´ να μεταφέρει στον λαό, Δημο, απλές διαδικασίες με αρχή και τέλος. Επισης το Σύνταγμα πρέπει να έχει την ικανότητα αλλαγής. Π.Χ. Δεν μπορεί η μισή Ελλάδα να πιστεύει οτι η ασυλία μας έχει οδηγήσει στο γκρεμό και να μην έχουμε εναλλακτική λύση τώρα!!!
        Απαράδεκτο.

        Μερικές σκέψεις σε ένα τεράστιο πρόβλημα!!

  8. ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

    ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 1.

    Άρθρο 1
    1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρική Άμεση Δημοκρατία.
    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

    • Συμφωνώ

    • Γιώργος Ευτυχίδης said

      Άρθρο 1
      1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
      2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
      3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

    • Ippokratis Anastasiadis said

      symfonw me to amesh alla proedros giati xreiazete ? Mia kliroth laikh ekklisia (synelefsh) (1000 – 2000 atomwn me poly mikrh thitia mias evdomadas) gia na antistathmizei thn eksousia tis voulhs einai kata thn gnwmh mou pio ofelimh lysh.

    • Phil Bard said

      3.’Oλες οι εξουσίες πηγάζουν από εμάς το Λαό, υπάρχουν υπέρ μας και του Έθνους μας και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

    • Μίλτος said

      κ. Χασάπη
      νομίζω πως ο όρος «προεδρευόμενη» (κατ’ εξέλιξη της βασιλευόμενης) περιλαμβάνει την έννοια του ελέγχου που ο ΠτΔ ασκεί στις τυχόν κυβερνητικές παρεκτροπές. Το παραδειγμα της Ισλανδίας στηρίχτηκε σε αυτόν
      ακριβώς τον θεσμό.Στην περίπτωση που ο ΠτΔ ασκούσε την κυβερνητική πολιτική δεν ξέρω αν θα υπήρχε δημοψήφισμα. Γνώμη μου είναι πως πρέπει να «επιστραφούν» στον ΠτΔ οι εξουσίες του ώστε να μην είναι
      διακοσμητικό στοιχείο (πχ.αρ.35) και να διατηρηθεί ο θεσμός της «προεδρευόμενης» ως έχει.
      Σχετικά με την άμεση εκλογή του από τον λαό, κρίνω πως είναι μάλλον επιβεβλημένη, αρκεί να προέρχεται από μια «δεξαμενή υποψηφίων» οι οποίοι δεν θα έχουν θητεύσει σε άλλο κυβερνητικό ή βουλευτικό αξίωμα.
      μκ

  9. Ηρακλής Γωνιάδης said

    Συμφωνώ με την Προεδρική Άμεση Δημοκρατία κατά κύριο λόγο και κατόπιν με την ιδέα -κατ’ αρχήν- των κληρωτών μελών της βουλής, κατά την πρακτική της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Πρέπει να λυθούν, όμως, κάποια πρακτικά ζητήματα τα οποία θα ανεδείκνυαν τη δυνατότητα εφαρμογής μιας τέτοιας διαδικασίας εκλογής των βουλευτών. Αν δεν εντοπισθούν οι αδυναμίες του συστήματος, δεν προσδιοριστούν οι όροι συμμετοχής αλλά και οι πρακτικοί περιορισμοί υλοποίησης ενός τέτοιου μέτρου, ίσως χαθούμε μεσοπέλαγα. Ακούγεται καλό, είναι εφικτό όμως;

    • Στην (πολύ σωστή) παρατήρηση του Ηρακλή Γωνιάδη, (σχετικά με τη διαδικασία κλήρωσης των βουλευτών) έχω να προτείνω τα εξής:
      1. Ο αριθμός των κληρωνόμενων βουλευτικών εδρών μπορεί να είναι περί τις 300 (Σύμφωνακαι με τη μελέτη του Κώστα  Τσιαντή:  Ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟ… ) κατανεμημένες κατά Περιφέρεια, σύμφωνα με τον πληθυσμό κάθε Περιφέρειας.
      2. Η αποδοχή της κλήρωσης, δεν θα είναι υποχρεωτική για τον/την πολίτη.
      3. Η διάρκεια της βουλευτικής θητείας θα είναι 18 ημερολογιακοί μήνες.
      4. Δικαίωμα συμμετοχής στην κλήρωση θα έχουν πολίτες και των δύο φύλων, ηλικίας 25+ ετών, οι οποίοι :
      3.1 θα είναι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Λυκείου)
      3.2 Θα έχουν “σώας τας φρένας”
      3.3 Θα έχουν δείκτη νοημοσύνης όχι κάτω του Μέσου Όρου
      3.4 Δεν θα είναι μέλη πολιτικού κόμματος
      3.5 Θα έχουν Χ ένσημα στο Ταμείο τους
      3.6 Δεν θα έχουν καταδίκες για ποινικά αδικήματα
      3.7 ΟΙ άρρενες θα πρέπει να έχουν εκπληρώσει τη στρατιωτική τους θητεία

      5. Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής θητείας, θα αμείβονται με αμοιβή ίση με αυτή του Εφέτη(ή κάτι παρόμοιο) και θα τους παρέχεται κάθε δαπάνη κίνησης, επικοινωνίας και γραμματιακής υποστήριξης της αποστολής τους.

      6. Μετά το τέλος της θητείας τους, δεν θα δικαιούνται οποιουδήποτε είδους σύνταξης. Κατά τη διάρκεια της θητείας τους, η Πολιτεία θα καταβάλλει στο Ταμείο τού καθ’ ενός τις σχετικές εισφορές.

      7. Πριν αναλάβουν καθήκοντα βουλευτού, θα περνούν ένα 3/μηνο σεμινάριο προετοιμασίας και εκπαίδευσης για το έργο που πρόκειται να αναλάβουν. (Για το διάστημα αυτό, θα ισχύουν τα ίδια οικονομικά δεδομένα, με αυτά της κανονικής θητείας τους).

      Κάθε άλλη πρόσθετη παρατήρηση, είναι ευπρόσδεκτη.

      • Στέλλα Κάσδαγλη said

        Κύριε Ιακωβίδη θεωρώ ότι αυτό το μοντέλο πολιτεύματος, είναι το πλέον δημοκρατικότερον ,μπορεί όμως να τύχει εφαρμογής σε μικρότερα κράτη,όπως ήταν οι πόλεις-κράτη κατά την αρχαιότητα.Οι 18 μήνες είναι πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε κάποιος που ενδεχομένως δεν θα έχει ειδικές γνώσεις, να προλάβει να ενημερωθεί, να έχει σφαιρική άποψη του θέματος για το οποίο καλείται να νομοθετήσει. Πέρα από τα τυπικά προσόντα που αναφέρετε ποιοι θα είναι αυτοί που τελικά θα δέχονται να αναλάβουν αυτό το έργο;;; Ο Δημοσθένης υποστήριζε ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να διατηρήσεις τη Δημοκρατία από το να την θεσπίσεις.
        Η γνώμη μου είναι ότι το πολίτευμα πρέπει να είναι αυτό της Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας .Ο Πρόεδρος να εκλέγεται με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο, να έχει βεβαίως ηυξημένες αρμοδιότητες και οι συνδυασμοί βουλευτών να είναι σε ξεχωριστά ψηφοδέλτια.

        • Αγαπητή Στέλλα,
          Σε τί συνίσταται η δυσκολία εφαρμογής του μοντέλου που προτείνω, λόγω μεγέθους της χώρας στην οποία θα λειτουργεί;; Θα ήθελα να μου το περιγράψεις.
          Μη μας διαφεύγει ότι η Ελλάδα είναι σε μέγεθος, όση μία μόνο Πολιτεία των
          ΗΠΑ.
          Οι ειδικές γνώσεις, δεν είναι απαραίτητες. Μήπως πιστεύετε ότι οι 300
          βουλευτές έχουν την παντογνωσία όλων των θεμάτων που αναφέρονται στους νόμους που ψηφίζουν ή απορρίπτουν ;
          Η ειδική (τεχνοκρατική) γνώση προσφέρεται από τους «ειδικούς συμβούλους» σε κάθε περίπτωση.
          Το μόνο που χρειάζεται να έχει ο βουλευτής είναι η κριτική ικανότητα για να αντιλαμβάνεται τί είναι οφέλιμο στην κοινωνία και τί όχι.
          Σχετικά με τη ρήση του Δημοσθένη, συμφωνώ απολύτως κι εγώ και η πρότασή μου αποσκοπεί ακριβώς στη διατήρηση της Δημοκρατίας μας, καθώς όπως έχετε διαπιστώσει, αυτή, σήμερα, έχει διολισθήσει σε μία οφθαλμοφανή και χυδαία (πολιτική και οικονομική) οικογενειοκρατούμενη Ολιγαρχία. Το μοντέλο που προτείνω, είναι Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με κληρωτό κοινοβούλιο.

          • Σόλων said

            «Να έχουν δείκτη νοημοσύνης όχι κάτω του μέσου όρου».
            «Να έχουν σώας τας φρένας».
            «Να μην είναι μέλη πολιτικού κόμματος».
            «Να είναι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».

            Αυτές οι προϋποθέσεις δεν ελέγχονται και είναι αντίθετες με την ισότητα των πολιτών.

  10. Στέλλα Κάσδαγλη said

    Σχετικά με το πρώτο άρθρο του Συντάγματος πιστεύω ότι το πολίτευμα πρέπει να είναι αυτό της Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος να έχει ηυξημένες αρμοδιότητες, να εκλέγεται με ξεχωριστό ψηφοδέλτιο και οι συνδυασμοί των βουλευτών να είναι σε ξεχωριστά ψηφοδέλτια.Με αυτό τον τρόπο μπορώ να εκλέγω τον ανώτατο άρχοντα του κράτους και βουλευτές από άλλον ενδεχομένως πολιτικό χώρο.
    Οι διατάξεις με αριθμούς 1 και 2 του 1ου άρθρου του ισχύοντος συντάγματος,κατά την ταπεινή απόψή μου δεν χρήζουν τροποποίησης.
    Εννοείται βεβαίως ότι Πρόεδρος και Βουλευτές οφείλουν να τηρούν και να φυλάττουν το Σύνταγμα.

    • Στέλλα Κάσδαγλη said

      Στέλλα Κάσδαγλη
      ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Τα εδάφια 2 και 3 του πρώτου άρθρου του ισχύοντος Συντάγματος θεωρώ ότι δεν χρήζουν τροποποίησης.-

  11. Δημήτρης Τσιμενίδης said

    Πιστεύω ότι το πολίτευμα θα έπρεπε να είναι : ΔΙΚΑΣΤΕΥΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

    Αυτό γιατί μόνο έτσι ολοκληρώνεται και αποκτά νόημα το τρίτο μέρος του άρθρου

    «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.»

    Και όταν λέμε όλες οι εξουσίες που αφορούν τον λαό θα πρέπει να το εννούμε.

    Θα πρέπει λοιπόν παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές να διενεργούνται και εκλογές για την επιλογή του Ανώτατου δικαστή της χώρας που θα έχει και αρμοδιότητες Προέδρου δημοκρατίας.

    Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σαν πολιτικό πρόσωπο και εξαρτόμενο εκλογικά από το κόμμα που έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, δεν μπορεί να λειτουργεί ανεπηρέαστα και αξιοκρατικά με συνέπεια να χάνει ο θεσμός σε κύρος και αξιοπιστία.

    Επιπλέον το «σαράκι» της Ελληνικής πολιτείας είναι η ατιμωρησία. Ατιμωρησία σε όλα τα επίπεδα αλλά ιδιαίτερα σε αυτά των πολιτικών.

    Οι νόμοι περί ευθύνης Υπουργών, όσο καλοί και να γίνουν, πάντα θα πάσχουν στο γεγονός ότι ο επίορκος πολιτικός θα κρίνεται από την Βουλή.

    Αν όμως ο λαός έχει επιλέξει με την ψήφο του τον ανώτατο δικαστή της χώρας π.χ. τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τότε δεν θα χρειάζεται το γαϊτανάκι εξεταστικών και προανακριτικών.

    Σε κρίσιμα ζητήματα όπου προκαλείται το δημόσιο αίσθημα και δημιουργείται υποψία κατάχρησης θέσης ή εξουσίας από πολιτικό, τότε θα μπορεί ο Ανώτατος Δικαστής να παρεμβαίνει και να ζητά αυταπάγγελτα την διερεύνηση χωρίς άλλες καθυστερήσεις ή κοινοβουλευτικής προστασίας ή της υποκριτικής «άρσης της βουλευτικής ασυλίας».

    Όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο αν θέλουμε να πάει μπροστά η κοινωνία μας.

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      κ. Τσιμενίδη,
      Η εκλογή δικαστών δεν είναι κακή ιδέα.
      Ήδη το ποινικό μας δίκαιο προβλέπει επιλογή με κλήρωση απλών πολιτών
      ως δικαστών που δικάζουν κακουργήματα (ένορκοι).

      Αν μάλιστα σκεφτούμε ότι οι εισαγγελείς δεν είναι καν δικαστές,
      αλλά «δημόσιοι κατήγοροι», θα μπορούσαν αυτοί να εκλέγονται.
      Και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να εκλέγονται από το λαό,
      οι επικεφαλείς της Εισαγγελίας κάθε νομού.

      Σε ότι όμως αφορά το άλλο, δηλαδή ο ΠτΔ να είναι και ο ανώτατος δικαστής,
      αυτό οδηγεί σε πλήρη ταύτιση εκτελεστικής
      και δικαστικής εξουσίας, μετατρέποντας τον κυβερνήτη
      και σε υπέρτατο κριτή.

      • Αναστασία Νισκοπούλου-Λουκά said

        Συμφωνώ με κ. Λυντέρη, κ. Χασάπη και κ. Τσιμενίδη σε πολλά σημεία. Πώς θ’αποτρέπεται η κατάχρηση εξουσίας όμως ενός ανώτατου Δικαστή? Ένα ερώτημα που αναζητά απάντηση για όλες τις ανώτατες εξουσίες(έστω και τοω επιλεγμένων αρίστων) που θα δοθούν. Θα γίνεται κάποιο σχετικό Δημοψήφισμα μετά απο κάποια πλήρωση χρόνου. Θα πρέπει να συνεχίζεται η εμπιστοσύνη στον εκάστοτε κατέχοντα το υψηλότερο αξίωμα στο πεδίο του? Απο ποιά αρχή θα ελέγχεται και σε ποια επιτροπή θα λογοδοτεί ο Ανώτατος Δικαστής?

        • Δημήτρης Τσιμενίδης said

          Αγαπητή Αναστασία.

          Ο Ανώτατος Δικαστής δεν θα δικάζει, τουλάχιστον για όσο καιρό θα είναι εκλεγμένος.

          Απλά ο κύριος ρόλος του θα είναι να παρεμβαίνει και να παραπεμπει σε δίκη ή σε διερεύνηση περιπτώσεις όπου οι πολιτικοί δεν ασκούν εντίμως ή ασκούν δολίως τα καθήκοντά τους. Θα είναι ίσος μεταξύ των ίσων του βουλευτών, αφού η εξουσία του πηγάζει από τον ίδιο το λαό.

          Ο Ανώτατος Δικαστής θα είναι ο μπαμπούλας αν θέλετε τις χρηστής εκτέλεσης των καθηκόντων των βουλευτών και της κυβέρνησης.

          Αν στις μέρες μας υπήρχε ένας τέτοιος θεσμός, πολλά από τα τραγελαφικά που συνέβησαν δεν θα είχαν συμβεί.

          Τώρα ως προς το ποιός θα μπορούσε να είναι υποψήφιος, θεωρώ απλά ο οποιοσδήποτε εισαγγελέας με κάποια χρόνια προυπηρεσίας, ή με πολλές επιτυχίες στην καριέρα του. Θα έλεγα μάλιστα ότι μπορεί και να είναι κάποιος που έχει συνδικαλιστεί με κάποιο κόμμα αφού ο ώριμος λαός γνωρίζοντας τις πολιτικκές του πεποιθήσεις θα μπορεί να επιλέξει στις εκλογές άλλο κόμμα για κυβέρνηση και από άλλο κόμμα για Ανώτατο Δικαστή για να εξασφαλίσει
          τη δυνατότητα ελέγχου του ενός από τον άλλο.

          Οποιος θέλει μπορεί να κατέβει και ας τον κρίνει ο ο λαός.

      • Δημήτρης Τσιμενίδης said

        Αγαπητέ Πέτρο.

        Αυτό που λέω είναι ότι ο Ανώτατος Δικαστής θα μπορεί να έχει κάποιες αρμοδιότητες του Προέδρου αλλά όχι ότι θα είναι αυτός Πρόεδρος Δημοκρατίας.

        Πιστεύω ότι πλεόν ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια είναι ένας θεσμός που έχει απομυθοποιηθεί σαν κύρος και σαν προσφορά στα μάτια του λαού.

        Δυστυχώς απλά επιβαρύνει το προϋπολογισμό του κράτους με κάποια επιπλέον εκατομύρια δαπάνες.

        Το έργο του και οι ασχολίες του μπορούν να εκτλεστούν και από άλλους φορείς που ούτως ή άλλως προβλέπονται να υπάρχουν στο πολίτευμα (π.χ. Πρόεδρος Βουλής για τα Προεδρικά διατάγματα, για την προκύρυξη εκλογών κ.α.) και που ήδη καλοπληρώνονται.

        Μόνο αν βγούμε από τα στερεότυπα και τα θέσφατα που ένταχνα μας έχουν επιβάλει σαν θεσμους θα μπορέσουμε να στήσουμε τη χώρα σε πιο στέρεες και αποτελεσματικές βάσεις

        Οι δύο εξουσίες που θα προέρχονται από τον λαό (εκτελεστική και δικαστική) θα μπορούν να εξασφαλίσουν την κοινωνική και δημοκρατική ισοροπία και δικαιοσύνη.

  12. Ippokratis Anastasiadis said

    Δημοκρατια κατα την γνώμη μου είναι ΜΟΝΟ η άμεση, συμετοχική, ισόνομη δημοκρατία. Κάθε μορφή πολιτεύματος που χαρίζει το όποιο ποσοστό εξουσίας/βίας σε μεμονομένα άτομα η ομάδες χορίς την δυνατότητα άμεσου ελένχου και ανάκλασης αυτών απο τον λαό δεν είναι δημοκρατία καθός ο λαός δεν έχει την κυριαρχία. Θεορώ όμως ότι η μετάβαση απο αυτο το συγκεκριμένο κοινοβουλευτικό σύστημα (όχι δημοκρατία) με μια τόσο βαθιά ρίζωση της διαφθοράς, σε μία πραγματική δημοκρατία απετεί πολύ λεπτομέρη σχεδιαζμό και αρκετό χρόνο. Η διαφθορά και η αλαζονία τις εξουσίας και των προσαρτημένων κρατικών μηχανισμών έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Προτείνω ώς ένα πρώτο, άμεσο βήμα την, κάτα την γνώμη μου σχετικά εύκολη προσθύκη ενός αμεσο-δημοκρατικού θεσμού στο υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα / κράτος :
    Λογοδοσία
    Ο θεσμός της λογοδοσίας στοχεύει στο να παρέχει έναν τρόπο επιβολής μιας πιο ευρείας λαϊκής βούλησης στην πολιτική δράση των εκλεγμένων του Κοινοβουλίου.
    Το εκτελεστικό όργανο του θεσμού είναι η λαϊκή εκκλησία, μία συνέλευση 5000 κληρωτών πολιτών ψηφοφόρων από όλη την επικράτεια.
    Η λαϊκή εκκλησία συνέρχεται μια φορά στους δύο μήνες, κατόπιν κλήρωσης των μελών, για τέσσερεις (4) ημέρες και καλεί το σώμα των εκλεγμένων σε λογοδοσία και διαβούλευση.
    Οι πρωταρχικές εξουσίες της λαϊκής εκκλησίας είναι η λαϊκή αρνησικυρία, δηλαδή η καταψήφιση ενός νόμου που έχει ψηφιστεί από το σώμα των εκλεγμένων, να προτείνει την επικύρωση της εκλογής κάποιου εκλεγμένου στην περιφέρειά του, να δώσει λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, να θέσει δηλαδή θέματα νομοθέτησης από τους εκλεκτούς, να καλεί σε δημοψήφισμα για εθνική διαβούλευση.

    Η λαϊκή εκκλησία μπορεί επίσης να επιμηκύνει το διάστημα της συνέλευσής της αν το κρίνει σκόπιμο λόγω συνθηκών.

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      κ. Αναστασιάδη,
      Σαφώς και ο στόχος αλλαγής θα πρέπει να είναι η μετάβαση
      σε όσο το δυνατόν πιο αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
      Λόγω όμως πολλών προβλημάτων (μεγάλος πληθυσμός,
      έλλειψη σχετικής παιδείας, δυσκολία καθορισμού ικανών προσώπων
      για να μπουν στην κλήρωση κ.λ.π.), καλύτερα είναι
      να κάνουμε σταδιακά βήματα προς τα εκεί και μάλιστα
      η σύγχρονη τεχνολογία θα μας φανεί χρήσιμη.
      Αν κάνουμε απότομα βήματα, τουλάχιστον εδώ μέσα
      σαν Πρωτοβουλία, θα θεωρηθούμε αιθεροβάμονες
      και δεν θα πείσουμε κανέναν.
      Ακόμα όμως και αν εφαρμόζονταν όλες αυτές
      οι σωστές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες απότομα,
      σίγουρα θα είχαμε αποτυχία.

  13. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ said

    …..κι εγω θεωρω με τη σειρα μου καλυτερο να αναφερεται ως μορφη του Πολιτευματος η ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ .

  14. Μιχάλης Φραγκούλης said

    Διαβάζω τις απόψεις σας και αφού σας συγχαρώ όλους για την συμμετοχή σας επιτρέψτε μου να μεταφέρω κάποιες σκέψεις…
    Καταρχάς διακρίνω πως σχεδόν όλοι συμφωνείτε στην θεσμική αναβάθμιση του ρόλου του προέδρου.
    Αν δεν κάνω λάθος όμως, δεν διάβασα πουθενά με ποιο τρόπο θα επιλέγεται ο πρόεδρος, παρά μόνο ο τρόπος που θα εκλέγεται.
    Και εφόσον θα εκλέγεται ,πρέπει να υποθέσω πως θα υπάρχουν και άλλοι υποψήφιοι για την προεδρία.
    Με ποιον τρόπο λοιπόν και ποιοι, θα επιλέγουν τους υποψηφίους;
    Αυτό είναι το πρώτο θέμα.
    Θα ήθελα να θίξω όμως και κάτι άλλο σχετικά με το πρώτο σημείο το πρώτου άρθρου.
    Δυστυχώς ,και πιστεύω θα συμφωνήσετε αρκετοί, ο θεσμός του προέδρου, ειδικά τα τελευταία χρόνια ,έχει δημιουργήσει αρνητική εντύπωση στον λαό και συνειδητά ή ασυνείδητα έχει συνδεθεί με το αποτυχημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, όπως συνέβη
    με το θεσμό της Βασιλείας πριν.
    Έτσι θα πρότεινα καταρχήν αλλαγή ονομασίας του ανώτερου άρχοντα και δόξα τον Θεό η Ελληνική γλώσσα και η ιστορία δίνουν πολλές επιλογές….

    Η πρότασή μου για διακυβέρνηση έχει να κάνει με μια κυβέρνηση αρίστων οι οποίοι θα εκλέγουν κατ’ έτος και κυκλικά τον προεδρεύοντα ή όπως αλλιώς θα ονομάζεται.
    Και εξηγούμαι:
    Εννοείται πως ο κοινοβουλευτισμός έχει ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο…
    Η ανάγκες όμως ενός κράτους είναι λίγο πολύ δεδομένες κι έχουν κατηγοριοποιηθεί στα λεγόμενα «Υπουργεία.»
    Θεωρώ λοιπόν πως κάθε υπουργείο αντιστοιχεί σε κάποιον ή κάποιους κλάδους που είναι θα έλεγα μια μικρή ξεχωριστή τάξη ή ομάδα
    μέσα στο σύνολο ενός λαού.
    Αυτή λοιπόν η τάξη ή ομάδα θα επιλέγει κάθε 4 χρόνια τον άριστο αντιπρόσωπό της που θα συμμετέχει στο συμβούλιο όλων των αρίστων με αρμοδιότητα και καθήκοντα που θα έχουν να κάνουν με το αντικείμενό του.
    Κάποια παραδείγματα που λίγο πολύ καλύπτουν όλα τα λεγόμενα «Υπουργεία.»
    Στο τομέα της υγείας – πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι – δεν θα ήταν κανείς καταλληλότερος από κάποιον που γνωρίζει από τα μέσα το
    αντικείμενο, από ένα γιατρό, καθηγητή ή κάτι παρεμφερές.
    Η ιατρική κοινότητα λοιπόν και οι εργαζόμενοι στον κλάδο αυτό, που λίγο πολύ γνωρίζονται και ξέρουν και μαθαίνουν τις ικανότητες και τα προτερήματα ο ένας του άλλου, θα πρέπει κάθε 4 έτη να εκλέγει τον άριστο μεταξύ τους και να τον δίνει να υπηρετήσει την κοινωνία και το έθνος.
    Το ίδιο θα γίνεται σε κάθε τομέα: Η εκπαιδευτική κοινότητα θα δίνει τον «υπουργό» παιδείας , τον «υπουργό» δημόσιας τάξης θα τον δίνουν οι αστυνομικοί οι πυροσβέστες και οι λιμενικοί.
    Τον «υπουργό» οικονομικών, η μαθηματική κοινότητα κ.ο.κ.

    Το πως θα ονομάζεται αυτή η «κυβέρνηση» ας είναι θέμα προς διαβούλευση…
    Ευχαριστώ που με «ακούσατε.»

    • Αναστασία Νισκοπούλου-Λουκά said

      Κύριε Φραγκούλη, ακούγεται πολύ καλή η πρότασή σας. Σίγουρα η ταυτόσιμη γνώση και εμπειρία θα δώσουν καλύτερο αποτέλεσμα στο εκάστοτε Υπουργείο. Σίγουρα όμως δεν γίνεται ένας προτεινόμενος/εκλεγόμενος Πρόεδρος να συγκεντρώνει όλες τις «ειδικές γνώσεις» που θα έχουν ξεχωριστά οι εκάστοτε Υπουργοί. Είναι όντως ένα ερώτημα μεγάλο ο τρόπος της επιλογής προέδρου και της σωστής συνεργασίας και ενημέρωσης που θα πρέπει να του δίνεται απο το εκάστοτε Υπουργείο. Οι Νομικοί της Πρωτοβουλίας σίγουρα θα το δούν πιο σωστά και λεπτομερώς.

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      κ. Φραγκούλη,
      Πολύ ενδιαφέρουςσες οι προτάσεις σας.
      Προσωπικά πιστεύω ότι ο ΠτΔ θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εκλέγεται απευθείας από το λαό.
      Στο ερώτημα που κάνετε για το πως θα επιλέγονται οι υποψήφιοι πρόεδροι,
      οι μέχρι στιγμής συζητήσεις έχουν οδηγήσει σε δύο λύσεις.
      α) Να μπορεί να επιλέγεται κάποιος τόσο έπειτα από πρόταση 10 βουλευτών (για να περιλαμβάνονται και τα μικρά κόμματα)
      όσο και β) κάθε ανεξάρτητος πολίτης έπειτα από ενυπόγραφη πρόταση είκοσι χιλιάδων πολιτών.
      Δείτε την πρόταση της Πρωτοβουλίας στο άρθρο 32 τελευταία παράγραφο.

      Συμφωνώ και εγώ και με προβληματίζει το όνομα που θα έχει ο νέος
      αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας, καθόσον το όνομα ΠτΔ,
      δεν δένει καλά με τις μνήμες μας και είναι προσβολή για την ίδια
      την Δημοκρατία να έχει πρόεδρο. Πρώτο πολίτη ίσως, αλλά όχι πρόεδρο..

      Έχω σκεφτεί π.χ. την ονομασία «Κυνερνήτης», αλλά είναι υποδεέστερη από το αξίωμα.
      Ίσως «Αρχηγός του Κράτους» ή «Πρόεδρος της Ελλάδας» , κατά το όμοιό του «Πρόεδρος των ΗΠΑ», «Πρόεδρος της Ρωσίας» κ.λ.π.
      ή ακόμα «Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας», κατά το «Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας» κ.λ.π.

      Σε ότι αφορά τον τρόπο εκλογής των υπουργών,
      πιστεύω ότι αυτό που προτείνετε απαιτεί αρκετή ωρίμανση
      της κοινωνίας, καθώς και των διάφορων επαγγελματικών κλάδων,
      έπειτα από πλήρη αποκομματικοποίησή τους.
      Προς το παρόν αυτό προσωπικά το βλέπω λίγο δύσκολο..

    • 1ον) Πολύ σωστή η σημείωση του κ. Μιχ. Φραγγούλη για την εξεύρεση τρόπου επιλογής των υποψηφίαων Προέδρων.
      2ον) Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την πρόταση για την επιλογή των υπουργών
      3ον) Δεν συμφωνώ με την πρόταση εκλογής του Προέδρου. Αυτή πρέπει να γίνεται απ’ ευθείας από τον λαό, για να δίνει στο αξίωμα το απαραίτητο κύρος, δεδομένου ότι με την πρότασή μου για ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ο Πρόεδρος θα είναι ο υπεύθυνος για τη συγκρότηση και λειτουργία της εκτελεστικής εξουσίας του κράτους.

    • κυριακος χεριστανιδης said

      αυτο ονομαζεται «θεσμικη δημοκρατια» και μπορω να πω οτι ειναι ενα καλο μοντελο για βαση….

  15. DimZig said

    Γιατί κολλάτε όλοι σας σε εκφράσεις όπως: «το Πολίτευμα της Ελλάδος είναι Προεδρική Άμεση Δημοκρατία» ή «…Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία»; Πχ το Γαλλικό Σύνταγμα δεν λέει πουθενά ότι η «το Πολίτευμα της Γαλλίας είναι Προεδρική Δημοκρατία. Λέει στο άρθρο 1 ότι «η Γαλλία είναι αβασίλευτη πολιτεία, αδιαίρετη, κοσμική, δημοκρατικά οργανωμένη και κοινωνική. Διασφαλίζει την ισότητα ενώπιον του νόμου όλων των πολιτών,χωρίς διάκριση καταγωγής, φυλής ή θρησκεύματος. Σέβεται όλες τις πεποιθήσεις. Η οργάνωσή της είναι αποκεντρωμένη». Στο άρθρο 5 αναφέρει ότι Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επαγρυπνεί για την τήρηση του Συντάγματος.Διασφαλίζει, με τη διαιτησία του την κανονική λειτουργία των δημοσίων αρχών, καθώς και για τη συνέχεια του κράτους.Είναι εγγυητής της εθνικής ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του σεβασμού των συνθηκών» . Ούτε το Ιταλικό Σύνταγμα αναφέρει ότι η Ιταλία ειναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία αλλά στο άρθρο 1 του Ιταλικού Συντάγματος αναφέρεται επί λέξει: «Η Ιταλία είναι μια δημοκρατική πολιτεία η οποία στηρίζεται στην εργασία (L’Italia e una Repubblica democratica fonadata sul lavoro»). Συνεπώς μπορούμε γιά το άρθρο 1 να διαλέξουμε μια πιό «πανηγυρικού τύπου διακήρυξη»΄όπως «Η Ελληνική Δημοκρατία είναι κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό». Γιατί να επιδίδεστε σε σχολικού τύπου προσπάθειες αντιγραφής του ισχύοντος συντάγματος;

  16. DimZig said

    Η ονομασία του αξιώματος του Προέδρου να είναι όπωσδήποτε «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» και η επίσημη ονομασία του κράτους «ΕΛΛΑΣ» ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ», έτσι ώστε να τεθεί και τυπικά η «σφραγίδα» του τέλους της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας ή αν θέλετε της μεταπολίτευσης.

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      @ DimZig,
      Με απασχολεί κι εμένα αυτό το θέμα και έχω κάνει κι εγώ παρόμοιο σχόλιο. Η ονομασία ΠτΔ δεν είναι εύστοχη.
      Πρώτον, προκαλεί σύγχυση στον κόσμο γιατί συγχέει τις έννοιες και ο κόσμος πιστεύει πως απλά θέλουμε να έχουμε εκλεγμένο έναν Παπούλια με υπεραρμοδιότητες μαζί με την ύπαρξη και πρωθυπουργού.
      Δεύτερον γιατί ανακαλεί στις μνήμες όχι και τις καλύτερες εικόνες από τον νυν και τους προηγούμενους ΠτΔ που δεν έκαναν τίποτα για να ανακόψουν την πορεία προς την καταστροφή, αν και μας κόστιζαν πανάκριβα.
      Τρίτον γιατί το πολίτευμα της Δημοκρατίας είναι η υπέρτατη δυνατότητα του λαού να αποφασίζει μόνος του και να είναι ο ίδιος η πηγή όλων των εξουσιών, που ασκούν τα διάφορα όργανα στο όνομά του και επομένως είναι προσβολή το πολίτευμα αυτό να έχει και καπέλο έναν πρόεδρο – απλό εκτελεστικό όργανο, όπως υποδηλώνει η ονομασία ΠτΔ.
      Επομένως προτείνω κι εγώ, να υπάρχει μια καθαρή ονομασία που δεν θα προκαλεί σύσγχυση για πολυκέφαλα σχήματα (όπως είναι σήμερα), ούτε θα προσβάλει. Νομίζω ότι θα πρέπει η επίσημη ονομασία να είναι Πρόεδρος της Ελλάδας και μπορεί αυτή η ονομασία να εναλλάσσεται μέσα στο κείμενο του Συντάγματος με την ονομασία Αρχηγός του Κράτους.

    • Κοκκινοχωμίτης said

      Διαφωνώ. Οι Έλληνες δεν πρέπει να αισθανόμαστε ΚΑΜΜΙΑ αποστροφή για τα ονόματα ΓΡΑΙΚΟΣ και ΙΩΝ που χρησιμοποιούν άλλοι λαοί για μας. Το ίδιο και για κάθε άλλο τοπικό μας όνομα. Μην ξεχνάμε ότι ΚΑΙ τα τρία αυτά ονόματα ήταν τοπικά πριν αναβαθμιστούν σε Πανελλήνια. Αν υπήρχε ένας σημαντικός πολιτισμός ( όπως οι Ρωμαίοι και οι Πέρσες) την κατάλληλη στιγμή στο βορρά τότε θα είχαμε και τέταρτο διαδεδομένο όνομα: Μακεδόνες.

  17. Νικος Τσαμης said

    Εχω τη γνωμη ως προς το σκελος του Πολιτευματος οτι θα επρεπε να εχει τη μορφη ενος μεικτου με στοιχεια αμεσης και αντιπροσωπευτικης δημοκρατιας…Η σημερινη κοινωνια ειναι απειρως πιο πολυπλοκη απο την Αρχαια Αθηνα και οι διοικητικες δεξιοτητες που απαιτουνται ειναι σαφως μεγαλυτερες.Ωστοσο το διαδικτυο δινει τρομερες δυνατοτητες διαβουλευσης σε πραγματικο χρονο αλλα και εκφρασης της συλλογικης βουλησης.Θα ελεγα οτι το συγχρονο προβλημα της Δημοκρατιας συνισταται στο κατα ποσον θα μπορεσει να ενσωματωσει τις τεχνολογιες του διαδικτυου σε ενα λειτουργικο θεσμικο πλεγμα απο συνελευσεις,διαδικασιες αντιπροσωπευσης και συλλογικου ελεγχου.Ταυτοχρονα θα πρεπει να υπερβει την αγονη διαιρεση σε «δημοκρατικους» και «αριστοκρατικους».Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ. Η αριστη ηγεσια προυποθετει δημοκρατικες διαδικασιες για την αναδειξη της….Θα επανελθω στο διαλογο με συγκεκριμενη διατυπωση για το αρθρο 1…

    • Ιωάννης said

      Θα έλεγα ότι ισχύει η αντίστροφη διατύπωση: η αριστοκρατία είναι δημοκρατία! Διότι είναι βέβαιο ότι άριστοι υπάρχουν σε ολόκληρη την κοινωνία, επομένως θα εκπροσωπείται όλος ο Δήμος(=λαός). Αντίθετα η δημοκρατία εξασφαλίζει ότι ποτέ οι άριστοι δε θα βρεθούν στην εξουσία. Ούτε με κλήρωση, ούτε με εκλογές. Με κλήρωση είναι στατιστικά σχεδόν απίθανο,ενώ με τις εκλογές διότι κανένας σοφός άνθρωπος ποτέ δεν βγήκε να πεί ότι εγώ είμαι ο καλλίτερος! Άλλωστε οι εξαιρετικές ικανότητες δεν προκαλούν μόνο θαυμασμό αλλά και φθόνο. Η δημοκρατία είναι πολίτευμα φτιαγμένο για να προωθεί μετριότητες…

  18. DimZig said

    Άρθρο 1
    1. Η Ελληνική Πολιτεία είναι δημοκρατικό και κοινωνικό κράτος δικαίου στηριζόμενο στην λαική κυριαρχία, την αλληλεγγυή και την εθνική ενότητα.
    2. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, ασκούνται δε καθ΄ ον τρόπο ορίζει το Σύνταγμα

    (Η έως τώρα παράγραφος 2 καταργείται και η παράγραφος 3 αριθμείται ως παράγραφος 2)

  19. Κύριε Τσάμη,
    Η πρότασή μου για «Προεδρική Άμεση Δημοκρατία» με κληρωτό κοινοβούλιο, αποτελεί ακριβώς μορφη ενος πολιτευματος μεικτου με στοιχεια αμεσης και αντιπροσωπευτικης δημοκρατιας.
    Οι βουλευτές, δεν χρειάζεται να έχουν διοικητικες δεξιοτητες.
    Αυτές, είναι απαραίτητες στους υπουργούς, οι οποίοι (δεν μπορεί να είναι βουλευτές) θα μπορούν (κάλλιστα) να επιλέγονται και να προτείνονται σύμφωνα με τον τρόπο που προτείνει ο κ. ΜΙχ.Φραγγούλης.

    Η παρατήρηση του τελευταίου για τον τρόπο επιλογής των υποψηφίων για την Προεδρία της Δημοκρατίας, είναι απολύτως σωστή και πρέπει να αναπτυχθεί διάλογος επ’ αυτού.

  20. Προτείνω Προεδρική Δημοκρατία με περιορισμό δυο τετραετιών, αλλά και απόλυτη Διάκριση Εξουσιών,άνευ του οποίου το Πολίτευμα θα είναι και πάλι Ολιγαρχικό.(Μοντεσκιέ)

  21. Κοκκινοχωμίτης said

    Προτείνω «Προεδρική Δημοκρατία» με απεριόριστες πενταετείς θητείες αλλά δύο το πολύ συνεχόμενες. Η πρώτη θητεία να είναι δοκιμαστική, δηλαδή να ελέγχεται από το λαό (δικτυακό δημοψήφισμα;) η αποτελεσματικότητα του Προέδρου τρία χρόνια, ή νωρίτερα, από την ανάληψη των καθηκόντων του. Η δυνατότητα καθαίρεσης του Προέδρου από το λαό πρέπει να υπάρχει για κάθε θητεία.

  22. ΜΑΚΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ said

    Συμφωνώ με την Προεδρική Δημοκρατία κατά τον κ. Λυντέρη και με με τις θέσεις του κ. Όθωνα Ιακωβίδη για τον κοινοβουλευτισμό.

  23. Ανδρέας said

    Το όνομα δεν έχει καμία σημασία. Δημοκρατία έχουμε όταν οποιοσδήποτε πολίτης έχει την δυνατότητα να συμμετέχει στα κοινά σύμφωνα με τις ικανότητές του. Τα περί κλήρωσης τα θεωρώ παιδαριώδη: κανένας άρρωστος δεν κληρώνει το φάρμακο που θα πάρει για να θεραπευτεί… Δεν θα πω περισσότερα, ο Πλάτωνας 2500 χρόνια πριν από εμένα έχει κάνει επαρκή κριτική σ’αυτή τη μέθοδο. Θεωρώ απαραίτητα τα εξής: ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ: Η Δικαιοσύνη(Δικαστική εξουσία), η Βουλή(Νομοθετική εξουσία) και η Κυβέρνηση(εκτελεστική εξουσία) πρέπει να είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους. Κανείς δεν μπορεί να ανήκει σε περισσότερες από μία από τις παραπάνω εξουσίες. Νομίζω ότι η ανάγκη για διάκριση των εξουσιών έχει εξηγηθεί επαρκώς. Τα κόμματα πρέπει να καταργηθούν διότι κάνουν αυτό που λέει το όνομά τους: κομματιάζουν δηλ. διαιρούν το λαό. Δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε, ούτε φυσικά είναι απαραίτητα για την λειτουργία της δημοκρατίας. Αντιθέτως εξασφαλίζουν την μη -ορθή- λειτουργία της. Πώς λοιπόν θα λειτουργήσει η δημοκρατία; Πρώτα-πρώτα η έννοια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας καταργείται. Η εκλογή των Βουλευτών θα γίνεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο κατά Νομό. Η κατανομή των εδρών στους Νομούς θα γίνεται με νόμο σύμφωνα με την κατανομή του πληθυσμού αποκλειομένης της απλής αναλογικής, ώστε να εκπροσωπείται επαρκώς η περιφέρεια. Απλά εκλέγουμε αντιπροσώπους, δηλαδή ανθρώπους που πιστεύουμε ότι θα μας εκπροσωπήσουν καλλίτερα στη Βουλή. Τα τοπικά ΜΜΕ θα υποχρεούνται με νόμο να προβάλουν σε ίσους ποσοτικά και ποιοτικά χρόνους όλους τους υποψηφίους, ώστε να μην απαιτούνται χρήματα για τον προεκλογικό αγώνα, για να μην δημιουργούνται εξαρτήσεις των υποψηφίων. Έτσι θα προκύπτει μια Βουλή που θα αντιπροσωπεύει το εκλογικό σώμα και στην οποία κανένας δεν θα έχει ανάγκη κανέναν, άρα θα μπορεί να ψηφίζει κατά συνείδηση. Εκτελεστική εξουσία: Πρέπει επιτέλους να καθοριστεί συγκεκριμένης μορφής κυβέρνησης (πχ 9 βασικά υπουργεία: Εθν. Ασφαλείας, Εξωτερικών, Οικονομίας, Εθν. Παιδείας, Υγείας, Ναυτιλίας, Δημ. Διοικ.-Δημ Έργων, Γεωργίας, Τουρισμού και Εμπορίου) και να μην αλλάζουν τα υπουργεία και οι αρμοδιότητες κάθε τρείς και λίγο. Καθορισμός ελάχιστων απαιτουμένων προσόντων για κάθε ένα ώστε πάντοτε ο υπουργός να είναι γνώστης του αντικειμένου του υπουργείου που διοικεί. Συγκρότηση των υποψηφίων κυβερνήσεων πριν τις εκλογές, (περίπου όπως γίνεται σήμερα στις Δημοτικές) με συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Και πάλι υποχρεωτική προβολή όλων των υποψηφίων κυβερνήσεων σε ίσους ποσοτικά και ποιοτικά χρόνους από τα ΜΜΕ. Σκόπιμα ως τώρα δεν αναφέρθηκα ούτε σε πρωθυπουργό ούτε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο θεσμός του πρωθυπουργού καταργείται ως μη έχων πλέον νόημα. Αρχηγός του Κράτους ορίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εκλέγεται απ’ευθείας από το λαό, είναι ο προϊστάμενος της εκάστοτε κυβέρνησης και θεματοφύλακας του πολιτεύματος. Έχει την εξουσία να διαλύσει την Βουλή ή να «ρίξει» την κυβέρνηση, άν όμως ο λαός εκλέξει την ίδια κυβέρνηση, εξαναγκάζεται σε παραίτηση. Για τους χρόνους της κάθε θητείας θεωρώ ότι η Βουλή και η Κυβέρνηση πρέπει να έχουν 4ετή θητεία και ο ΠτΔ 6ετή, όμως αυτό είναι δευτερεύον. Τα σημαντικότερα σημεία της πρότασής μου αφορούν την διάκριση των εξουσιών, την ενότητα του εκλογικού σώματος και την απεξάρτηση από ανάγκη για χρήματα και προβολή των υποψηφίων.Τέλος, πρέπει να εξασφαλίζεται από το Σύνταγμα η διενέργεια Δημοψηφίσματος αν ενυπόγραφα το ζητήσει το 3% του εκλογικού σώματος.

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      Πολύ καλή πρόταση.

    • Βικτωρία Αγγελοπούλου said

      Θεωρώ κι εγώ την πρότασή σας πολύ καλή. Όμως, χρήζει περαιτέρω επεξεργασίας στις λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, αν δεν υπάρχουν κόμματα (μακάρι) ποιος θα αποφασίζει ποιοι θα συμμετέχουν στο ενιαίο ψηφοδέλτιο;

      • Ανδρέας said

        Προσπάθησα να μην υπεισέλθω σε δευτερεύοντα ζητήματα, αυτά θα τα βρούμε. Π.χ. για το ποιοί θα συμμετέχουν στα ενιαία ψηφοδέλτια, προτείνω το εξής: δικαίωμα συμμετοχής θα έχει οποιοσδήποτε είναι Έλληνας πολίτης, έχει το δικαίωμα του «εκλέγεσθαι» και προτείνεται ενυπόγραφα από 30 τουλάχιστον πολίτες κατοίκους του νομού στον οποίο θα είναι υποψήφιος. Έτσι, ο νόμος θα δίνει, σε οποιονδήποτε πολίτη έχει την ικανότητα να πείσει 30 συνανθρώπους του να τον προτείνουν, τη δυνατότητα να εκθέσει τις απόψεις του και να ψηφιστεί ή όχι από τους πολίτες.

    • Δημητρακοπούλου-Χαρίτου Ρούλα said

      Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Οι υποψήφιοι από κάθε περιοχή θα μπορούσαν να επιλέγονται από τους πολίτες με προκαταρτικές εκλογές και υποψηφίους απο τις ομάδες των τοπικών συμβουλίων των Δήμων.Ετσι θα υπήρχαν στα ψηφοδέλτια άνθρωποι που θα είχαν προσφέρει στα κοινά και η δράση τους θα ήταν γνωστή.

    • Ανδρέας said

      Η βασική διαφωνία μου με την πρόταση της πρωτοβουλίας, είναι η αποδοχή της λειτουργίας των κομμάτων. Παρ’όλο που και ο κ. Χασάπης βρήκε την πρότασή μου «πολύ καλή», αυτή ουσιαστικά αποκλείεται, αφού στις βασικές θέσεις της διακήρυξης που καλούμαστε να υπογράψουμε, η συμμετοχή των κομμάτων θεωρείται δεδομένη.
      Στο σημείο αυτό θα ήθελα να θέσω έναν ακόμη προβληματισμό: την έλλειψη εναλλακτικής πρότασης. Αν καταφέρουμε να φτάσουμε το νέο Σύνταγμα σε δημοψήφισμα και απορριφθεί; Συνεχίζουμε με το παλιό;
      Τι προτείνω: αντί να συζητάμε για κάθε άρθρο ξεχωριστά, να κάνουμε τη διαδικασία αντίστροφα: Να σκεφτούμε και να συζητήσουμε με ποιούς τρόπους μπορεί να λειτουργήσει σωστά ένα κράτος. Ένας τρόπος ίσως είναι η Προεδρική Δημοκρατία όπως την προτείνει η πρωτοβουλία αυτή. Ένας άλλος ίσως είναι αυτός που πρότεινα παραπάνω. Το μόνο που πρέπει σίγουρα να εξασφαλίζεται είναι -πιστεύω- η διάκριση των εξουσιών. Να σχηματίσουμε δηλαδή 2-3 εναλλακτικές προτάσεις-τρόπους λειτουργίας της Πολιτείας και ο λαός να κάνει την επιλογή του. Τα επιμέρους άρθρα του εκάστοτε Συντάγματος μπορούν να τα φτιάξουν συνταγματολόγοι.

    • Ανδρέας said

      Ένας παλιός οδηγός για την ιδανική πολιτεία…
      «Εκείνη, που οι Νόμοι δεν έχουν άλλον ανώτερον». (Βίας ο Πριηνεύς)
      «Εκείνη, της οποίας οι κάτοικοι δεν είναι ούτε πολύ πλούσιοι, ούτε πολύ πτωχοί». (Θαλής ο Μιλήσιος)
      «Εκείνη, όπου η αρετή τιμάται και η κακία μισείται». (Περίανδρος ο…Κορίνθιος)
      «Εκείνη, όπου τα αξιώματα δίνονται πάντα στους ενάρετους και ποτέ στους κακούς». (Πιττακός ο Μυτιληναίος)
      «Εκείνη, όπου οι πολίτες φοβούνται περισσότερο την κατηγορία, παρά την τιμωρία». (Κλεόβουλος ο Ρόδιος)
      «Εκείνη, όπου οι Νόμοι τιμώνται περισσότερο από τους ρήτορες». (Χείλων ο Λακεδαιμόνιος)
      «Εκείνη, όπου το αδίκημα προς ένα πολίτη, θεωρείται αδίκημα προς όλη την Πολιτεία». (Σόλων ο Αθηναίος)

  24. ΘΩΜΑΣ ΨΗΜΜΑΣ said

    Αγαπητοί φίλες και φίλοι… Συγχαρητήρια για μια τόσο ουσιαστική πρωτοβουλία… Πιστεύω ότι εξαιτίας της κομματικής νοοτροπίας που έχει ριζωθεί στο DNA του Έλληνα πολίτη από τη σύσταση του νεοελληνικού κρατικίστικου μορφώματος, η μεταβολή από Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική σε Προεδρική Δημοκρατία δε θα φέρει τις αλλαγές που επιθυμούμε, ούτε ως προς το εύρος ούτε ως προς την ποιότητα των θεσμικών μεταρρυθμίσεων… Η ιδανική μορφή δημοκρατίας που προσιδιάζει στην άμεση δημοκρατία είναι κατά τη γνώμη μου η διατήρηση του αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα του κοινοβουλευτισμού με ανάδειξη προσώπων από ενιαία ψηφοδέλτια ανά νομό… Για παράδειγμα, στο νομό Αχαϊας θα μπορείς να βάλεις σταυρούς στα πρόσωπα της αρεσκείας σου (μέχρι έναν ορισμένο αριθμό σταυρών ανάλογα με τον αριθμό βουλευτών που θα εκλέγονται ανά νομό) ανεξαρτήτως του κόμματος στο οποίο ανήκουν… Αυτό διατηρεί ψηλά στον ιστό τη σημαία της αντιπροσώπευσης ως θεμέλιο κάθε αστικής δημοκρατίας κι από την άλλη θεραπεύει την παθογένεια των κομματικών στρατών (διατηρούνται τα κόμματα, αλλά το προβάδισμα δίνεται στα πρόσωπα που τα απαρτίζουν)… Εξάλλου, κάθε μόρφωμα (π.χ. κόμμα, κράτος) είναι ένα κράμα ανθρώπινων σχέσεων και συσχετισμών… Το πολίτευμα θα ήταν καλύτερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να μετονομαστεί σε λαϊκή αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να αντανακλά τον κοινοβουλευτικό και αμεσοδημοκρατικό χαρακτήρα της νέας μορφής διακυβέρνησης…

  25. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
    Προτείνω την συμπλήρωση του ανωτέρου άρθρου ως εξής:

    Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, λογοδοτούν στο λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα

  26. anarmodios said

    Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν μπορεί να γίνει δουλειά έτσι.

    Το πολύ πολύ να καταλήξετε-ουμε σε ένα κείμενο το οποίο θα κληθεί μετά ο λαός να απορρίψει στο σύνολό του ή να το δεχθεί. Πράγμα που ομοιάζει με την τωρινή κοινοβουλευτική λογική, το πως δηλαδή ο λαός επικυρώνει τις προειλειμμένες πολιτικές αποφάσεις, ακυρώνοντας ουσιαστικά την λαϊκή κυριαρχία. Την κυριαρχία του.

    Πριν ξεκινήσει καν η συζήτηση για την δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού συντάγματος, θα πρέπει να έχουν εξασφαλισθεί δύο τουλάχιστον προϋποθέσεις.

    1. Ενας μηχανισμός που θα απλώνεται σε όλη τη χώρα και θα επιτρέπει, με μηδενικό κόστος, στον λαό, να εγκρίνει ή όχι, άρθρα και παραγράφους του υπό κατασκευήν συντάγματος. Η σωστότερα να τίθενται στην κρίση του ένας αριθμός διατυπώσεων για κάθε άρθρο και παράγραφο του υπό κατασκευήν καταστατικού νόμου. Αφού φυσικά έχει προηγηθεί δημόσια συζήτηση για το καθένα.

    Πάντως χωρίς τέτοιον μηχανισμό, το σύνταγμα δεν θα είναι προϊόν της λαϊκής θέλησης και βούλησης.

    Το να παρουσιάσουμε, όπως εδώ, ένα πρόπλασμα συντάγματος, που θέτει ήδη όρια και λογικές, δεν το θεωρώ σωστό και ωφέλιμο. Τουλάχιστον όχι πριν ο ίδιος ο λαός ξεκαθαρίσει τις βασικές αρχές και άξονες πάνω στους οποίους θα πρέπει να κινηθεί αυτός ο νέος καταστατικός νόμος. Δηλαδή το πολίτευμά του.

    Μηχανισμός σαν αυτόν που περιγράφω υπάρχει ήδη από το 1992. Πρόκειται για το Δίκτυο Περικλής.

    2. Να ξεκαθαριστούν από εκείνους που θα πάρουν μέρος στην προετοιμασία των προτάσεων, και φυσικά από τον λαό τον ίδιο, με ευρεία δημόσια συζήτηση, α) οι στόχοι και οι άξονες του πολιτεύματος, (πως ΝΑ ΕΙΝΑΙ) β) τι καλείται να καταπολεμήσει (πως ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ) και γ) και σπουδαιότερο, οι θεμελιώδεις «ιδεολογικές» πως-να-τις-πω αρχές της ελληνικής δημοκρατικής παράδοσης που αποδέχεται ή όχι.

    Παραδείγματα:

    1. Δεχόμαστε ή όχι πως η διακυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία), το νομοθετείν (η νομοθετική εξουσία) και το κρίνειν (η δικαστική εξουσία), είναι ΠΟΛΙΤΙΚΑ ζητήματα και άρα στις αντίστοιχες θέσεις εξουσίας θα πρέπει να μπορούν να αναδεικνύονται ΟΛΟΙ οι πολίτες;

    Η δεχόμαστε πως οι άσκηση αυτών των τριών εξουσιών είναι ΤΕΧΝΙΚΟ ζήτημα και μόνο ειδήμονες και αρμόδιοι (εγώ είμαι αναρμόδιος για παράδειγμα) επί αυτών των τεχνικών θεμάτων θα μπορούν να επιλέγονται από τον λαό;

    Για όσους έχουν αντιρρήσεις για το παραπάνω σχετικά με την πολιτική ή τεχνική αρμοδιότητα, παρακαλώ να μην απευθύνουν τα ερωτήματά τους σε μένα, αλλά ας ανατρέξουν στην ίδια την ελληνική δημοκρατική παράδοση που τα έχει απαντημένα ΟΛΑ αυτά, κοντά τρεις χιλιάδες χρόνια.

    2. Είναι ή όχι στόχος του νέου πολιτεύματος να εμποδίσει οργανωμένες μειοψηφίες πολιτών να καταλαμβάνουν τις τρεις εξουσίας (ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ) και να τις ελέγχουν και μάλιστα σε μεγάλο βάθος χρόνου; Μιλώ για τα τωρινά κόμματα, και μάλιστα για τα στελέχη τους που εκλέγονται και επανεκλέγονται και επανεκλέγονται. Αν ναι, τότε θα πρέπει το νέο σύνταγμα να εξασφαλίζει πως δεν θα μπορεί καμμία οργανωμένη μειοψηφία συμπολιτών μας να καταλάβει τις εξουσίες. Κι αυτό το εγγυάται μόνο Η ΚΛΗΡΩΣΗ.

    Ενδεχομένως, μια σκέψη, να έχουμε ένα ενιαίο και όχι κομματικό ψηφοδέλτιο, από το οποίο αφού η κοινωνία επιλέξει ποια πρόσωπα θεωρεί ικανώτερα, να ακολουθήσει κλήρωση μεταξύ των επιλεγμένων.

    Το αν ο λαός θα κρίνει πως παρόλα αυτά θα επιτρέψει την λειτουργία κομμάτων, όχι ως επίδοξων κυβερνητών φυσικά, αλλά ως εταιρίες παραγωγής πολιτικής σκέψης, είναι δικός του λογαριασμός. Εγώ, αν έχει αξία, θα ψηφίσω υπέρ του να υπάρχουν κόμματα, αλλά όχι κόμματα-υποψήφιοι κυβερνήτες μας, νομοθέτες μας, που διορίζουν και τους δικαστές μας.

    3. Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί, με δημόσια συζήτηση και ψήφιση, γι’ αυτό χρειάζεται και ο μηχανισμός λήψεως αποφάσεων που είπα στην αρχή, ποια θα είναι τα ελάχιστα εκείνα κυβερνητικά, δηλαδή εκτελεστικά αξιώματα, για τα οποία απαιτείται στις σημερινές συνθήκες, τεχνική κατάρτιση. Είναι οι υπουργοί; Είναι κάποιες άλλες θέσεις;

    Η δημοκρατική παράδοση πάντως έχει ξεκαθαρισμένο πως ΚΑΙ το κυβερνάν ΚΑΙ το νομοθετείν ΚΑΙ το δικάζειν είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΟΣ του απλού πολίτη. Καθόσον θεωρεί πως ΔΕΝ πρόκειται για ΤΕΧΝΙΚΑ ζητήματα αλλά για ΠΟΛΙΤΙΚΑ.

    Και θεωρεί πως για πολύ λίγα, ελάχιστα αξιώματα, και πάντα της εκτελεστικής εξουσίας, απαιτείται τεχνική κατάρτιση. Το ποια είναι αυτά στις σημερινές συνθήκες, μένει φυσικά να απαντηθεί

    Για όσους έχουν αντιρρήσεις σχετικά με το ότι ΚΑΙ η απονομή δικαιοσύνης είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα και ΟΧΙ ΤΕΧΝΙΚΟ, παρακαλούνται να μην θεωρήσουν υπεύθυνο για την ιδέα αυτή εμένα, αλλά την ελληνική δημοκρατική παράδοση.

    Πληροφοριακά η δημοκρατική παράδοση θεωρεί πως πρέπει να νομοθετούν ΟΛΟΙ οι πολίτες με άμεση παρουσία και όχι δι’ αντιπροσώπουν, να γίνονται δικαστές ΟΛΟΙ οι πολίτες με ΚΛΗΡΩΣΗ και ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ, να γίνονται κυβερνήτες όλοι οι πολίτες με ΚΛΗΡΩΣΗ και ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ για τα περισσότερα αξιώματα της κυβέρνησης και για ελάχιστα με ΚΑΛΠΗ.

    4. Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί το μήκος της θητείας κάθε αξιώματος. Το μήκος της θητείας και η επανεκλογή δημιουργεί την ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ που αλλοτριώνεται μάλιστα και από την κοινωνία και στέκει απένταντι και πάνω της ως εξουσιαστής.

    Η δημοκρατική παράδοση προτείνει θητείες από, το ελάχιστο, μία ημέρα, έως, το μέγιστο, ένα έτος, χωρίς μάλιστα δυνατότητα επανεκλογής.

    Οι λόγοι για την λογική αυτή είναι πολλοί. Κυρίως α) για να μην μένουν πολύ σε θέσεις εξουσίας οι πολίτες και διαφθείρονται, β) για να μοιράζονται ΠΡΑΓΜΑΤΙ όλοι την εξουσία και μην νιώθουν αποξενωμένοι από αυτήν μα και οι άρχοντες ακόμη να μην προλαβαίνουν να νιώσουν αλλοτριωμένοι από την κοινωνία που υπηρετούν γ) για να ασκούνται όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες στην εξουσία, δ) να μην δημιουργείται επαγγελματικό πολιτικό προσωπικό, δηλαδή επαγγελματίες της εξουσίας, κλπ κλπ κλπ.

    5. Το υπερόπλο της δημοκρατίας είναι ο ΚΛΗΡΩΤΟΣ πολίτης. Δημοκρατικό πολίτευμα που ΔΕΝ προβλέπει ΚΛΗΡΩΣΕΙΣ για την ανάθεση αξιωμάτων, ΔΕΝ είναι δημοκρατικό (συμφωνεί μέχρι και ο, μάλλον μοναρχικός, Αριστοτέλης επ’ αυτού). Δημοκρατικό πολίτευμα που ΔΕΝ προβλέπει ΕΛΕΓΚΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΚΛΗΡΩΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, με βραχύβια θητεία, για διάφορα θέματα, ζητήματα, μα και τον έλεγχο αρχόντων και δημόσιων υπηρεσιών, αφήνει πόρτες στην διαφθορά διάπλατες.

    Για να συνοψίσω:

    Απαιτείται ψηφιακός ηλεκτρονικός μηχανισμός εξαπλωμένος σε όλη τη χώρα που θα δίνει την δυνατότητα στο σώμα των πολιτών να παίρνει γρήγορα και ανέξοδα αποφάσεις (κάτι σαν το δίκτυο των ΑΤΜ, των πρακτορείων ΠροΠο κλπ).

    Απαιτείται ξεκαθάρισμα αρχών ως προς το τι είναι και τι ΔΕΝ είναι δημοκρατία, ποιες βασικές αρχές της δημοκρατικής παράδοσης θα τηρηθούν και ποιες όχι, και τι πρέπει οπωσδήποτε να αποφύγουμε.

    Αλλά οτι κι αν γίνει θα πρέπει να αποφασίσει ο λαός. Να αποφασίσει εκείνος, και να μπορεί να αλλάξει όποτε γουστάρει κιόλας, τις αποφάσεις του. Να αποφασίσει αν θέλει βουλή ως νομοθετικό ή νομοπαρασκευαστικό απλώς σώμα και αν θα κρατήσει τη νομοθετική εξουσία για τον εαυτό του, να αποφασσει αν θέλει πρόεδρο της δημοκρατίας, δύο βασιλείς και πέντε εφόρους, γερουσία, άρειο πάγο επαγγελματιών, κλπ κλπ. Αλλά να μπορεί να το αποφασίζει ο ίδιος και να μπορεί να αλλάζει τις αποφάσεις του, όποτε θελήσει.

    Μόνο αυτό είναι λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία.

    Θραξ Αναρμόδιος

    • Ιωάννης said

      Θα ήθελα να μάθω πώς ορίζεις την «ελληνική δημοκρατική παράδοση»…

      • anarmodios said

        @Ιωάννης

        Δεν την ορίζω εγώ. Ο Αριστοτέλης συνοψίζει στο Αθηναίων Πολιτεία κυρίως και στα Πολιτικά την δημοκρατική παράδοση της ελληνικής αρχαιότητας (οι άλλες «Πολιτείες» του, δυστυχώς απωλέσθησαν και δεν είναι να πολυ-απορεί κανείς και το γιατί). Η ελληνική δημοκρατική παράδοση όμως είναι μια ανθρώπινη εμπειρία που διαμορφώθηκε ιστορικά από την περιπέτεια της δημοκρατίας στην ελληνική αρχαιότητα αλλά και δια μέσου των ελληνικών κοινών αργότερα όπου επιβίωσαν με λιγώτερο ή περισσότερο δημοκρατική μορφή, στην ελληνιστική, την ρωμαϊκή και την πρώϊμη βυζαντινή εποχή. Και ξαναρχίζουμε να έχουμε νέες πληροφορίες για την παράδοση αυτή λίγο πριν από την οθωμανική κατοχή και αμέσως μετά και που αφορούν στον ελληνικό κοινοτισμό ή στα συνάφια των τεχνιτών και στις εταιρικές μορφές διαφόρων οικονομικών εγχειρημάτων όπως στα Αμπελάκια ή στα καράβια του εμπορικού στόλου των «νοικοκυραίων» και «καπεταναίων» των νησιών του αιγαίου.

        Ο Ρήγας για παράδειγμα στο Σύνταγμά του δεν προτείνει κάτι νέο που σκέφτηκε απο μόνος του. Ουσιαστικά περιγράφει τα ισχύοντα στα ελληνικά κοινά της εποχής του και εμπνέεται φυσικά κι αυτός από την ίδια αυτή διαχρονική παράδοση, η αρχή της οποίας βρίσκεται στις συνάξεις των αρχέγονων γενών της νεολιθικής εποχής, και περνώντας από τις γερουσίες της μηκυναϊκής εποχής και τις στρατιωτικές συνελεύσεις των ομηρικών επών, φθάνει ως τα πρώτα δείγματα διαμόρφωσης του δημοκρατικού πολιτικού περιβάλλοντος στις πόλεις-κράτη της κλασσικής αρχαιότητας. Μια συνοπτική αναδρομή, όχι πλήρης, εδώ: http://anarmodios.wordpress.com/2012/08/24/1-528/

        Η τεραστίων διαστάσων ελληνική δημοκρατική παράδοση αυτή, άγνωστη σε άλλους λαούς, οι οποίοι πέρασαν μόλις πρόσφατα από την φεουδαρχία στον κοινοβουλευτισμό, αντιμετώπισε πολλά από τα προβλήματα πάνω στα οποία κι εμείς στοχαζόμαστε σήμερα, καθώς ζούμε σε μια καμπή της ιστορίας και στρεφόμαστε προς την παράδοση αυτή για έμπνευση στην λύση των προβλημάτων μας.

        Θραξ Αναρμόδιος

        • Ιωάννης said

          «Η δημοκρατική παράδοση πάντως έχει ξεκαθαρισμένο πως ΚΑΙ το κυβερνάν ΚΑΙ το νομοθετείν ΚΑΙ το δικάζειν είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΟΣ του απλού πολίτη. Καθόσον θεωρεί πως ΔΕΝ πρόκειται για ΤΕΧΝΙΚΑ ζητήματα αλλά για ΠΟΛΙΤΙΚΑ.»

          Η ερώτησή μου προκλήθηκε κυρίως από αυτήν τη φράση. Βέβαια το «βάθος» της δημοκρατικής παράδοσης εξαρτάται και από την οπτική αλλά το πρόβλημα δεν είναι ιστορικό. Δεν καταλαβαίνω ποιά είναι η λογική του να κυβερνά, να νομοθετεί και να δικάζει ο οποιοσδήποτε. Ακόμη κι αν το λέει η παράδοση. Αν βάλουμε περιορισμούς αυτόματα δεχόμαστε ότι πρόκειται για τεχνικά ζητήματα, οπότε κινούμαστε σε εντελώς λάθος δρόμο. Αν όχι τότε θα πρέπει να εμπιστευτούμε καίριους τομείς όπως η παιδεία, η άμυνα, η εξωτερική πολιτική και η οικονομία κυριολεκτικά στον πρώτο τυχόντα. Δεν μπορώ να το δεχθώ αυτό όσο κι αν πιστεύω στην Θεία Πρόνοια. Η στατιστική είναι αμείλικτη…

          • anarmodios said

            @Ιωάννης: «Δεν καταλαβαίνω ποιά είναι η λογική του να κυβερνά, να νομοθετεί και να δικάζει ο οποιοσδήποτε.»

            Η λογική της ίσης πολιτικής ισχύος, της βασικώτερης αρχής της δημοκρατίας: της Ισοκρατίας. Αλλά και πολλά πολλά πράγματα ακόμη. Από την παιδεία και την αίσθηση ευθύνης που πρέπει να αποκτήσει ο ΚΑΘΕ πολίτης μέχρι του ότι αν κάνουμε διαφορετικά, όπως τώρα, τότε ουσιαστικά πετυχαίνουμε δυο πράγματα.1) επαγγελματική τάξη τεχνικών της εξουσίας που από κάποια στιγμή πάλι θα αυτονομηθούν από την κοινωνία και φυσικά θα γυρέψουν να την εξουσιάσουν κατά το κέφι και τα συμφέροντά τους και να αναπαραχθούν στην εξουσία και 2) αποξένωση των άλλων πολιτών από την εξουσία μια και δεν θα την ασκούν και η οποία αποξένωση θα οδηγήσει σε ιδιώτευση όπως τώρα, κλπ κλπ. Πρόκειται ασφαλώς για ένα τεράστιο ζήτημα.

            Ο λόγος που δεν το καταλαβαίνουμε και δεν μπορούμε να το δεχθούμε, για μας τους καλοπροαίρετους μιλάω, είναι οτι έχουμε εκπαιδευτεί από την γέννησή μας να μην μπορούμε να εννοήσουμε κάτι άλλο πέρα από τον ειδικό, γνώστη και τεχνικό της εξουσίας, καθώς αυτές ήταν οι μόνες ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΟΥΣΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ που είχαμε στην διάρκεια της ζωής μας.

            Και κάτι πολύ σημαντικό: η δημοκρατία δεν είναι οτι δεν επιθυμεί να την κυβερνούν άξιοι και ικανοί και «ειδικοί». Επιθυμεί όμως, σφοδρώτερα από αυτό, να την κυβερνούν ΟΛΟΙ. Επιδιώκει λοιπόν, με την πολιτική παιδεία και με άλλους πολλούς τρόπους, να γίνουν όλοι οι πολίτες της άξιοι για τα αξιώματα. Και όχι λίγοι. Και να ασκούνται μάλιστα όσο περισσότεροι γίνεται σε αυτά τα αξιώματα, δηλαδή στην εξουσία, στην διάρκεια του βίου τους. Γι’ αυτό αλλάζει ΣΥΧΝΑ τους αρχόντους της κι έχει ΚΟΝΤΕΣ ΘΗΤΕΙΕΣ και γι’ αυτό έχει και πολλές ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ διάφορες.

            Αυτά λέει για το ζήτημα της «αξίας» η ως τώρα δημοκρατική εμπειρία ή παράδοση ή οπως την ονομάσουμε, κι εγώ συμφωνώ μαζί της. Γι’ αυτό κι έχω και το ψευδώνυμο που έχω. Για να θυμάμαι πως τα δεσποτικά συστήματα, με πρόφαση την τεχνική εξειδίκευση και την αξιότητα και την εξ αυτών «αρμοδιότητα», αρνούνται στον απλό πολίτη και στον απλό άνθρωπο να του παραδώσουν την διαχείριση εκείνων των θεμάτων που είναι της δικής του ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΟΣ. Τα πολιτικά δηλαδή ζητήματα.

            Διότι κάθε τι που έχει να κάνει με τα πολιτικά ζητήματα του κυβερνάν, νομοθετείν και δικάζειν είναι της αρμοδιότητας του πολίτη. Τα τεχνικά ζητήματα αυτών των τομέων ΣΑΦΩΣ και είναι θέμα των ειδικών, τεχνικών κλπ κλπ που έχουν και πρέπει να έχουν τον τεχνικό συμβουλευτικό τους ρόλο, δίπλα στις εξουσίες.

            Ομως όταν φτάσει η ώρα της απόφασης, της πολιτικής απόφασης, αρμόδιος είναι μόνο ένας: ο πολίτης.

            Εϊτε πρόκειται για αξίωμα μεμονωμένου ατόμου, είτε για συλλογικό, είτε για συνολικό (όπως η νομοθεσία).

            Ο ειδικός, ο αρμόδιος και ο τεχνικός (νομικός, λογιστής, προγραμματιστής, οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, εκπαιδευτικός, κλπ κλπ) έχει την δική του δουλειά να κάνει, παρέχοντας τις τεχνικές του υπηρεσίες στις εξουσίες.

            Και ο πολίτης, ο γιατρός, ο μάγειρας, η νηπιαγωγός, ο ροδακινοπαραγωγός, ο ψητάς ημιυπαιθρίου ψητοπωλείου, η νοσοκόμα και η πωλήτρια, ο τζαμάς και ο φιλόλογος, πρέπει να πάρουν την πολιτική απόφαση.

            Η πολιτική απόφαση είναι η δική τους ειδικότητα και ο τεχνικός τομέας.

            Αυτή βασικά είναι και η διαφορά μεταξύ πολίτη και υπηκόου. Ο πολίτης «μετέχει αρχής». Ο υπήκοος απλώς εκτελεί τις διαταγές της.

            Θραξ Αναρμόδιος

          • anarmodios said

            Και μια επισήμανση.

            Δεν υποστηρίζω παρόλα αυτά πως εμείς ως κοινωνία, στην παιδική πολιτική κατάσταση που είμαστε τώρα, μπορούμε αύριο κιόλας να μεταβούμε σε ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα «φουλ» δημοκρατίας. Τους αθηναίους από τον Σόλωνα ως τις μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη και του Περικλή τους πήρε πάνω από δυο αιώνες. Ελπίζω βέβαια σε μας να πάρει πολύ πολύ λιγώτερο, μια κι έχουμε στην διάθεσή μας άλλα τεχνικά, επικοινωνιακά, εκπαιδευτικά και γενικώς υλικά μέσα, που δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα.

            Πάντως πρέπει να κινήσουμε προς τα κει. Να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα.

            Και το πρώτο βήμα μας θα πρέπει να είναι 1) να στριμώξουμε τις επαγγελματικές μειοψηφίες της εξουσίας, διαμορφώνοντας κανόνες που ΔΕΝ θα επιτρέπουν την ανάληψη της εξουσίας από οργανωμένες μειοψηφίες συμπολιτών μας, όπως είναι το επαγγελματικό στελεχικό δυναμικό των κομμάτων και 2) να δώσουμε στην κοινωνία μια στοιχειώδη ΘΕΣΜΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στην διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων (κι όχι μια ρημάδα ψήφο επιλογής προσώπων από συγκεκριμένο μενού ανά τετραετία) καθώς και στον έλεγχο των αρχόντων και των πεπραγμένων τους αλλά και δημόσιων οργανισμών όπως οι δήμοι και άλλες υπηρεσίες, ώστε με την συμμετοχή και τον έλεγχο να αρχίσει μια ΒΑΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ. Και βασικά να ξαναγίνουμε από ιδιώτες, κοινωνία. Με στόχο να φτάσουμε να γίνουμε κάποτε η πολιτική κοινωνία που ονειρεύεται η δημοκρατική παράδοση.

            Θραξ Αναρμόδιος

            • ΤΣΙΚΡΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ said

              ΑΝΑΡΜΟΔΙΕ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΠΕΡΙ ΦΟΥΛ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΗΠΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Κ Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ..ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ..ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΚΤΛ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ..Κ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Κ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ…ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΘΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ…

            • Ιωάννης said

              @Αναρμόδιος Θραξ:
              Δηλαδή οι Αθηναίοι της εποχής του Περικλή είχαν φτάσει έστω κοντά σ’αυτό που περιγράφεις; Λυπάμαι αλλά διαφωνώ κάθετα: Η ευτυχία της Αθήνας του Περικλή ήταν ότι συνέπεσε ο ικανότερος «τεχνικός της εξουσίας» να είναι ταυτόχρονα και ο ικανότερος ρήτορας και πραγματικός πατριώτης. Όπως λέει ξεκάθαρα ο Θουκυδίδης ήταν «λόγω μεν δημοκρατία,έργω δε ενός ανδρός αρχή». Δεν ήταν επιτυχία των πολιτών της Αθήνας αυτό. Μάλλον «τύχη αγαθή». Οι ίδιοι πολίτες μετά τον Θάνατο του Περικλή άφησαν τον Αλκιβιάδη να τους οδηγήσει στην τραγωδία της Σικελίας, Με την έναρξη της εκστρατείας τον ανακάλεσαν να δικαστεί για ιεροσυλία και λίγα χρόνια αργότερα, τον υποδέχθηκαν σαν σωτήρα ενώ η ιδέα του γονάτισε την πόλη και ο Αλκιβιάδης τους είχε προδώσει πηγαίνοντας στη Σπάρτη, την οποία στη συνέχεια πρόδωσε φεύγοντας στην Περσία, την οποία επίσης πρόδωσε για να επιστρέψει! Αυτές ήταν οι πολιτικές αποφάσεις των πολιτών της Αθήνας.
              Η δημοκρατία που περιγράφεις είναι κάτι εντελώς ουτοπικό διότι είναι ανέφικτο να αποκτήσει έστω και η πλειοψηφία του πληθυσμού επαρκή παιδεία (και όχι απλώς εκπαίδευση).
              Και όχι. Δεν επιθυμώ την συμμετοχή μου στην διακυβέρνηση περισσότερο από μια διακυβέρνηση από ανθρώπους που γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Λες ότι το ζητούμενο είναι να ξεφύγουμε από την ιδιωτία και συμφωνώ απόλυτα αλλά το να λές ότι είναι σημαντικότερο να συμμετέχουν όλοι από το να αποφασίζουν οι ικανότεροι είναι απίστευτα αλαζονικό, εγωιστικό και δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω… Δηλαδή πρέπει όλοι οι πολίτες να συμμετέχουμε σε αποφάσεις για θέματα που η πλειοψηφία δεν γνωρίζει προκειμένου να μην επιτρέψουμε σε αυτούς που γνωρίζουν τα θέματα αυτά απλώς να επιβάλουν τη θέλησή τους. Αν αυτό είναι δημοκρατία τότε είμαι βαθιά αντιδημοκρατικός!
              Εγώ πιστεύω ότι το πολίτευμα πρέπει να να εξασφαλίζει την ισονομία των πολιτών, την διάκριση των εξουσιών και την δυνατότητα στους ικανότερους να αναδεικνύονται και να παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία.

              • anarmodios said

                @Ιωάννης

                «Δηλαδή οι Αθηναίοι της εποχής του Περικλή είχαν φτάσει έστω κοντά σ’αυτό που περιγράφεις; Λυπάμαι αλλά διαφωνώ κάθετα:…»

                Αμα σου πω οτι ΔΕΝ με ενδιαφέρει ΕΙΔΙΚΑ η περιπέτεια των Αθηναίων ξέρω οτι δεν θα με πιστέψεις, όσο ειλικρινά κι αν το κάνω. Ούτε συνήγορός τους είμαι, ούτε απολογητής τους. Και δεν ήταν μόνο οι Αθηναίοι που είχαν δημοκρατία στο κάτω κάτω. Κι έδωσα κι ένα λινκ για μια σύντομη ιστορική αναδρομή περί δημοκρατίας, με υλικό παρμένο από την ιστορία του ελληνικού έθνους της εκδοτικής αθηνών.

                Εχω επίσης ένα άχτι θυμό (λολ) σ’ αυτόν τον Θουκυδίδη, τον ολιγαρχικό (ξανα-λολ), που μ’ αυτό το «ενός ανδρός αρχη», μας έχει βάλει σε τόσους μπελάδες.

                «Η δημοκρατία που περιγράφεις είναι κάτι εντελώς ουτοπικό…»

                Ελπίζω να μην θεωρείς πως αυτά που περιέγραψα, εδώ κι αλλού, ως δημοκρατία τα έβγαλα από το κεφάλι μου ή πως είναι δικές μου σκέψεις. Θα ήταν κολακευτικό για μένα, αλλά δυστυχώς όχι. Δεν είμαι εγώ ο «φταίχτης».

                «…αλλά το να λές ότι είναι σημαντικότερο να συμμετέχουν όλοι από το να αποφασίζουν οι ικανότεροι είναι απίστευτα αλαζονικό, εγωιστικό και δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω»

                Δεν τα λέω εγώ ξαναλέω. Κι απορώ κιόλας μια και φαίνεται σαν να τα ακούς πρώτη φορά. Απορώ μάλιστα πολύ και με τρώει η περιέργεια να σε ρωτήσω: πριν διαβάσεις αυτά που έχω περιγράψει τι άραγε θεωρούσες πως είναι δημοκρατία;

                Η δημοκρατία λέει 1) την νομοθεσία την κάνουν όλοι άμεσα και με φυσική παρουσία και 2) κυβερνούν και δικάζουν πάλι όλοι αλλά όχι όλοι μαζί, αλλά σε ομάδες ή ανά ένας. Νομοθετικό σώμα είναι λοιπόν όλοι. Οι δικαστές αναδεικνύονται με κλήρωση. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, η συντριπτική πλειοψηφία αναδεικνύεται με ΚΛΗΡΩΣΗ και κάτι λίγοι που το απαιτεί η δουλειά τους με κάλπη. Τις λεπτομέρειες των θεσμών και των σωμάτων τις κανονίζει η γενική συνέλευση των πολιτών.

                Η γνώση αυτή προέρχεται από το μάθημα ιστορίας της τετάρτης δημοτικού. Ηταν το μάθημα αμέσως μετά τους περσικούς πολέμους. Το δικό μας το βιβλίο το έγραφε και ο δικός μας δάσκαλος μας το είπε. Τα λέω αυτά γιατί σε βλέπω πως μάλλον έχεις θυμώσει μαζί μου λίγο («…αλλά το να λές ότι είναι σημαντικότερο να συμμετέχουν όλοι…») θεωρώντας πως «εισάγω καινά δαιμόνια». Δεν εισάγω τίποτε καινό. Είναι όλα παμπάλαια.

                «Αν αυτό είναι δημοκρατία τότε είμαι βαθιά αντιδημοκρατικός!»

                Αυτό είναι μια διαφορετική τοποθέτηση.

                «Εγώ πιστεύω ότι το πολίτευμα πρέπει να να εξασφαλίζει την ισονομία των πολιτών, την διάκριση των εξουσιών και την δυνατότητα στους ικανότερους να αναδεικνύονται και να παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία.»

                Οκ, σεβαστό. Αλλά με βάση τα παραπάνω κριτήρια, αυτό που περιγράφεις σε αυτή την πρόταση δεν είναι δημοκρατία. Οπως δεν είναι δημοκρατία και το πολίτευμα που έχουμε τώρα.

                Το πολίτευμα που έχουμε τώρα, το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα είναι άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια 1) να έχουμε ισονομία 2) διάκριση των εξουσιών και 3) να αναδεικνύουμε τους ικανότερους στην εξουσία.
                Παταγώδης αποτυχία μάλιστα. Αμα το καλοσκεφτούμε αυτό που μας έφερε στο σημερινό χάλι είναι ακριβώς αυτό το πολίτευμα που ως μηχανισμός ΔΕΝ κατάφερε εδώ και δυο αιώνες να πιάσει κανέναν από τους παραπάνω τρεις στόχους.

                Λόττο να το παίζαμε δυο αιώνες, θα μας είχε κάτσει έστω ένα τζακ-ποτ!

                Θραξ Αναρμόδιος

                • @Αναρμόδιος
                  Συμφωνώ ότι το πολίτευμα που έχουμε δεν είναι δημοκρατία αλλά δεν είναι ούτε και προσπάθεια να πετύχουμε αυτούς τους τρείς στόχους. Αντίθετα είναι προσπάθεια να μην τους πετύχουμε ποτέ! Διότι 1) εξασφαλίζει ασυλία στους πολιτικούς, άρα δεν υπάρχει ισονομία 2) η προϋπόθεση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας εξασφαλίζει την ταύτιση εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας και 3) η ύπαρξη των κομμάτων εξασφαλίζει τον αποκλεισμό των ικανότερων από την εξουσία.
                  Αναφέρθηκα στην Αθήνα την περίοδο της μέγιστης ακμής της γιατί θεωρείται το πλέον πετυχημένο παράδειγμα δημοκρατίας.
                  Τέλος, δεν τα ακούω πρώτη φορά, αλλά είναι άλλο πράγμα να εξασφαλίζεις θεσμικά τη συμμετοχή όλων στη λήψη αποφάσεων και άλλο τη δυνατότητα για συμμετοχή. Και δε με ενδιαφέρει και πολύ το όνομα του πολιτεύματος.

                • Πάντως στο χάλι που έχουμε φτάσει,ακόμη και μια κυβέρνηση εφήβων να είχαμε,καλύτερα θα τα κατάφερνε.και αν δεν τα κατάφερνε,τουλάχιστον θα ενεργούσε προς όφελος του απλού πολίτη.Το θέμα είναι πως όποιος και αν έχει την εξουσία,το σύστημα πρέπει να είναι τέτοιο,που να διασφαλίζει πως δεν θα διαφθαρεί στην πορεία.

              • ΤΣΙΚΡΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ said

                ΤΟ »ενός ανδρός αρχη» ΣΗΜΑΙΝΕ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΠΩΣ Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΙΚΑΝΟΣ ΡΗΤΟΡΑΣ Κ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΠΗΡΕΑΖΟΝΤΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ..ΥΠΗΡΞΑΝ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΑΝ..Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ..ΑΛΛΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Κ ΑΛΛΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ..ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ..ΑΠΟ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΜΕΧΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ….Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΜΩΣ ΑΠΟΚΤΑΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Κ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ….Η ΑΝ ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ..ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ ΜΑΣ..

                • ΤΣΙΚΡΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ said

                  Κ ΝΑ ΠΩ Κ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ…ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ..ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ..ΠΧ..Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…ΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ Κ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΚΑΖΕΙ Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΕΦΟΣΟΝ ΤΙΣ ΠΟΙΝΕΣ ΣΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΘΑ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΠΟ ΠΡΙΝ..ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΘΙ ΑΝ ΤΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΑ ΔΡΟΥΝ ΣΑΝ ΦΟΡΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΑΦΑΙΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…

          • «Στη ζωή μας εξάλλου αυτό κάνουμε: Κρίνουμε διαρκώς την πρόοδο των παιδιών μας στο σχολείο, όχι κάθε τέσσερα χρόνια. Κρίνουμε τον λογιστή, το γιατρό, τον δικηγόρο, τον υδραυλικό, τον γεωπόνο, το μηχανικό, κάθε φορά που μας προσφέρει υπηρεσίες, όχι κάθε τέσσερα χρόνια. Όλοι αυτοί είναι ειδικοί που έχουν γνώσεις και εξειδίκευση που εμείς δεν έχουμε. Και ναι, προσπαθούμε να διαλέξουμε από πριν τον ικανότερο, σύμφωνα με τη φήμη του στην κοινωνία, αλλά όση φήμη κι αν έχει, δεν διστάζουμε να τον αλλάξουμε άμεσα, αν το αποτέλεσμα δεν είναι το προσδωκόμενο. Άμεσα, όχι μετά από τέσσερα χρόνια. Το ίδιο κάνουμε με όλους τους ειδικούς. Όλους, εκτός από τους επαγγελματίες πολιτικούς. Αυτούς δηλαδή που διαχειρίζονται εκείνη την υπηρεσία που είναι η πλέον κρίσιμη για μας: τον τρόπο που λειτουργούμε ως πολιτεία. Στους πολιτικούς έχουμε αφήσει ένα μοναδικό προνόμιο: να κρίνουν οι ίδιοι το έργο τους. Να κρίνουν οι ίδιοι τους νόμους, τις τροπολογίες, τις υπουργικές αποφάσεις που προτείνουν. Σε καμία εκλογική αναμέτρηση δεν καλούμαστε να κρίνουμε νόμους. Το μόνο δικαίωμα που μας έχει απομείνει είναι να διαλέγουμε μεταξύ αυτών που η ίδια η «πολιτική τάξη» κρίνει ικανούς να είναι μέρος της. Μεταξύ αυτών των λίγων.»

            http://www.klirosi.org/?p=547

  27. Ανδρέας said

    Υπάρχει μεγάλη σύγχυση στο λαό σχετικά με την δημοκρατία και τί πραγματικά αυτή σημαίνει. Δημοκρατία σημαίνει κατά λέξη το κράτος(=δύναμη, εξουσία) στο δήμο(=λαό). Όμως είναι πρακτικά αδύνατον να γίνει το θέλημα της πλειοψηφίας διότι στην συντριπτική πλειοψηφία των θεμάτων η συμφωνία του εκλογικού σώματος δεν πλησιάζει καν το 50%. Άρα σε όλες σχεδόν τις αποφάσεις που καλείται να πάρει μια κυβέρνηση έχει την απόλυτη πλειοψηφία του λαού(51%) να διαφωνεί. Επομένως η έννοια της δημοκρατίας δεν έχει να κάνει με την εφαρμογή της θέλησης της πλειοψηφίας. Έχει να κάνει με το συμφέρον της πλειοψηφίας και τη δυνατότητα όλων να συμμετέχουν. Πρέπει δηλαδή 1)να μπορούν να ακούγονται όλες οι απόψεις και
    2)να επιλέγεται η καλλίτερη, αυτή δηλαδή που εξυπηρετεί περισσότερο το εθνικό συμφέρον. Αυτά τα δύο είναι που πρέπει να εξασφαλίζει το πολίτευμα που ψάχνουμε, δηλαδή ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο θα λειτουργήσει αποτελεσματικά η δημοκρατία.
    Για να επιτύχουμε το πρώτο σκέλος πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι αυτοί που επιθυμούν να συμμετέχουν σε κάποια από τις τρεις μορφές της εξουσίας θα μπορούν να διεκδικήσουν τη θέση τους σ’αυτές επί ίσοις όροις, με μόνο «όπλο» έναντι των άλλων τις γνώσεις και τις ικανότητές τους. Όλοι ξέρουμε ότι όσο υπάρχουν κόμματα αυτό όχι μόνο δεν γίνεται αλλά ούτε και μπορεί να γίνει. Επομένως η κατάργηση των κομμάτων είναι επιβεβλημένη. Δεν είναι όμως αρκετή. Για να μην υπάρχει ανάγκη για χρήματα πρέπει επίσης το Σύνταγμα να υποχρεώνει τα ΜΜΕ να προβάλουν σε ίσους ποσοτικά και ποιοτικά χρόνους (ή αντίστοιχα χώρους στον τύπο) όλους τους υποψηφίους καθώς και να ενημερώνει εγγράφως τους πολίτες για όλους τους υποψηφίους της περιοχής του με σύντομο βιογραφικό και πρόγραμμα-θέσεις.
    Για να επιτύχουμε το δεύτερο σκέλος πρέπει να μπούνε και οι περιορισμοί προς τους υποψηφίους: Πρέπει να είναι τουλάχιστον 21 ετών, να έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, να έχουν λευκό ποινικό μητρώο και να προτείνονται ενυπόγραφα από 30 συμπολίτες τους.
    Σημαντικό ρόλο όμως παίζει και ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο θα ληφθεί μια απόφαση προκειμένου να είναι σωστή. Είναι σαφές ότι οι τρεις εξουσίες πρέπει να είναι εντελώς ανεξάρτητες. Άρα κανείς δεν μπορεί να ανήκει σε περισσότερες από μία από τις τρεις εξουσίες. Επιπλέον πιστεύω ότι η κρατική δομή πρέπει να είναι σταθερή. Άρα σταθερή και καθορισμένη από το Σύνταγμα πρέπει να είναι η μορφή της Κυβέρνησης. Θεωρώ ότι 9 υπουργεία είναι αρκετά(αν τελικά αποφασίσουμε ότι χρειάζονται 10 μικρή σημασία έχει). Αν τα υπουργεία και οι αρμοδιότητες που το καθένα έχει είναι προκαθορισμένες, συγκεκριμένα θα είναι και τα ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα για το καθένα:π.χ. ο ΥπΕξ οφείλει να έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις. Θα μπορούσαν οι υπάρχουν ξεχωριστοί υποψήφιοι για κάθε υπουργείο, όμως έτσι δεν θα υπάρχει ενιαία πολιτική η οποία είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση του εθνικού συμφέροντος. Η καλλίτερη λύση που έχω σκεφτεί είναι να συγκροτούνται προεκλογικά οι υποψήφιες κυβερνήσεις από ανθρώπους που έχουν τα απαιτούμενα προσόντα για κάθε θέση, με συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα, περίπου όπως γίνεται σήμερα στις Δημοτικές εκλογές. Η Κυβέρνηση αυτή όμως θα πρέπει να ελέγχεται από την Βουλή, η οποία θα πρέπει να είναι κατά το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτική των συμφερόντων του λαού. Επομένως η κατανομή των εδρών πρέπει να είναι σύμφωνος με τον πληθυσμό κάθε εκλογικής περιφέρειας αλλά να αποκλείεται η απλή αναλογική ώστε να εκπροσωπείται επαρκώς η περιφέρεια. Η εκλογή των βουλευτών θα γίνεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο ανά εκλογική περιφέρεια.

  28. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΟΡΟΠΙΔΗΣ said

    Συμφωνώντας στο θέμα Προέδρου της Δημοκρατίας αντιλαμβάνομαι πως η έννοια Δημοκρατία είναι, και οφείλει να είναι, μία επιδίωξη με χαρακτήρα ουτοπικό, μία καταδίωξη Χίμαιρας. Θα θεωρούσα λοιπον πιο ρεαλιστικό (και φιλοσοφημένο ίσως) εάν το άρθρο 1. ανέφερε τη Δημοκρατία ως το διαρκώς επιδιοκώμενο πολίτευμα των Ελλήνων. Αυτό θα σήμαινε αυτομάτως πως και οι πολίτες αλλά και οι εμπλεκόμενοι στα κοινά θα δικαιούνται και θα ωφείλουν εκ του Συντάγματος να προτείνουν, να δημιουργούν και να υιοθετούν τα στοιχεία και ν εκμεταλλεύονται τις συνθήκες εκείνες που θα οδηγούν ολοένα και περισσότερο πιο κοντά στο στοχευμένο πολίτευμα προσδίδοντάς του ταυτοχρόνως δυναμικό χαρακτήρα αντί της στατικότητας και της σαπίλας που χαρακτηρίζει το υφιστάμενο. Η Δημοκρατία ως στόχος, εκ των πραγμάτων ουδέποτε θα μπορεί να επιτευχθεί στο 100% και ταυτόχρονα όσο επαναπαύεσαι στο βαθμό επίτευξής του η ίδια η εξέλιξη και ροή των πραγμάτων θα στον απομακρύνει. Για να μην περιοριστεί όμως το άρθρο 1. περί επιδιοκώμενου πολιτεύματος απλώς σε ευχή, οφείλει το Σύνταγμα να κατοχυρώνει και να θεσμοθετεί ως συνεχή και ενεργό συνδιαμορφωτή του (και όχι μόνον) τον ίδιο το λαό μας. Το ποιο θα είναι αυτό το ζωογόνο εργαλείο -ομφάλιος λώρος- μεταξύ κοινωνίας και πολιτεύματός του, μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση. Το πολίτευμα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ζωντανός οργανισμός και όχι να παραμένει στατικό και έρμαιο της ιδιοτέλειας των ολίγων. όπως σήμερα. Αυτός θα ήταν ένας τρόπος να αποκτήσει ο κάθε Έλληνας την συνείδηση πως το πολίτευμα είναι και δική του ατομική υπόθεση και κατάκτηση που ο δυναμικός της χαρακτήρας τον υποχρεώνει να την υπερασπίζεται και να την επιδιώκει συνεχώς με προτάσεις του, ακόμη και κατά μόνας, ωφελώντας ταυτόχρονα και τους υπολοίπους. Τα παραπάνω πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ευχαριστώ.

    • Πολύ σημαντική επισήμανση ! Η Δημοκρατία αποτελεί υπέρτατο αγαθό των Ελλήνων και το Δημοκρατικό πολίτευμα συνεχή επιδίωξή μας

      Συμφωνώ να μπει μια τέτοια διατύπωση στο άρθρο 1.

      Επιπλέον επειδή το Σύνταγμα συνιστά, υποτίθεται, το «καταστατικό» του συνόλου μιας κοινωνίας, κατά την γμώμη μου θα πρέπει να είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο.

  29. anarmodios said

    @ΤΣΙΚΡΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ : «Κ ΝΑ ΠΩ Κ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ…ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ..ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ..ΠΧ..Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…ΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ Κ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΚΑΖΕΙ Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΕΦΟΣΟΝ ΤΙΣ ΠΟΙΝΕΣ ΣΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΘΑ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΠΟ ΠΡΙΝ..ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΚΑΘΙ ΑΝ ΤΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΑ ΔΡΟΥΝ ΣΑΝ ΦΟΡΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΑΦΑΙΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…»

    Για τα κόμματα κι εγώ παρόμοιες σκέψεις έχω. Χρειαζόμαστε την πολιτική σκέψη και τις απόψεις, ως κοινωνία. Και τις πιο διαφορετικές. Δεξιές, αριστερές, αναρχικές… Και αυτόν τον ρόλο θα πρέπει να επιδιώξουμε να παίξουν τα κόμματα, κάποια στιγμή μελλοντικά. Τις ενώσεις δηλαδή ομοϊδεατών πολιτών που παράγουν πολιτικές ιδέες και τις διασπείρουν στην κοινωνία.

    Αυτό που ΣΙΓΟΥΡΑ δεν χρειαζόμαστε είναι τα κόμματα ως οργανωμένες μειοψηφίες στελεχών που καταλαμβάνουν, οι ίδιοι και οι ίδιοι -με βάση τους κανόνες που έχουμε τώρα και επιτρέπουν απεριόριστη επανεκλογή- την εξουσία. Δηλαδή μια μικρή ολιγαρχία πολιτών που γίνονται 1) κυβερνήτες μας 2) νομοθέτες μας και 3) που διορίζουν και την κεφαλή της δικαιοσύνης, και που από κει και κάτω… ας μην πω καλύτερα, τα γνωρίζουν οι νομικοί.

    Για τους δικαστές να πω μερικές σκέψεις. Εχουμε διαβάσει κι έχουμε ακούσει να το λένε πολλοί πως ο Αριστοτέλης, τον οποίο δεν μπορούμε πια να τον κατηγορήσουμε και για ακραιφνή δημοκράτη, αναγνωρίζει κι αυτός πως η ως τότε δημοκρατική εμπειρία καθιέρωσε να θεωρείται πολίτης αυτός που «μετέχει κρίσεως και αρχής». Δηλαδή πολίτης είναι αυτός που κυβερνά και δικάζει. Δηλαδή πως και η απονομή δικαιοσύνης είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα, και όχι τεχνικό φυσικά.

    [Εξήγησα ήδη παραπάνω την άποψή μου πως ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε τέτοιου τύπου φουλ δημοκρατία (λολ) ως κοινωνία σήμερα. Αλλά μπορούμε να βάλουμε πλώρη προς τα κει. Ξεκινώντας κατ’ αρχήν από το ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ως κοινωνία. Που δεν το γνωρίζουμε. Και σιγά σιγά, με τα χρόνια και τις γενιές, ασκούμενοι οι πολίτες στην πολιτική και την ευθύνη, ασκούμενοι οι πολίτες στην δουλειά του πολίτη, να χαράξουμε μια πορεία προς κάπου.]

    Σήμερα, για μια σειρά από λόγους (πολυνομία, διορισμό της κεφαλής της δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία κι από κει και κάτω αλυσιδωτό διορισμό των δικαστικών συμβουλίων κλπ κλπ κλπ) έχουμε μια ΠΟΛΥ ΚΑΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ δικαιοσύνη.

    Η δικαιοσύνη όμως, ειδικά για την δημοκρατία, είναι πάρα πάρα πολύ σημαντική, για να την αφήσουμε ΕΝΤΕΛΩΣ στα χέρια των επαγγελματιών, και μάλιστα ουσιαστικά σχεδόν πλήρως ελεγχόμενων από την εκτελεστική εξουσία επαγγελματιών της δικαιοσύνης, χωρίς λαϊκή συμμετοχή. Το κορυφαίο κάστρο της δημοκρατίας φίλτατοι είναι η δικαιοσύνη. Γι’ αυτό αποκλείουνε αυτοί οι κοινοβουλευτισμοί από τον λαϊκό έλεγχο την δικαιοσύνη. Μόνο την δικαιοσύνη να ήλεγχε ο λαός, μόνο αυτή, ΘΑ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕ ΟΛΑ. Γι’ αυτό θα συνεχίσουνε να διορίζουνε, εννοώ το διεφθαρμένο μας πολιτικό σύστημα, τους προέδρους του Αρείου Πάγου, του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του Συμβουλίου της Επικρατείας, ως την τελική τους πτώση. Και θα συνεχίσουμε να έχουμε μια βιομηχανία παραγωγής βουλευμάτων.

    Τι δικαστικούς θα διορίσει ένα πολιτικό σύστημα, από τα πιο διεφθαρμένα της οικουμένης, και το οποίο έχει νομοθετήσει και την ποινική του ασυλία; Ελεγχόμενους φυσικά. Αρα τι ποιότητα να περιμένουμε από κει και παρακάτω;

    Φανταστείτε για λίγο, λίγη φαντασία θέλει, όχι επιστημονική, τα εξής. Δίπλα στον επαγγελματία δικαστή, σε κάθε βαθμίδα, και στο ποινικό και στο αστικό δικαστήριο, πως έχουμε και 3 ή 5 ή 7, επιπλέον ΚΛΗΡΩΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ. Φανταστείτε το. Φανταστείτε πως η σύνθεση των τριών ανώτατων δικαστηρίων της χώρας περιλαμβάνει και ΚΛΗΡΩΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ.

    Που θα τους βρούμε;

    Μα δεν έχουμε δοκιμάσει τίποτε απολύτως ακόμη. Δεν έχουμε δοκιμάσει, ούτε στα αστεία, να ζητήσουμε από την κοινωνία να μας προσφέρει τέτοιου τύπου υπηρεσία. Ούτε που πάει το μυαλό των πολιτειολόγων και των συνταγματολόγων και λοιπών κυρίων σε τέτοιες σκέψεις!

    [Η πολιτική επιστήμη ίσως και νάναι η μόνη επιστήμη που δεν διεξάγει έρευνα. Εχει καταλήξει. Εχει καταλήξει ως προς το ποιο είναι το τέλειο πολίτευμα. Το απαύγασμα της πολιτικής σκέψης: ο κοινοβουλευτισμός.]

    Νομίζω πως αν αύριο έβγαζε το υπουργείο δικαιοσύνης μια ανακοίνωση πως θα ΚΛΗΡΩΣΕΙ 10 χιλιάδες, ας πούμε, υποψήφιους ΛΑΪΚΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ να τους έχει διαθέσιμους για αυτό το εξάμηνο, ώστε να καταρτίζονται συνθέσεις, θα είχαμε μια προσφορά από αρκετές δεκάδες χιλιάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.

    Εχουμε μια κοινωνία που συμμετείχε στα κοινά της για χιλιετίες. Ενα φαινόμενο μοναδικό. Δεν γνωρίζω αν έχει υπάρξει αλλού. Αν την καλέσουμε να αναλάβει ευθύνη και εξουσία, θα ανθίσει ξανά. Θα αρχίσει από σύνολο εξατομικευμένων ανθρώπων να ξαναγίνεται κοινωνία και να δρα και να στοχάζεται συλλογικά. Θα αρχίσει να εννοεί το συμφέρον της ως σύνολο και πάλι.

    Χώρια του ότι είμαστε μια κοινωνία συνταξιούχων και θα είχαμε υπερπροσφορά από τις μεγάλες ηλικίες. Πράγμα που φυσικά και θα ήταν πολύ καλό.

    Η κλήρωση είναι υπερόπλο βέβαια. Ο κληρωτός πολίτης είναι το υπερόπλο της δημοκρατίας. Η επιτροπή κληρωτών πολιτών είναι το υπέρτατο όπλο. Και όχι μόνο για την απονομή δικαιοσύνης.

    Εχουνε γίνει περίπου 40 εξεταστικές επιτροπές στην βουλή από τη μεταπολιτευση και μετά. Δεν βρήκαν ούτε έναν ένοχο. Δεν είναι να απορούμε.

    Αν για μία μόνο υπόθεση, πχ Ζήμενς, αποφασίζαμε να κάνουμε ένα πείραμα, να αναθέσουμε την εξέταση σε μία επιτροπή 500 κληρωτών πολιτών, με αρμοδιότητες ΚΑΙ εισαγγελέα, για ένα τρίμηνο, θα τα είχανε βρει όλα και όλους πατριώτες. Φυσικά θα τους προμηθεύμε και όποιον τεχνικό χρειαζότανε. Από τραπεζικό και νομικό, μέχρι λογιστή και προγραμματιστή.

    Στους δήμους, που έχει γίνει το μεγάλο φαγοπότι για δεκαετίες, και που συνεχίζεται αδιάπτωτο, αν κάναμε το ίδιο, σε έναν και μόνο δήμο, αν δηλαδή ΚΛΗΡΩΝΑΜΕ 20, 50, 100 πολίτες-ελεγκτές, οι οποίοι θα πήγαιναν τα απογεύματα και θα έπαιρναν ένα προς ένα τα τιμολόγια στους υπολογιστές του δήμου (τίποτε άλλο, μόνο αυτό), μπορείτε να φανταστείτε τι θα βρίσκανε και σε πόσο χρονικό διάστημα; Για 15 μόνο μέρες ας το κάνουμε! Φανταστείτε μια τέτοια επιτροπή ΚΛΗΡΩΤΩΝ συνταξιούχων. Δασκάλων, αστυνομικών, λογιστών, ηλεκτρολόγων, φουρναραίων, βιβλιοπώληδων, πωλητών. Στο δεύτερο τιμολόγιο που θα είχε 5.000 για χαρτικά είδη, τον ίδιο μήνα, θα βαράγανε συναγερμό.

    Δεν θέλουμε να τα κάνουμε όλα αυτά. Δεν θέλουμε εννοώ δεν θέλει το πολιτικό σύστημα.

    Η δημοκρατία έχει λύσεις. Εχει ΚΑΙ μεθόδους έχει ΚΑΙ λύσεις. Η δημοκρατία είναι λύση η ίδια.

    Θραξ Αναρμόδιος

  30. ΤΣΙΚΡΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ said

    ΑΝΑΡΜΟΔΙΕ..ΑΝ Κ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΤΛ Η ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΧΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ…ΑΠΟΣΟ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΕΥΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΡΙΝ…ΟΠΟΤΕ ΘΑ ΤΕΘΕΙ Κ ΕΚΕΙ ΘΕΜΑ..Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΩ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ Κ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ..ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ ΟΙ ΚΛΗΡΩΤΟΙ ΛΑΙΚΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ..ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΛΗΡΩΤΟΙ Κ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ???ΥΠΕΡΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΧΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ..ΕΤΣΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΔΙΚΑΖΕΙ..Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΧ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΘΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟ..Κ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΚΟΔΙΚΙΑΣ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΒΑΡΥΣ Ο ΠΕΛΕΚΥΣ..ΟΙ ΚΛΗΡΩΤΟΙ ΛΑΙΚΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗ Κ ΑΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΝΑ ΘΕΤΕΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΚΑΚΟΔΙΚΙΑΣ ΚΤΛ…

  31. Πετρος said

    ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ειναι το σχετικα καλυτερο πολιτευμα για την χωρα μας οπου, οπως ισχυει στις Εταιρειες, ο Προεδρος εκπροσωπει τα συμφεροντα των μετόχων(πολιτες της χωρας), ενω ο Διευθυνων Συμβουλος(Πρωθυπουργος) καθοδηγει την χωρα, ελεγχομενος ομως απο τον Προεδρο και το Δ.Σ(Γερουσια). Απαιτουνται βεβαια ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΞΙΩΝ και οχι τα σημερινα «ψηφοθηρικα» κομματα, που ειναι η «μητρα» παραγωγης ακαταλληλων πολιτικων!!

  32. sakis12 said

    Βουλευτες και υπουργοι δυνατοτητα μεχρι 2 4ετιες
    Καταργηση ασυλειας, συνταξιοδοτησεις (τα χρονια μετρανε μαζι με την επαγγελματικη δραστηριοτητα)
    Ποθεν εσχες πριν αναλαβει και απολογισμος στο τελος καθε εκλογικης περιοδου (μαζι με τους θεσμικους και επιτροπη 15 ατομων απο την εκλογικη περιφερια του που βγαινουν με κληρωση (συμμετοχη ολων των πολιτων και ποινικες ευθηνες αν καποιος εχει στοιχεια και τα αποκρυβει)
    Δυνατοτητα καθεραισης απο το αξιωμα πριν τη ληξη της θητειας αν το επιθυμει το 51% της εκλογικης περιφερειας (συλλογη υπογραφων) (ετσι ελεγχετε απο το ποσο χρησιμος ειναι για την περιφερεια του απο τον κοσμο και οχι ποσο χρησιμος ειναι στο κομα του)

    Δημιουργια εισαγγελικης αρχης σε καθε περιφερεια εκλεγμενη απο πολιτες και οχι διορισμενη απο πολιτικους (μαζι με τις εκλογες)

    Αναβαθμιση του ρολου του προεδρου της δημοκρατιας με ουσιαστικο ρολο η καταργηση του αν αυτο δεν ειναι δυνατο

  33. Χαλυβίδης Γιώργος said

    Μεγάλο εύρος σχολίων σε αυτή την ενότητα και μια κάποια σύγχυση. Νομίζω ότι τα τεχνικά θέματα απαιτούν ειδικούς νομικούς, συνταγματολόγους κλπ. Το βασικό στοιχείο της δημοκρατικής διακυβέρνησης δι’ αντιπροσώπων είναι ο διαχωρισμός των εξουσιών. Προεδρική ή προεδρευόμενη δημοκρατία μικρή σημασία έχει. Για παράδειγμα στην προεδρική δημοκρατία ο πρόεδρος (εκτελεστική εξουσία) δεν νομοθετεί και για κάθε πράξη παίρνει την έγκριση της βουλής.Αντίστοιχα οι βουλευτές δεν έχουν εκτελεστική εξουσία για να κάνουν τα γνωστά μας ρουσφέτια. Ένα νομοσχέδιο που φέρνει η εκτελεστική εξουσία προς ψήφιση στην βουλή δεν αποτελεί και ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση,αν δηλαδή αποριφθεί δεν πέφτει η κυβέρνηση απλά δεν περνά ο νόμος.Παράδειγμα: Στις ΗΠΑ στην αρχή της κρίσης το 2008 ο τότε προεδρος Μπους πρότεινε στο Κογκρέσο την χρηματοδότηση των τραπεζών με 600 δις δολλάρια. Έχοντας πλειοψηφία ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο ο νόμος υπερψηφίστηκε από τους δημοκρατικούς (αντιπολίτευση) και καταψηφίστηκε από τους ρεπουμπλικάνους (συμπολίτευση). Ο νόμος δεν πέρασε αλλά καμμιά κυβέρνηση δεν έπεσε.
    Νομίζω ότι αν επιλέξουμε προεδρική ή προεδρευόμενη δημοκρατία δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό, υπάρχουν πολλά παραδείγματα χωρών με επιτυχημένα συντάγματα για να τα αντιγράψουμε,δεν υπάρχει θέμα copy right ok?

  34. Θάνος said

    «Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.»

    Αυτή πρέπει να τροποποιηθεί έτσι…

    «Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή. Απαγορεύεται αυστηρά η δυνατότητα ψήφου σε αλλοδαπούς.»

  35. Maria Tzamara said

    Ποιος νουνεχής άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί οτι δεν εχει καταλυθεί το άρθρο 1 παρ 2 του Συντάγματος που ορίζει οτι »θεμέλιο του πολιτεύματος ειναι η λαί’κή κυριαρχία» όταν θεμέλιο του πολιτεύματος δεν είναι η λαικη κυριαρχία,αλλα η τρόικα και οι απαιτήσεις των δανειστων?

  36. ioannis said

    κλήρωση , ανάκληση , νομοθετική πρωτοβουλεια πολιτων , ισηγορεία , διαχορισμός των εξουσιών είναι πσιτεύω μια καλή αφετηρία προβληματισμού…

  37. pipis said

    Καλησπέρα σας. Είμαι καινούργιος στην παρέα σας και έχω να σας θέσω κάποιους προβληματισμούς. Καταρχάς, ως Έλλην είμαι δημοκράτης και θεωρώ ότι έχουμε το δημοκρατικότερο Σύνταγμα του κόσμου!!! Ο Ελληνικός λαός είναι πραγματικά ο Κυρίαρχος στον τόπο του και έχει την δυνατότητα να επιβληθεί σε όλες της εξουσίες με τον δημοκρατικότερο τρόπο, την ψήφο του.

    Στο α110του Σ κατοχυρώνεται η λαϊκή αρχή απαγορεύοντας ρητά την αναθεώρηση διατάξεων καθοριστικών της δημοκρατικής μορφής του πολιτεύματος.
    Αρθρο 110.
    1. Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από
    εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως
    Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις
    διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5
    παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26.

    Η νομική κατοχύρωση της δημοκρατικής αρχής του πολιτεύματος πραγματοποιείται στο
    Άρθρο 1 του Συντάγματος 1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
    Η δημοκρατική αρχή συγκεκριμενοποιείται στις παραγράφους 2 και 3 του α. 1 του Σ
    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
    Η διατύπωση του ισχύοντος Συντάγματος παρουσιάζει δύο ουσιώδεις εννοιολογικές θεωρήσεις για την έννοια του λαού.
    Α) Με την στενή έννοια, ως όργανο της πολιτείας (Εκλογικό Σώμα).
    Ο λαός ασκεί εξουσία όπως ορίζουν οι διατάξεις των παρ. 3, 5 α. 51 του Σ, που εξασφαλίζουν την πλατιά αναγνώριση του εκλογικού δικαιώματος και του α 52 του Σ που εγγυώνται την ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θελήσεως ως έκφραση της λαϊκής Κυριαρχίας. Ο λαός με την στενή έννοια, ως εκλογικό σώμα, δεν μπορεί να θεωρηθεί πολιτική ενότητα. Αντιθέτως, η αναγνώριση των πολιτικών κομμάτων α.29 του Σ ως παράγοντας διαμόρφωσης της πολιτικής βούλησης του λαού, δείχνει πως το Σύνταγμα δέχεται την αρχή της πλειοψηφίας ως το μόνο δυνατό κανόνα με τον οποίο η λαϊκή κυριαρχία μπορεί να πάρει την μορφή συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης. Από αυτό προκύπτει πως η πραγματικότητα των κοινωνικών αντιθέσεων ανήκει στην ηθελημένη (πολυφωνία) συνταγματική ομαλότητα. Ο λαός δηλαδή, κατά την διενέργεια των εκλογών, εκφράζει δια της ψήφου του ποιο πολιτικό κόμμα τον εκφράζει. Το πολιτικό κόμμα που θα πλειοψηφήσει είναι αυτό που λαμβάνει την λαϊκή εντολή για να σχηματίσει κυβέρνηση, όπως ο εκάστοτε εκλογικός νόμος ορίζει.

    Β) Υπό την ευρεία έννοια ο λαός εμφανίζεται 1. ως πηγή κάθε εξουσίας 2.ως φορέας κάθε εξουσίας 3. η παρεμβολή της φράσης υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους, δηλαδή η ταυτόχρονη αναφορά στον λαό και στο έθνος αποτελεί κατευθυντήριο κριτήριο άσκησης εξουσίας.
    Δηλώνει ότι όλες οι εξουσίες που πηγάζουν από τον λαό οφείλουν να έχουν γνώμονα την μέγιστη ωφέλεια για αυτόν και το Έθνος. Ποιος είναι συνταγματικά αρμόδιος να το κρίνει αυτό; Ο ίδιος ο κυρίαρχος λαός με την ψήφο του.
    Έτσι λοιπόν ο λαός, υπό την ευρεία έννοια, εκφράζει μια ιδεατή πολιτική ενότητα (Συνταγματολόγος Δ. Τσάτσος, Βιβλ. Θεμελιώδεις αρχές του συνταγματικού δικαίου). Ο λαός έχει την κυρίαρχη εξουσία και δύναται να εξετάσει και κρίνει το κατά πόσο οι εξουσίες που πηγάζουν από αυτόν ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους. Δρώντας ελεγκτικά έναντι του πολιτικού συστήματος μετεξελίσσεται σε κυρίαρχη πολιτική ενότητα. Στην περίπτωση αυτή δεν εννοούμε ότι ο λαός, ως πηγή και φορέας εξουσίας, εξετάζει και κρίνει την νομιμότητα των αποφάσεων ή την συνταγματικότητα τον νόμων (αρμοδιότητα δικαστηρίων) της εκλεγμένης Κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά το κατά πόσο οι αποφάσεις αυτές και οι νόμοι ωφελούν τον κυρίαρχο λαό και το ελληνικό έθνος (πχ μεταναστευτική πολιτική, οικονομική πολιτική, νόμος περί ευθύνης υπουργών κλπ). Είναι ο συνταγματικά αρμόδιος να το πράξει. Με αυτό το κριτήριο εξετάζει και κρίνει την συνολική εικόνα όλων των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών που αυτά ασπάζονται, για την διακυβέρνηση της χώρας. Αν θεωρήσει ότι δεν τον ικανοποιούν τότε ως πηγή και κυρίαρχος φορέας εξουσίας μπορεί να τους αποδοκιμάσει, να τους αποκηρύξει και να τους καταργήσει ως διεκδικητές της εξουσίας. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Συνταγματικά αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την διεξαγωγή εκλογών και την πλειοψηφική χρήση του λευκού ψηφοδελτίου.

    Όταν πάνω από το 50%(πλειοψηφική αρχή) του Εκλογικού Σώματος επιλέξει την λευκή ψήφος, ως ελεύθερο τρόπο έκφρασης 52 Σ, τότε οι εξουσίες (πχ πολιτική εξουσία) που πηγάζουν από αυτόν και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους δεν δύναται να ασκηθούν από τα συμμετέχοντα στις εκλογές πολιτικά κόμματα. Υπάρχει σαφή λαϊκή εντολή που απορρίπτει την κατάληψη και άσκηση της εξουσίας από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Υπάρχει σαφή λαϊκή εντολή προς όλες τις εξουσίες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος για αυτή την αμετάκλητη βούληση του Κυρίαρχου λαού. Δηλώνει, με τον ποιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι δεν επιτρέπει τις εξουσίες που πηγάζουν από αυτόν να τύχουν αντιπροσώπευσης από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Απορρίπτει ως ακατάλληλους όλους τους διεκδικητές των πολιτικών κομμάτων. Η ακαταλληλότητα αυτή μπορεί να τεκμαίρεται τόσο από την ως τώρα πολιτική ηθική και πρακτική των συμμετεχόντων στα πολιτικά δρώμενα της χώρας και από τις επιπτώσεις που μπορεί αυτές να είχαν στον λαό και στο έθνος, όσο και από την αποδοκιμαστέα, από τον λαό, πολιτική προοπτική που πρεσβεύουν. Αυτή την λαϊκή εντολή αποκήρυξης όλων των πολιτικών κομμάτων, λαμβάνει και ο ΠτΔ ως ρυθμιστής του πολιτεύματος (α. 30 του Σ) από τον Κυρίαρχο Λαό. Αυτή την λαϊκή εντολή υποχρεούται να εφαρμόσει άρθρο 49. Δεν δύναται ο ΠτΔ να παραβιάσει την ρητή λαϊκή εντολή του Κυρίαρχου λαού για διάλυση των πολιτικών κομμάτων και να προχωρήσει στον σχηματισμό Κυβέρνησης από το πλειοψηφούν πολιτικό κόμμα της μειοψηφίας του λαού. Δεσμεύεται από το α. 120 παρ.3 του Σ .

    Αν γνώριζε την δύναμή του ο λαός τότε κανείς δεν θα τολμούσε να τον ‘παραμυθιάζει’.

    • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΟΡΟΠΙΔΗΣ said

      Η ψήφος είναι μέσο επιλογής κόμματος που θα κυβερνήσει και όχι επιβολής και ελέγχου επί ενός κόμματος πόσο μάλλον του πολιτικού συστήματος. Μερικά δευτερόλεπτα στα 4 χρόνια διαρκεί η άσκηση (δήθεν) «εξουσίας» του λαού και αυτή άκρως κατευθυνόμενη με τα ΜΜΕ των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Αυτό που λέτε με τη λευκή ψήφο δυστυχώς δεν ισχύει, μην χάνετε τον χρόνο σας με ανυπόστατες ανρτήσεις του διαδικτύου. Ψάξτε το και μόνος σας. Δημοκρατία τέλος δεν είναι να δίνεις λευκή επιταγή για 4 χρόνια σε ανθρώπους που με ψέμματα γίνονται κυβέρνηση (βλ. ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ) και να μένουν και ατιμώρητοι.

      • pipis said

        Σοβαρή και ουσιαστική απάντηση περιμένεις από μια σοβαρή και συνταγμένη κοινωνία. Ο μέσος όρος πνευματικότητας στην κοινωνία μας έχει περιπέσει χαμηλά.
        Συνταγματολόγοι και πολίτες δεν μπορούν να εξηγήσουν, με νομικούς όρους, γιατί δεν ισχύει η λαϊκή κυριαρχία αν το εκλογικό σώμα επιλέξει στην πλειοψηφία του 50%+1 λευκό, εντούτοις διαβεβαιώνουν δημόσια ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και ότι το λευκό δεν επιφέρει έννομες συνέπειες ή αποτελεί στατιστικό στοιχείο. Τότε γιατί μας το δίνουν; Ας μας σας εξηγήσει ο κος καθηγητής αν ισχύει ή όχι; Δυστυχώς, είναι η ίδια πνευματική ανεπάρκεια που διακατέχει ολόκληρη την κοινωνία. Αυτή η πνευματική ανεπάρκεια είναι ένας από τους λόγους με τον οποίο η κοινωνία συστοιχίζεται με τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα έστω και αν είναι κατώτερα των περιστάσεων. Μια ‘δημοκρατική’ κοινωνία δομημένη πάνω στα συμφέροντα και την αντιπαλότητα. Αυτή η πνευματική ανεπάρκεια οδήγησε σε αυτοκτονίες συνανθρώπων μας. Άνθρωποι να αυτοκτονούν επειδή θα έχουν λιγότερα ή δεν θα έχουν τίποτα από ότι είχαν την προηγούμενη χρονιά. Θα συνεχίσουν να μας λένε ότι λεφτά υπάρχουν ή ότι μαζί τα φάγαμε. Μακάρι να έχετε δίκιο και να δώσετε λύση στον ελληνικό λαό. Ψάξτε το όμως και εσείς.

        • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

          Pipis,
          Δυστυχώς η εκλογική μας νομοθεσία θεωρεί τα λευκά ψηφοδέλτια άχρηστα χαρτιά και τα κατατάσσει από άποψη ισχύος το ίδιο με τα άκυρα, ενώ έχεις δίκιο, τα λευκά είναι έκφραση άλλης επιλογής που δεν υπάρχει στον πάγκο με τα ψηφοδέλτια.
          Από δημοκρατική άποψη, τα λευκά ψηφοδέλτια θα έπρεπε να είχαν την τύχη που προτείνουμε εμείς.
          Δηλαδή, το ποσοστό των λευκών να οδηγούσε στην επιλογή ανάλογου αριθμού βουλευτών με κλήρωση από το λαό και όχι να μην λαμβάνονται υπόψη, ούτε καν καταμετρώνται ως έγκυρο ποσοστό του εκλογικού σώματος.

          • pipis said

            Σχετικά με την λευκή ψήφο γίνεται πολύς λόγος για το αν το λευκό είναι έγκυρο ή άκυρο ή τίποτα από τα δύο
            Εξ αρχής το ερώτημα είναι λανθασμένο.  
            Τα λευκά ψηφοδέλτια μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν είναι ούτε έγκυρα ούτε άκυρα. 
            Άρα είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ψηφοδελτίων.
            Γιατί τα λευκά ψηφοδέλτια δεν είναι έγκυρα;

            ΥΠΕΣ Αριθ. Εγκυκλίου: 61
            16.3 Διαλογή ψήφων

            Κάθε έγκυρο ψηφοδέλτιο αριθμείται κατά τη σειρά εξαγωγής του από την κάλπη. Ο πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής, θέτει τη μονογραφή του στο κάθε έγκυρο ψηφοδέλτιο, καθώς και δίπλα από κάθε σταυρό προτίμησης, ενώ αναγράφει ολογράφως το συνολικό αριθμό των σταυρών προτίμησης. Υπογραμμίζεται ότι η μονογραφή των σταυρών προτίμησης και η αναγραφή του αριθμού τους είναι υποχρεωτική και στην περίπτωση που ο πρόεδρος της επιτροπής δεν έχει θέσει τη μονογραφή του στο ψηφοδέλτιο παραπλεύρως του σταυρού και δεν έχει αναγράψει στο ψηφοδέλτιο ολογράφως το συνολικό αριθμό σταυρών προτίμησης, το ψηφοδέλτιο προσμετράται απλώς υπέρ του συνδυασμού χωρίς να λαμβάνεται υπόψη σταυρός προτίμησης (άρθρο 72 παρ.10 του Π.Δ. 96/2007).
            Στην περίπτωση που ψηφοδέλτιο δεν φέρει σταυρό προτίμησης, αυτό θεωρείται έγκυρο και, προς αποφυγή της δυνατότητας προσθήκης σταυρού εκ των υστέρων, ο δικαστικός αντιπρόσωπος θα πρέπει να αναγράψει «κανένας σταυρός» και να μονογράψει.
            Στη συνέχεια ο αριθμός κάθε ψηφοδελτίου σημειώνεται στους δύο ειδικούς πίνακες διαλογής (ΒΙΒΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΗΣ ΨΗΦΩΝ), από τους οποίους ο ένας τηρείται για τους συνδυασμούς κομμάτων ή συνασπισμών και για τους μεμονωμένους υποψηφίους, ενώ ο άλλος τηρείται για τους υποψηφίους των συνδυασμών. Στον πρώτο πίνακα και απέναντι από το όνομα του συνδυασμού ή του μεμονωμένου υποψηφίου που ψηφίζεται, αναγράφεται ο αριθμός του ψηφοδελτίου. Στο δεύτερο πίνακα, ο αριθμός του ψηφοδελτίου αναγράφεται απέναντι από το όνομα του υποψηφίου, υπέρ του οποίου έχει σημειωθεί έγκυρος σταυρός προτίμησης, σύμφωνα με όσα ορίζονται στις παραγράφους 7 και 9 του άρθρου 72 του Π.Δ. 96/2007 (άρθρο 91 παρ.1, περ. γ’ του Π.Δ. 96/2007).
            Τα άκυρα και τα λευκά ψηφοδέλτια, δεν αριθμούνται ούτε καταγράφονται στους πίνακες διαλογής, μονογράφονται όμως και αυτά από τον πρόεδρο της επιτροπής και αναγράφονται στην πράξη που συντάσσεται μετά το τέλος της διαλογής των ψήφων.
            Επισημαίνεται επίσης ότι, τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα (άρθρο 98 παρ.8 του Π.Δ. 96/2007).
            Σχόλιο: Σωστά δεν προσμετρούνται τα λευκά γιατί είναι ξεχωριστή κατηγορία ψηφοδελτίων. Στα προαναφερόμενα περιγράφεται πότε ένα ψηφοδέλτιο ανήκει στα έγκυρα!!!!!!
            Γιατί τα λευκά ψηφοδέλτια δεν είναι άκυρα;

            ΥΠΕΣ Αριθ. Εγκυκλίου: 61

            16.4 Εγκυρότητα – Ακυρότητα ψηφοδελτίων
            Από το πνεύμα των συνταγματικών διατάξεων, της εκλογικής νομοθεσίας, αλλά και από τις αποφάσεις του Εκλογοδικείου παλαιότερα και του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου σήμερα, συνάγεται ότι κατά την κρίση των ενστάσεων κατά του κύρους των ψηφοδελτίων, επιβάλλεται η αποφυγή κάθε υπερβολής.
            Συγκεκριμένα, οι διατάξεις που προβλέπουν ακυρότητα των ψηφοδελτίων κατά την ψηφοφορία, θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες, όπου σαφώς προκύπτουν ελαττώματα, που βάσιμα μπορεί να θεωρηθεί ότι οδηγούν στην παραβίαση του απορρήτου της ψηφοφορίας.
            Σύμφωνα με το Π.Δ. 96/2007, ακυρότητα των ψηφοδελτίων συντρέχει:
            Σε περίπτωση που το ψηφοδέλτιο δεν είναι έντυπο, έστω και μερικά (άρθρο 70 παρ.3 του Π.Δ 96/2007).
            Σε περίπτωση αλλοίωσης του περιεχομένου του ψηφοδελτίου (άρθρο 73 παρ.1 του Π.Δ 96/2007).
            Σε περίπτωση που σημειωθούν λέξεις, φράσεις, υπογραμμίσεις, στίγματα ή άλλα σημεία σε οποιαδήποτε πλευρά του ψηφοδελτίου (άρθρο 73 παρ.2 του Π.Δ 96/2007).
            Σε περίπτωση λευκού ψηφοδελτίου με διαγραφές, εγγραφές ή διορθώσεις, που καθιστούν αμφίβολο το περιεχόμενό του (άρθρο 74 παρ.6 του Π.Δ 96/2007).
            Σε περίπτωση που λευκό ψηφοδέλτιο δεν έχει την σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής, την ημερομηνία της εκλογής και τη μονογραφή του οικείου δικαστικού αντιπροσώπου (άρθρο 74 παρ.7 του Π.Δ 96/2007).
            Σε περίπτωση που ο φάκελος φέρει σημειωμένα στίγματα, σημεία ή λέξεις, τα οποία θα κριθούν σαν διακριτικά γνωρίσματα, που ολοφάνερα παραβιάζουν το απόρρητο της ψηφοφορίας και συνεπώς επάγονται την ακυρότητα του ψηφοδελτίου που περιέχει ο φάκελος. (άρθρο 75 παρ.4 του Π.Δ 96/2007).
            Εκτός από την ακυρότητα των ανωτέρω άρθρων το ψηφοδέλτιο είναι άκυρο και στις ακόλουθες περιπτώσεις που ορίζονται περιορίστηκα, δηλαδή εάν: α) εκτυπώθηκε σε χαρτί, που ολοφάνερα διαφέρει στο χρώμα απ’ αυτό που χορηγήθηκε από το Δημόσιο ή με τυπογραφικά στοιχεία πρόδηλα διαφορετικά στο χρώμα απ’ αυτά που γενικά χρησιμοποιήθηκαν, β) έχει σχήμα ή διαστάσεις που διαφέρουν φανερά από τα οριζόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου 70, γ) δεν είναι ακριβώς σύμφωνα με τους όρους των παραγράφων 2-6 του άρθρου 72, δ) βρεθεί στον ίδιο φάκελο μαζί με ένα ή περισσότερα άλλα έγκυρα ή άκυρα ψηφοδέλτια του ίδιου ή άλλου συνδυασμού, ε) χρησιμοποιηθεί σ’ εκλογικό τμήμα άλλης εκλογικής περιφέρειας και όχι αυτής, που αναγράφεται πάνω σ’ αυτό και στ) βρεθεί σε φάκελο, που δεν είναι σύμφωνο με τους όρους των παραγράφων 1 έως 3 του άρθρου 75 (άρθρο 76 του Π.Δ 96/2007).

            Επιπλέον, κρίνεται χρήσιμο να διευκρινιστεί ότι, δεν αποτελούν κατά κανόνα λόγο ακύρωσης από τις εφορευτικές επιτροπές, ήσσονος σημασίας διαφορές των ψηφοδελτίων, οι οποίες ενδέχεται να οφείλονται σε:
            συνήθεις τυπογραφικές αβλεψίες
            ασήμαντες αποκλίσεις από τις οριζόμενες διαστάσεις (στις οποίες η σχετική απόφαση αναφέρεται με τη λέξη “περίπου”), αναπόφευκτες άλλωστε κατά την κοπή των φύλλων του χαρτιού
            απλές παραλλαγές της απόχρωσης ή της ποιότητας του χαρτιού
            ατέλειες στην κοπή των πλευρών
            στίγματα ή ξέσματα, που επέφερε η εκτύπωση του μεγάλου όγκου των ψηφοδελτίων

            Σχόλιο: Στα παραπάνω περιγράφεται πότε ένα ψηφοδέλτιο είναι άκυρο. Καταλαβαίνουμε ότι τα λευκά δεν είναι άκυρα γιατί δεν εντάσσονται στις περιπτώσεις των άκυρων. Τα λευκά αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία ψηφοδελτίων.

            Οι αρχές και οι κανόνες δικαίου που πηγάζουν τόσο από τα Σύνταγμα μας όσο και από το ευρωπαϊκό κεκτημένο αφορούν τις πολιτικές επιλογές (είτε έγκυρο είτε λευκό) των ψηφοφόρων που άμεσα, καθολικά, υποχρεωτικά, ισότιμα και ελεύθερα (να επιλέξουν ότι θέλουν) μετέχουν στην εκλογική διαδικασία.
            Η ισότιμη συμμετοχή του πολίτη-εκλογεύς σημαίνει ότι κάθε πολίτης έχει μόνο μία ψήφος, αφενός και ότι οι ψήφοι όλων των πολιτών είναι νομικά ισοδύναμες, αφετέρου. Η αρχή της ισότητας της ψήφου θεμελιώνει έτσι την απαγόρευση οποιωνδήποτε κατ’αρχήν διακρίσεων ή διαφοροποιήσεων στη νομική επενέργεια του δικαιώματος. Επίσης, αν αντιστρέψουμε την όψη του νομίσματος, υπαγορεύει τη δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για την από κάθε άποψη ισότιμη σύμπραξη των πολιτών στη διαμόρφωση των βασικών επιλογών του κυρίαρχου λαού. Αυτή η σύμπραξη δύναται να είναι και απορριπτική των προτεινόμενων , από τα πολιτικά κόμματα, επιλογών. Η αρχή της ισότητας έχει δηλαδή, με την απλή άθροιση και τη μη στάθμιση της ψήφου, απόλυτο αριθμητικό και όχι σχετικό-αναλογικό περιεχόμενο.
            Βασικός λόγος που διεξάγονται οι εκλογές είναι για να εκφρασθεί – ψηφίσει ο Κυρίαρχος λαός. Η κυριαρχία του κάθε ψηφοφόρου περιορίζεται με βάση την πλειοψηφική αρχή προκειμένου να εκλέξουν πολιτική πρόταση. Η νομική ισότητα της ψήφου, λοιπόν, περιορίζεται κατά περίπτωση με βάση τον εκλογικό νόμο. Αυτός ο περιορισμός του εκλογικού νόμου είναι συνταγματικός εφόσον δεν προσβάλλει την Λαϊκή Κυριαρχία.
            Με την επιλογή του εγκύρου ψηφοδελτίου ουσιαστικά ο εκλογέας επιλέγει αφενός πολιτικό συνδυασμό και υποψήφιο βουλευτή (αν θέλει), αφετέρου με την έγκυρη ψήφο του εκφράζεται (αυτό που ψήφισε) από το υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Επομένως, το έγκυρο ψηφοδέλτιο επικυρώνει το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.
            Με την επιλογή του λευκού ψηφοδελτίου ουσιαστικά ο εκλογέας απορρίπτει αφενός όλους τους πολιτικούς συνδυασμούς και τους υποψήφιους βουλευτές αυτών, αφετέρου δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Επομένως, το λευκό ψηφοδέλτιο αποκηρύσσει το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.
            H λευκή ψήφος έχει τη μορφή του πολιτειακού δημοψηφίσματος, γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος ο Κυρίαρχος Λαός, κατά το Σύνταγμα, να επιβληθεί στα πολιτικά κόμματα.
            Επομένως όταν το 50% + 1 επιλέξει το λευκό ψηφοδέλτιο διαλύονται όλα τα κόμματα γιατί έτσι αποφάνθηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει και να διαστρεβλώσει την ελεύθερη βούληση του κυρίαρχου λαού (50%+1 λευκά) και το αποτέλεσμα να προκύψει από το σύνολο των εγκύρων όπως αναγράφεται στο α.100 πδ 96/2007. Ο νομοθέτης έχει αντιμετωπίσει έως τώρα θέματα που άπτονται της υπαρκτής πραγματικότητας. Η πραγματικότητα αυτή έλεγε ότι τα έγκυρα είναι η μεγάλη πλειοψηφία των εκλογικών αναμετρήσεων. Δεν έχει θεσμοθετήσει την υποθετική περίπτωση του 50% +1 λευκά ψηφοδέλτια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ισχύουν οι αρχές και οι κανόνες δικαίου που εμπεριέχονται τόσο στο Σύνταγμα όσο και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο(άρθρο 39 παρ.2 της συνθήκης της ΕΚ καθώς και το άρθρο 3 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ) . Όταν θα συμβεί τότε θα αποφανθούν με τις παραπάνω αρχές για την δύναμη των λευκών ψηφοδελτίων.

            Σε ότι αφορά τον εκλογικό νόμο, ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.!!!!! Πολύ περισσότερο όταν ο Ν.3434/2006 είναι καθ’ όλα συνταγματικός. Τα λευκά δεν προσμετρούνται στα έγκυρα. Σωστά! Τα ‘όχι’ (λευκά) του δημοψηφίσματος δεν προσμετρούνται με τα ‘ναι’(έγκυρα). Τα λευκά προσμετρούνται στα άκυρα , σωστότατα. Γιατί; Και τα δύο δείχνουν , για διαφορετικούς λόγους και χωρίς να έχουν την ίδια νομική επενέργεια, ότι τμήμα του κυρίαρχου λαού δεν εκφράσθηκε στις εκλογές. Τα άκυρα = ελαττωματική ψήφος. Τα λευκά = αρνητική ψήφος προς τα υπάρχοντα κόμματα. Είναι άλλο όμως τα λευκά και άλλο τα άκυρα. Τα λευκά είναι απορριπτική έκφραση του Κυρίαρχου λαού έναντι των πολιτικών προτάσεων που πρεσβεύουν συνολικά τα πολιτικά κόμματα. Τα λευκά έχουν την ίδια νομική επενέργεια με τα έγκυρα ψηφοδέλτια, ενώ το άκυρο δεν έχει νομική υπόσταση. Άκυρο δύναται να είναι τόσο το λευκό όσο και το ψηφοδέλτιο πολιτικού συνδυασμού όταν πχ ζωγραφίσω καρδούλες πάνω σε αυτό ή γενικότερα κάποιο σημάδι που προσβάλλει την αρχή της μυστικής ψήφου. .
            Περίπτωση 1η
            Η κατανομή των εδρών γίνεται από τον αριθμό των εγκύρων.
            Β) Η αρχή της πλειοψηφίας ως το μόνο δυνατό κανόνα με τον οποίο η λαϊκή κυριαρχία μπορεί να πάρει την μορφή συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης.
            Συμπέρασμα από Α+Β ;Η κατανομή των εδρών από των αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων τελείται όταν τα έγκυρα ψηφοδέλτια είναι πάνω από το 50% των ψηφισάντων.
            Περίπτωση2η
            Α) 50%+1 λευκά ψηφοδέλτια
            Β) Η αρχή της πλειοψηφίας ως το μόνο δυνατό κανόνα με τον οποίο η λαϊκή κυριαρχία μπορεί να πάρει την μορφή συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης.
            Συμπέρασμα από Α+Β απόρριψη πολιτικών κομμάτων από την πλειοψηφία του Κυρίαρχου λαού (κυρίαρχη πολιτική ενότητα), διάλυση των κομμάτων και δημιουργία νέων από των κυρίαρχο λαό.
            Την πνευματική μας ανεπάρκεια σαν λαός δεν έχουμε σκοπό να την δούμε ποτέ; Θέλετε να διαπιστώσουμε το μέγεθος αυτής της ανεπάρκειας μας; Τόσα χρόνια ακούμε και έχουμε πιστέψει ότι τα “τα λευκά λέει…πάνε στο πρώτο κόμμα”! Τι λογική είναι αυτή; Αν χρησιμοποιήσουμε την ίδια λογική, γιατί να μην ισχύει το αντίστροφο; Γιατί δηλαδή να μην πάνε οι ψήφοι του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ υπέρ του λευκού; Καταλαβαίνετε τι παραμύθι έχουμε ‘φάει’ ως λαός για να παραχωρήσουμε την συνταγματική κυριαρχία μας στα πολιτικά κόμματα;
            Είναι πλέον φανερό, ότι αυτά που κατά καιρούς γράφονται ότι το λευκό(50%+1) = άκυρο = αποχή ή ότι 50% +1 λευκά ψηφοδέλτια αποτελούν στατιστικά στοιχεία, είναι μπούρδες του αέρος.
            Επίσης, ο θεωρίες περί σχηματισμού κυβέρνησης από το σύνολο των εγκύρων ψηφοδελτίων, μειωμένης δημοκρατικής νομιμοποίησης εφόσον τα λευκά είναι πάνω από το 50%, λέγονται από ‘επιστήμονες’ που θεωρούν ότι το κόμμα είναι υπεράνω του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού.
            Σε ότι αφορά την πρότασή σας υπάρχει ένα νομικό κενό που αφορά την πλειοψηφική αρχή η οποία καθορίζει, με τον εκλογικό νόμο, την εκλογή των αντιπροσώπων του λαού. Αν το ποσοστό των λευκών ψηφοδελτίων είναι μικρότερο από το 50% των ψηφισάντων δεν υπολογίζονται στην κατανομή των βουλευτικών εδρών. Ουσιαστικά προτρέπει τον λαό που δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα να δημιουργήσουν ένα δικό τους πολιτικό φορέα. Είναι θεμιτό σε μια Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική δημοκρατία να συσχηματίζονται νέοι πολιτικοί φορείς.

            • Όπως έχει ήδη γραφεί νωρίτερα η θεσμοθέτηση των κομμάτων ως διακριτών πολιτικών σωμάτων μέσα στο Σύνταγμα, δηλαδή ανεξάρτητων κοινωνικοπολιτικών ομάδων εξουσίας δεν κάνει τίτοτε άλλο, όπως με οδύνη έχουμε διαπιστώσει κι έχει πληρώσει αυτός ο Τόπος με εμφύλιο και αίμα, διαφθορά και υποβάθμιση, παρά να κομματιάζει το πολιτικό σύνολο, τον κυρίαρχο λαό σε αντιμαχόμενες «φατρίες». Έτσι δημιουργούνται είτε ομάδες οικονομικών συμφερόντων είτε ιδεολογικές πολώσεις που δεν επιτρέπουν την δημιουργική και νηφάλια προσέγγιση της πραγματικότητας. Γι αυτό συμφωνώ ισχυρά με την πρότααση τα πολιτικά κόμματα να μετατραπούν σε τεχνοκρατικές δεξαμενές πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σκέψης/ στελεχών και να καταργηθεί ο διαμεσολαβητικός τους ρόλος ως προς την εκπροσώπηση του πολιτικού σώματος.

              Από την άλλη μεριά θεωρώ πως είναι αδύνατο στη σημερινή, τεχνοκρατική εποχή, να αποφύγουμε τους «εδικούς’ και τους «αρμόδιους». Προτείνω για τον λόγο αυτό η Βουλή των 300 να διασπασθεί σε δυο σώματα, ένα ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ – Κυβέρνηση που θα συνεχίσει να συγκροτείται από κομματικά στελέχη με κάποια διαδικασία που θα πρέπει να συζητηθεί και κατά προτίμηση όχι με ψηφοφορία από τον λαό κι ένα ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ – ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ σώμα, τη Βουλή. Επειδή οι εξουσίες του πρωθυπουργού σ’ ένα μικρό κυβερνητικό σώμα (π.χ. 36 υπουργοί) είναι σημαντικές η θητεία του θα πρέπει να είναι βραχύχρονη (π.χ.ΜΗΝΙΑΙΑ) και η επιλογή του να γίνεται μέσω κλήρωσης ανάμεσα στους υπουργούς μέχρι εξάντλησης όλων. Επομένως και οι 36 υπουργοί θα πρωθυπουργέψουν στα 3 χρόνια μιας ενδεχόμενης κυβερνητικής θητείας. Όσον αφορά την επιλογή των μελών της Βουλής αυτή θα γίνεται από το σύνολο του εκλογικού σώματος με βάση όχι κάποιο πολιτικό πρόγραμμα, αφού αυτό θα είναι δουλειά της κυβέρνησης να το εισηγηθεί στην Βουλή, αλλά με κριτήρια ισονομίας και εμπειρίας. Θα έβλεπα μάλιστα τη συμμετοχή στην Βουλή ως μια τιμητική θέση κάποιου που είναι τουλάχιστον 30 ετών (ή και 40 στην σημερινή εποχή) ώστε να έχει την απαιτούμενη εμπειρία και να έχει θητεύσει κάποια στιγμή στην ζωή του τουλάχιστον 1 και το πολύ 3 φορές σε δημόσιο αξίωμα «κατώτερης βαθμίδας» (π.χ. μέλος δημοτικού συμβουλίου, συνδικαλιστής) ή ίσως να έχει θητεύσει ως διοικητικός στον ιδιωτικό τομέα (π.χ. διεθυντής έργων, επιχειρηματίας, δντής νοσοκομείου, αρχισυντάκτης, κλπ), Βέβαια μια τέτοια ποιοτική διάκριση χαλάει κάπως την απόλυτη ισονομία, αλλά θα αφορά μόνο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των βουλευτών και είναι απαραίτητη κατά την γμώμη μου ώστε να μπορούν οι βουλευτές να προσφέρουν ουσιαστικό έργο. Η Βουλή θα κληθεί να αποφασίσει για νομοσχέδια όπως εκείνο της Δανειακής Σύμβασης των 120 σελίδων με πληθώρα τεχνοοικονομικών όρων … Στις κατώτερες βαθμίδες πολιτικής εξουσίας θα έβλεπα κατώτατο όριο ηλικίας τα 25 και λιγότερες απαιτήσης κατάρτισης. Μια άλλη ενδιαφέουσα σκέψη θα ήταν η Βουλή να συγροτείται από Βουλευτές που θα έχουν εκλεγεί στους 50 νομούς της Ελλάδος και μάλιστα όχι με βάση πληθυσμιακά κριτήρια (πχ. 4 ή 5 αν νομό) ώστε να υποστηριχθεί η αποκέντρωση. Το πρόβλημα είναι με την ψηφοφορία ότι θα συνεχίσει να γίνεται ό,τι και σήμερα, να υποστηρίζονται δηλαδή από τα πολιτικά κόμματα οι υποψήφιοι … Θα είναι επομένως πολύ μικρή η βελτίωση. Γι αυτό θα πρέπει να συζητηθεί και ευρεθεί ένα απλό, έγκυρο και αξιοκρατικό σύστημα που να έχει οπωσδήποτε κλήρωση, παραπλήσιο με αυτό που πρότεινα αλλά σε πρώτη φάση με ισότιμη προβολή από τα τοπικά ΜΜΕ των υποηφίων, μετά ψήφιση (π.χ. 15 ή 20 ή και παραπάνω ανά νομό) και τελικά κλήρωση 4-5 ανά νομό οι οποίοι θα γίνουν βουλευτές.

  38. Χρήστος Κωτσάκης said

    Σήμερα οι εκλογές δίνουν στον κάθε αρχηγό κομματος την πρωθυπουργία.Αν και το παρών σύνταγμα διαχωρίζει τις εξουσίες θεωρητικά, οστώσω στη πραγματικότητα ένας κομματάρχης παίρνει την απολυτη εξουσία της εκτελεστικής, νομοθετικής και τη δικαστικής.
    Αυτό πρέπει να τονιστεί στο 1ο άρθρο και νομίζω οτι το καλύπτει.
    Το πολίτευμα μας να είναι Προεδρευομένη Δημοκρατία όπου ο Πρόεδρος να είναι ο θεματοφύλακας του Συντάγματος και της ευρυθμης λειτουργίας του πολιτευματος.

  39. pipis said

    Ποιος Πρόεδρος; O ενεστώτας ΠτΔ ή ο προτεινόμενος από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα ; Θα παραχωρήσει ένα μεγάλο μέρος της κυριαρχίας του ο λαός σε ένα πρόεδρο προτεινόμενο από το σύστημα και θα τον ‘στέψει’ και θεματοφύλακα του Συντάγματος και του πολιτεύματος; Θεωρώ ότι η δημιουργία ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ είναι η λύση! Αρμοδιότητα του Συνταγματικού δικαστηρίου θα είναι η τήρηση του Συντάγματος και ο έλεγχος-κυρώσεις των αποφάσεων-νόμων της εκάστοτε κυβέρνησης αν είναι υπέρ του λαού και του έθνους.

  40. E.Latham said

    Κατα τη γνωμη μου, στο 3. δεν χρειαζεται η φραση ‘…μετα των υπολοιπων…’

  41. όταν λέμε «λογοδοτεί ενώπιον του λαού», εννοούμε λαϊκό δικαστήριο για πολιτικούς; να μην μπορεί να γίνει δίκη κεκλεισμένων των θυρών; τι εννοούμε; – πάντως καλά ακούγετε

  42. georgios said

    Σκεφτομαι……. όταν επικαλούμαστε τον λαό με τόσο πάθος αν ποτέ μας απασχόλεΙσαι πως διαμορφώνετε η γνώμη των πωλητών σήμερα και πόση βαρύτητα μπορεί να έχει μια προκατασκευασμένη ψήφος για τους ενεργούς πολίτες !!!!! αλήθεια μήπως θα ηταν σκόπιμο ένα τεστ βασικών γνώσεων περί πολιτεύματος η περί δημοκρατίας γενικότερα πριν από κάθε ψηφοφορία;

    • anarmodios said

      @georgios

      Δεν είναι λογικό να αξιολογούμε την «βαρύτητα» της ψήφου ενός πολίτη με οποιονδήποτε τρόπο. Που θα κατέληγε μια τέτοια λογική;

      Είμαστε αναγκασμένοι να δεχθούμε την ισοκρατία (=ίση πολιτική ισχύ) μεταξύ όλων μας. Η μη-ισοκρατία εξάλλου μας οδήγησε εδώ που μας οδήγησε.

      Και μην ξεχνάμε πως είναι άλλο η ξεχωριστή και ατομική βούληση του καθενός, και εντελώς ΑΛΛΟ η έκφραση της συλλογικής βούλησης. Ηδη ο Ζ.Ζ.Ρουσώ είχε επισημάνει πως η «Γενική Βούληση» όπως την λέει δεν είναι ακριβώς το άθροισμα των ξεχωριστών ατομικών βουλήσεων. Αλλά κάτι πολύ διαφορετικό.

      Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να δεχθούμε την βασικώτερη δημοκρατική αρχή: της ίσης πολιτικής ισχύος μεταξύ όλων μας.

      Βεβαίως και πρέπει να μας απασχολεί η διαμόρφωση της γνώμης των πολιτών. Διότι αυτή καθορίζει και το τι θα προκρίνουν και τι θα απορρίψουν πολιτικά με την ψήφο τους.

      Ομως αυτή η γνώμη διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες. Και όσο κι αν συζητήσουμε ΔΕΝ θα συμφωνήσουμε ποιος ή ποιοι είναι οι αποφασιστικώτεροι. Είναι άραγε η παιδεία; Είναι η πληροφόρηση; Διότι τώρα και οι δύο αυτοί διαμορφωτές βρίσκονται στα χέρια των ολιγαρχικών. Αρα εμείς πως θα έπρεπε να σκεφτούμε και να τοποθετηθούμε στο ζήτημα αυτό;

      Εγώ για παράδειγμα θεωρώ πως ο πιο αποφασιστικός παράγοντας για την διαμόρφωση πολιτικής παιδείας, εμπειρίας και κριτηρίου (πολιτικής εν γένει γνώμης δηλαδή), είναι η συμμετοχή στις πολιτικές αποφάσεις, η συμμετοχή στην άσκηση εξουσίας και η συμμετοχή στον έλεγχο της εξουσίας.

      Δηλαδή αν είχαμε αύριο θεσμούς στο πολίτευμα οι οποίοι
      1) έδιναν αποφασιστικό λόγο στην λήψη αποφάσεων ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ στο εκλογικό σώμα,
      2) επέτρεπαν (με κοντές θητείες, απαγόρευση της επανεκλογής, κλπ) ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ γίνεται να ασκούν την εξουσία στην διάρκεια της ζωής τους, και
      3) συγκροτούσαν κάθε λίγο και λιγάκι τακτικές ή έκτακτες επιτροπές ΚΛΗΡΩΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ που θα ήλεγχαν αξιωματούχους και διαδικασίες…

      …τότε πιστεύω πως σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πχ ένα εξάμηνο, θα βλέπαμε ήδη τους πρώτους καρπούς.

      Τώρα είμαστε μια κοινωνία σε νηπιακή πολιτική κατάσταση, επειδή έτσι θέλει η επαγγελματική πολιτική ολιγαρχία. Και πρέπει να κάνουμε τα πρώτα και προσεκτικά φυσικά βήματα, ώστε αυτό να αρχίσει να αλλάζει.

      Θραξ Αναρμόδιος

  43. Joseph Vanger said

    Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της δικής μας πρωτόγονης δημοκρατίας και των άλλων ή έστω των περισσότερων, είναι ότι υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου και δεν βασίζονται μόνο στην εντιμότητα και την ικανότητα των πολιτικών τους. Δηλαδή στις περισσότερες δημοκρτικές χώρες για να ψηφιστεί ένας νόμος παιρνάει απο δύο ή και περισσότερο σώματα και το ένα σώμα ελέγχει το άλλο. Στην Ιταλία έχουν Γερουσία και κάτι ανάλογο συμβαίνει λίγο πολύ σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και κοινωνίες. Απο τη Ρωσία και την Αγγλία μέχρι τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Βουλή των λόρδων, των αντιπροσώπων, άνω και κάτω βουλή,δούμα κ.α. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ για να περάσει ένα νόμο νομίζω ότι χρειάζεται να τον ψηφήσουν τρία σώματα. Ακόμα και στην αρχαία Ρώμη είχαν τη σύγλητο γιά να ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό ο καίσαρας. Στη Γαλλία που μοιάζει σε αρκετά με τη δική μας περίπτωση, έχουν τον πρόεδρο που εμείς όμως, όπως είναι γνωστό υποβαθμίσαμε.
    Δεν αρκεί δηλαδή μιά απλή κομματική πλειοψηφία για να εγκριθεί κάποιος νόμος. Γι’αυτό έχουμε και τα γνωστά φαινόμενα να ψηφίζονται άσχετα άρθρα, διατάξεις και τροποποιήσεις σε νομοσχέδια που δεν έχουν σχέση.
    Ίσως δεν είναι γνωστό αλλά στην Ελλάδα είχαμε γερουσία, πριν πολλές δεκαετίες. Δεν μπορούσαν όμως να περάσουν τους φωτογραφικούς νόμους που ήθελαν και να τους αποσύρουν μετά απο λίγους μήνες. Έτσι ξεχάστηκε αυτό το ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΕΛΙΟ της δημοκρατίας. Απλά δε βόλευε ώστε να μαγειρεύονται οι κομπίνες πιο εύκολα και γρήγορα αλλά και για να μπορεί ο εκάσοτε πρωθυπουργός να αποφασίζει και να διατάζει σαν ένας δικτάτορας με θητεία. Την οποία μπορεί να την ανανεώσει κιόλας.
    Γι’αυτό το ελάχιστο που θα μπορύσε να γίναι, είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας να αποκτήσει πολλές περισσότερες αρμοδιότητες και εξουσίες ώστε να υπάρχει ένα πολιτικό αντίβαρο και να εκλέγεται απ’ευθείας από τους πολίτες.
    Επίσης είναι νομίζω σε όλους αντιληπτό ότι ο αριθμός των βουλευτών είναι πολύ μεγαλύτερος απο αυτόν που θα έπρεπε ή θα μπορούσε. Ακόμα και οι μισοί θα ήταν αρκετοί ώστε να εκπροσωπείται επαρκώς όλος ο πληθησμός της Ελλάδας. Είναι απαραίτητο να τεθεί και αυτό το ΘΕΜΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ. Με την αναλογία πληθυσμού και βουλευτών που έχουμε, θα έπρεπε αντίστοιχα σε άλλα κράτη να είχαν χιλάδες βουλευτές ή εκατομμύρια. Στην Ολλανδία που ο πληθησμός της χώρας είναι 15 εκατομμύρια και οι βουλευτές που εκλέγουν είναι πολύ λιγότεροι απο αυτούς που έχουμε στην Ελλάδα.

  44. Όπως έχει ήδη γραφεί νωρίτερα η θεσμοθέτηση των κομμάτων ως διακριτών πολιτικών σωμάτων μέσα στο Σύνταγμα, δηλαδή ανεξάρτητων κοινωνικοπολιτικών ομάδων εξουσίας δεν κάνει τίτοτε άλλο, όπως με οδύνη έχουμε διαπιστώσει κι έχει πληρώσει αυτός ο Τόπος με εμφύλιο, διαφθορά και υποβάθμιση, παρά να κομματιάζει το πολιτικό σύνολο, τον κυρίαρχο λαό, σε αντιμαχόμενες πολιτκές «φατρίες». Έτσι δημιουργούνται είτε ομάδες οικονομικών συμφερόντων είτε ιδεολογικές πολώσεις που δεν επιτρέπουν τη δημιουργική και νηφάλια προσέγγιση της πραγματικότητας. Γι αυτό συμφωνώ ισχυρά με την πρότααση τα πολιτικά κόμματα να μετατραπούν σε τεχνοκρατικές δεξαμενές πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σκέψης/ στελεχών και να καταργηθεί ο διαμεσολαβητικός τους ρόλος ως προς την εκπροσώπηση του πολιτικού σώματος.

    Από την άλλη μεριά θεωρώ πως είναι αδύνατο στη σημερινή, τεχνοκρατική εποχή, να αποφύγουμε τους «εδικούς’ και τους «αρμόδιους». Προτείνω για τον λόγο αυτό η Βουλή των 300 να διασπασθεί σε δυο σώματα:

    Ένα ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ – Κυβέρνηση (επομένως 2ου σε ισχύ, κυρίως θα ελέγχει την λειτουργία του κρατικού «μηχανισμού» και θα προετοιμάζει νομοσχέδια) που θα συνεχίσει να συγκροτείται από κομματικά στελέχη με κάποια διαδικασία που θα πρέπει να συζητηθεί. Κατά προτίμηση όχι με ψηφοφορία από το λαό. Επειδή οι εξουσίες του πρωθυπουργού σ’ ένα μικρό κυβερνητικό σώμα (π.χ. 36 υπουργοί) είναι σημαντικές η θητεία του θα πρέπει να είναι βραχύχρονη (π.χ.ΜΗΝΙΑΙΑ) και η επιλογή του να γίνεται μέσω κλήρωσης ανάμεσα στους υπουργούς μέχρι εξάντλησης όλων. Επομένως και οι 36 υπουργοί θα πρωθυπουργέψουν στα 3 χρόνια μιας ενδεχόμενης κυβερνητικής θητείας.

    Ένα ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ – ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ σώμα, τη Βουλή. Όσον αφορά την επιλογή των μελών της αυτή θα γίνεται από το σύνολο του εκλογικού σώματος με βάση όχι κάποιο πολιτικό πρόγραμμα, αφού αυτό θα είναι δουλειά της κυβέρνησης να το εισηγηθεί στην Βουλή, αλλά με κριτήρια ισονομίας και εμπειρίας. Θα έβλεπα μάλιστα τη συμμετοχή στην Βουλή ως μια τιμητική θέση κάποιου που είναι τουλάχιστον 30 ετών (ή και 40 στην σημερινή εποχή) ώστε να έχει την απαιτούμενη εμπειρία και να έχει θητεύσει κάποια στιγμή στην ζωή του τουλάχιστον 1 και το πολύ 3 φορές σε δημόσιο αξίωμα «κατώτερης βαθμίδας» (π.χ. μέλος δημοτικού συμβουλίου, συνδικαλιστής) ή ίσως να έχει θητεύσει ως διοικητικός στον ιδιωτικό τομέα (π.χ. διεθυντής έργων, επιχειρηματίας, δντής νοσοκομείου, αρχισυντάκτης, κλπ), Βέβαια μια τέτοια ποιοτική διάκριση χαλάει κάπως την απόλυτη ισονομία, αλλά θα αφορά μόνο τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των βουλευτών και είναι απαραίτητη κατά την γμώμη μου ώστε να μπορούν οι βουλευτές να προσφέρουν ουσιαστικό έργο. Η Βουλή θα κληθεί να αποφασίσει για νομοσχέδια όπως εκείνο της Δανειακής Σύμβασης των 120 σελίδων με πληθώρα τεχνοοικονομικών όρων … Στις κατώτερες βαθμίδες πολιτικής εξουσίας θα έβλεπα κατώτατο όριο ηλικίας τα 25 και λιγότερες απαιτήσης κατάρτισης. Μια άλλη ενδιαφέουσα σκέψη θα ήταν η Βουλή να συγροτείται από Βουλευτές που θα έχουν εκλεγεί στους 50 νομούς της Ελλάδος και μάλιστα όχι με βάση πληθυσμιακά κριτήρια (πχ. 4 ή 5 αν νομό) ώστε να υποστηριχθεί η αποκέντρωση. Το πρόβλημα είναι με την ψηφοφορία ότι θα συνεχίσει να γίνεται ό,τι και σήμερα, να υποστηρίζονται δηλαδή από τα πολιτικά κόμματα οι υποψήφιοι … Θα είναι επομένως πολύ μικρή η βελτίωση. Γι αυτό θα πρέπει να συζητηθεί και ευρεθεί ένα απλό, έγκυρο και αξιοκρατικό σύστημα που να έχει οπωσδήποτε κλήρωση, παραπλήσιο με αυτό που πρότεινα αλλά σε πρώτη φάση με ισότιμη προβολή από τα τοπικά ΜΜΕ των υποηφίων, μετά ψήφιση (π.χ. 15 ή 20 ή και παραπάνω ανά νομό) και τελικά κλήρωση 4-5 ανά νομό οι οποίοι θα γίνουν βουλευτές. Η επιλογή του Προέδρου της Βουλής με ψήφο απευθείας από τον λαό στο σύνολο της Επικράτειας δεν μου αρέσει γιατί παραπέμπει σε βασιλεία. Θα προτιμούσα να ψηφίζεται από ένα σώμα εκλεκτόρων το οποιο μάλιστα θα μπορούσαν να είναι οι 1000 εκλεγμένοι. Δηλαδή θα έβλεπα μια διαδικασία όπου οι 1.000 καταρχήν ψηφίζουν αναμεταξύ και εκλέγουν έναν πρόεδρο και στην συνέχεια με κλήρωση από τους 999 βγάινουν οι 200 ή 250 βουλευτές.

  45. Ένας ακόμη προβληματισμός σχετίζεται με το ποιός φτιάχνει το Σύνταγμα και τι είναι ένα πολίτευμα. Η δήλωση «το πολίτευμα της Ελλάδος» δεν με βρίσκει σύμφωνο. Είναι μια πρόταση αντίστοιχη με την «Το χρώμα της θάλασσας είναι». Τόσο το πολίτευμα όσο και η Ελλάδα αποτελούν ανθρώπινες δημιουργίες. Νομίζω είναι καταλληλότερη μια διατύπωση «Η Δημοκρατία αποτελεί υπέρτατο αγαθό των Ελλήνων και το Δημοκρατικό πολίτευμα συνεχή επιδίωξή μας «. Βέβαια μια τέτοια διατύπωση θα προσκρούσει στην έννοια του «έλληνα» και του έθνους που όπως βλέπω απαλήφθηκε. Η διάκριση έλληνας και ελλαδίτης φαντάζομαι πως είναι σαφής. Από την μια μεριά λέμε Ελλάδα (που είναι σαφώς ένας γεωγραφικός χώρος) και από την άλλη έλεγε έθνος που είναι μια μη γεωγραφική έννοια. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε εαν το ΣΥΝΤΑΓΜΑ το φτιάχνουν έλληνες ή ελλαδίτες, δηλαδή οι κάτοικοι του γεωγραφικού χώρου. Καταλαβαίνουμε πως στην 2η περίπτωση δεν μπορούν να νοούνται πολίτες της Ελλάδος οι κάτοικοι εξωτερικού και να έχουν δικαίωμα ψήφου ή κλήρωσης.

  46. ΕΝΑ ΑΓΡΑΜΜΜΜΜΜΑΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΙ ΚΑΛΑΜΑΡΑΔΕΣ ΓΡΑΜΜΜΑΤΙΚΟΙ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΠΟΙΟΑ ΑΠΟΛΕΣΑΝ ???????? ΚΑΙ ΝΟΜΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΚΑΙ ΣΩΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΗ Ο ΛΑΟΣ ΟΧΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ????????

  47. ΓΕΩΡΓΙΟΣ said

    Πάει περίπατο η λαϊκή κυριαρχία; Η εξουσία δεν θα ασκείται πλέον υπέρ του λαού; Τι λέτε ρε αλήτες;;

    • ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ said

      Φίλε Γεώργιε, μάλλον δεν διάβασες καλά.
      Ξαναδιάβασε πιο καλά και τα λέμε.
      Και κάτι άλλο.
      Αυτό εδώ είναι ένα βήμα κατάθεσης σοβαρών απόψεων, όχι να βγάζει ο καθένας τα εσώψυχά του με ύβρεις.
      Είσαι ο μόνος που βρίζει.
      Αν το συνεχίσεις, τα σχόλιά σου θα διαγραφούν.

  48. Στυλ. Σφακιανάκης said

    Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μεθ΄όλων των λοιπών τπολιτών και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.

    Πέραν της ες άνω διόρθωσης θεωρώ ότι το άρθρο 1 είναι αρκούντως σαφές.

  49. Λεωνίδας Μωρόπουλος said

    Το προτεινόμενο πολίτευμα του νέου συντάγματος δεν είναι Δημοκρατία. «Δημοκρατία» δίχως κανένα επιθετικό προσδιορισμό είναι μόνο η άμεση Δημοκρατία, εν προκειμένω σύμφωνα και με τα επακόλουθα προτεινόμενα άρθρα (πχ. περί αντιπροσώπων βουλευτών, περί εκλογής ΠτΔ κτλ) θα ΄πρεπει στο άρθρο 1 παρ. 1 να προσθεθεί ο κατάλληλος επιθετικός προσδιορισμός (π.χ. προεδρική, αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική κτλ). Εκτός βέβαια αν μετατρέψουμε όλη την πρόταση προς αμεσοδημοκρατικότερα πλαίσια
    (για παράδειγμα η έννοια της γενικής αντιπροσώπευσης δεν υφίσταται σε μία αμεση Δημοκρατία, υπάρχουν μονο ανακλητοί εντολοδόχοι με ειδική δηλαδη κάθε φορά εξουσιοδότηση)

  50. Να προτείνω την (ημιτελή ακόμα) πρόταση του Ιωάννη Λουκέρη, μέλους της πρωτοβουλίας για ριζική συνταγματική αλλαγή. http://www.customco.de/constitution/

    • Παρακολούθησα το video και συγχαίρω τον κύριο Λουλέρη για την ενασχόλησή του με το Σύνταγμα και τις απόψεις του τις οποίες και συμερίζομαι απόλυτα.
      Η ένστασή μου έχει να κάνει με το εξής,!!!
      Η παιδεία την οποία πρέπει να αποκτήσει ο καθένας και η κριτική σκέψη,όπως και οι ανατροπές τύπου Ισλανδίας τις οποίες αναφέρει, αφορούν ανθρώπους ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ χώρας.
      Εμείς τελούμε υπό καθεστός κατοχής, που σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αποκτήσουμε την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ κυριαρχία, ώστε να μπορούμε να σκευτούμε και για Σύνταγμα.
      Δυστυχώς ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΕΣ που χαθηκαν, κατακτήθηκαν πάλι μόνο με ΑΙΜΑ. Αυτό έχει διδάξει η Ιστορία.

  51. Χρήστος Λυντέρης said

    Έχω την άποψη ότι το άρ.1 του Συντάγματος δεν έχει αξία εάν δεν συνδυάζεται και δεν επιβεβαιώνεται από τα υπόλοιπα άρθρα. Νομίζω λοιπόν ότι καλό θα ήταν πριν σχολιάσουμε την πρόταση της ομάδας νέου Συντάγματος της Πρωτοβουλίας να μελετήσουμε και τα υπόλοιπα άρθρα του σχεδίου νέου Συντάγματος ώστε να εξακριβώσουμε εάν επιβεβαιώνεται ο όρος Δημοκρατία που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε την μορφή του πολιτεύματος και εάν είναι ο ενδεδειγμένος. Πολλοί βλέπουμε ότι πολλοί φίλοι έσπευσαν να καταθέσουν της προτάσεις τους για το σύνολο του συντάγματος στην στήλη που αφορά το άρ.1. Καλό για τον διάλογο θα ήταν να τις επαναφέρουν και στα οικεία άρθρα .

  52. anonymous said

    Προτείνω πολίτευμα όπως σε όλα τα δημοκρατικά κράτη.

    Υιοθέτηση της Αμερικανικής δημοκρατίας και ΕΚΛΟΓΗ με ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
    ΔΥΟ ΣΩΜΑΤΑ ΒΟΥΛΗ – ΓΕΡΟΥΣΙΑ (πέστε τα όπως θέλετε με τους ρόλους που έχουν στην Αμερική)
    ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ.

    ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΙ
    ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΑ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ.

    ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΚΑΘΕ 6 ΜΗΝΕΣ ΜΕ 1 ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΟΤΙ ΘΕΜΑ ΘΕΣΟΥΝ ΤΟ 25% ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ Ή 100.000 ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ.

    ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΚΑΘΕ 1 ΧΡΟΝΟ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ !!! ΓΙΑ ΟΤΙ ΘΕΜΑ ΘΕΣΟΥΝ ΤΟ 25% ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ Ή 100.000 ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ.

    ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ – ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΙ (ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ ή ΟΧΙ) ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ.

  53. anonymous said

    Κάθε πρόσωπο που ασκεί στο όνομα του λαού κρατική εξουσία λογοδοτεί ενώπιον του λαού ΕΦΟΣΟΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ ΠΡΙΝ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

  54. Κώστας Δημητρίου said

    Είναι ένα ενδιαφέρον θέμα η μορφή του πολιτεύματος.
    Ίσως το καλύτερο είναι να αναφέρεται χωρίς προσδιορισμούς το «δημοκρατία», ώστε να είναι δυνατό ανάλογα με την βούληση του λαού να επιλέγεται αν θέλει προεδρική, προεδρευόμενη ή όποια άλλη μορφή (αντιπροσωπευτική ή άμεση) κλ.

    Το «‘έθνος» υπάρχει ανάγκη να αναφέρεται, γιατί αλλοιώς προς τι η ύπαρξη του ελληνικού κράτους. Η διάταξη καλώς έχει ως αναφέρεται περί των εξουσιών κλπ.

  55. ΑΛΚΗΣ ΔΑΝΟΣ said

    Γιατί αποκλείεται η επαναφορά της Βασιλευομένης Δημοκρατίας; Μετά την καθιέρωση με νόθο δημοψήφισμα της καραμανλικής τρομοκρατίας οι Έλληνες πολίτες μπορεί να επαναφέρουν τόν Βασιλέα αλλά με σαφείς αρμοδιότητες καθορισμένες εκ των προτέρων και όχι όπως ήταν στο Σύνταγμα του 1952. Σήμερα μπορεί το Σύνταγμα να λέει τον όρο «Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία»αλλά έχει τροποποιηθεί από το 1986 σε πρωθυπουργική Δημοκρατική και στην πράξη σε κοινοβουλευτική χούντα που την ζούμε στο πετσί μας.

  56. […] ‘Αρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος) […]

  57. […] Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized | 131 Comments » […]

  58. giorgos 78 said

    1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρική Δημοκρατία.

    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία, η οποία υλοποιείται σύμφωνα με τους όρους του Συντάγματος.

    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό μέσα από εκλογές, δημοψηφίσματα και μέσω των οργάνων της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, όπως ορίζει το παρόν Σύνταγμα.

    4.Η κυβέρνηση προκύπτει από τις προεδρικές εκλογές, η βουλή και η γερουσίας από τις βουλευτικές εκλογές.

    Κάθε πρόσωπο που ασκεί στο όνομα του λαού κρατική εξουσία λογοδοτεί ενώπιον του λαού.

    Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.

  59. Ηλίας said

    1. Tο πολίτευμα της Ελλάδας είναι Ημιπροεδρική Δημοκρατία.

    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία, η οποία υλοποιείται σύμφωνα με τους όρους του Συντάγματος.

    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό μέσα από εκλογές, δημοψηφίσματα και μέσω των οργάνων της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, όπως ορίζει το παρόν Σύνταγμα.

    4.Η κυβέρνηση προκύπτει από τις προεδρικές εκλογές, η βουλή και η γερουσίας από τις βουλευτικές εκλογές.

    Κάθε πρόσωπο που ασκεί στο όνομα του λαού κρατική εξουσία λογοδοτεί ενώπιον του λαού.

    Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.

  60. Προεδρική Δημοκρατία και ο πρόεδρός να εκλέγεται από τον λαό

    • ΑΛΚΗΣ ΔΑΝΟΣ said

      1. Το πολίτευμα της Ελλάδος είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ο εκάστοτε Πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό για πενταετή θητεία η οποία δύναται να ανανεωθεί άπαξ για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ανάμεσα στα προνόμια τα οποία του παρέχονται περιλαμβάνονται η επιστοφή ανυπόγραφων νόμων προς την Βουλή με αιτιολογική έκθεση εις την οποία θα πρέπει να αποσαφηνίζονται πλήρως οι λόγοι για τούς οποίους ο Πρόεδρος αρνείται να τους υπογράψει ζητώντας ταυτόχρονα την επανεξέτασή τους. Εάν η πλειοψηφία της Βουλής επιμείνει στην ψήφιση των ιδίων νόμων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεούται να τους υπογράψει. Σε αντίθετη περίπτωση υποβάλλει την παραίτησή του.
      2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν επικυρώνει νομοσχέδια ή συμβάσεις με άλλα κράτη εφ’ όσον δι αυτών παραχωρείται τμήμα έστω της εθνικής κυριαρχίας ή μειώνει την λαϊκή κυριαρχία όπως διατυπώνεται στον ισχύον Σύνταγμα.
      3. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της πλειοψηφίας της Βουλής και του Προέδρου της Δημοκρατίας δύναται να προκηρυχθεί Δημοψήφισμα με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας προκειμένου ο λαός με την ψήφο του να αποφανθεί επί του πρακτέου. Τα ερωτήματα του δημοφίσματος καθορίζονται από την Βουλή με πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών.

  61. sami234 said

    να γινει αλλαγη της φρασης αυτης μορφη του πολιτευματος . Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.

    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

    και να αντικατασταθεί ως εξής: Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρική Δημοκρατία.

    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

  62. sami234 said

    1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρική Δημοκρατία.

    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία, η οποία υλοποιείται σύμφωνα με τους όρους του Συντάγματος.

    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό μέσα από εκλογές, δημοψηφίσματα και μέσω των οργάνων της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, όπως ορίζει το παρόν Σύνταγμα.

    Κάθε πρόσωπο που ασκεί στο όνομα του λαού κρατική εξουσία λογοδοτεί ενώπιον του λαού.

    Η ψήφος κάθε πολίτη έχει ίση αξία μετά των υπολοίπων και δεν επιτρέπεται με οποιονδήποτε νόμο να αλλοιωθεί η ισοδυναμία αυτή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: